Мацьвея 13 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад Л. Гарошка
У той дзень Ісус, выйшаўшы з дома, сеў каля мора;
У той-жа дзень Ісус выйшаў з дому і сеў на беразе мора.
і сабраліся да Яго вялікія натоўпы, так што Ён увайшоў у лодку і сеў, а ўвесь натоўп стаяў на беразе.
І сабралася каля Яго вялікая грамада народу, так што Ён увайшоў у човен і сеў у ім, а ўвесь народ стаяў на беразе.
І гаварыў многае ў прыпавесцях, кажучы: Вось, выйшаў сейбіт сеяць.
І шмат гаварыў ім у прыповесьцях, кажучы: "Вось выйшаў сейбіт сеяць.
І калі ён сеяў, адны зерні ўпалі пры дарозе і, наляцелі птушкі і падзяўблі іх.
І калі ён сеяў, некаторыя зярняты ўпалі пры дарозе, і наляцелі птушкі і пакляваді іх;
Другія ж ўпалі на камяністы грунт, дзе няшмат было зямлі; і зараз жа ўзышлі, бо зямля была не глыбокая;
іншыя ўпалі на камяністае мейсца, дзе было ня шмат зямлі, і зараз узыйшлі, бо ральля была няглыбокая.
а калі ўзышло сонца — іх апаліла; і яны, з-за таго, што не мелі карэння, засохлі.
Калі-ж узыйшло сонца, дык завялі, і ня меўшы кораня, высахлі.
Іншыя ж ўпалі ў церні, і ўзняліся церні і заглушылі іх.
Іншыя ўпалі ў цярніну, і вырасла цярніна ды заглушыла іх.
Іншыя ж упалі на добрую зямлю і давалі плод: адно ў сто разоў, а другое ў шэсцьдзесят, іншае ж у трыццаць.
Іншыя ўпалі на добрую зямлю і далі плод: адно ў сто разоў, а другое ў шэсьцьдзесят, іншае-ж у трыццаць?
Хто мае вушы, [каб чуць], няхай чуе!
Хто мае вучы, каб чуць, хай чуе!
І вучні, падышоўшы, сказалі Яму: Чаму Ты кажаш ім у прыпавесцях?
І прыступіўшыся вучні сказалі Яму: "Чаму, гаворыш ім прыповесьцямі?"
Ён сказаў ім у адказ: Таму што вам дадзена ўведаць таямніцы Царства Нябёсаў, а ім не дадзена.
Ён-жа сказаў ім у адказ: "Таму, што вам дадзена ведаць тайны Нябеснага Валадарства, а ім ня дадзена.
Бо хто мае, таму будзе дадзена і прыспараць будзе, а хто не мае, ад таго забярэцца і тое, што мае.
Бо хто мае, таму будзе дадана і ён будзе мець лішняе, а хто ня мае, у таго адымецца і тое, што мае.
Дзеля таго ў прыпавесцях ім кажу, бо яны, гледзячы, не бачаць і, слухаючы, не чуюць і не разумеюць,
Дзеля таго гавару ім прыповесьцямі, што яны гледзячы ня бачаць і слухаючы, ня чуюць і не разумеюць.
і спраўджваецца над імі прароцтва Ісаіі, якое кажа: «Слыхам вы будзеце чуць, а не зразумееце; зрокам глядзець будзеце, а не ўбачыце.
І збываецца над імі прароцтва Ісаіі, якое кажа: Слухам будзеце слухаць і не зразумееце; будзеце глядзець і ня ўгледзіце.
Бо атлусцела сэрца гэтага народа, і вушамі туга чулі, і вочы свае заплюшчылі, каб не бачыць вачыма, і вушамі не чуць, і сэрцам не разумець, і не далучыцца, каб Я вылечыў іх».
Бо агрубела сэрца гэтага народу, і вушыма цяжка чуюць, і заплюшчваюць вочы, каб ня бачыць вачыма і не пачуць вушыма і не зразумець сэрцам, і не навярнуцца, каб я не аздаравіў іх.
Але шчаслівыя вашы вочы, таму што бачаць, і вушы вашы, таму што чуюць.
Вашыя-ж шчасьлівыя вочы, бо бачаць, і вашыя вушы, бо чуюць.
Бо сапраўды кажу вам, што шмат якія прарокі і праведнікі хацелі бачыць тое, што вы бачыце, і не ўбачылі, і чуць тое, што вы чуеце, і не пачулі.
Бо сапраўды кажу вам, што многія прарокі і праведнікі хацелі бачыць, што вы бачыце, і ня бачылі, і чуць, што вы чуеце, і ня чулі.
Дык паслухайце прыпавесць пра сейбіта.
Вось-жа паслухайце значэньне прыповесьці аб сейбіце.
Да кожнага, хто чуе слова пра Царства і не разумее, прыходзіць ліхі і крадзе пасеянае ў яго сэрцы; гэта пасеянае пры дарозе.
Да ўсякага, хто слухае слова аб Валадарстве і не разумее, прыходзіць ліхі і выхоплівае пасеянае ў ягоным серцыў гэта ёсьць пасеянае пры дарозе.
А пасеянае на камяністым грунце — гэта той, што чуе слова і зараз жа з уцехаю прымае яго,
А пасеянае на камяністых мясцох азначае таго, хто слухае слова і зараз-жа з радасьцю прыймае яго;
ды ён не мае карэння ў сабе — і часовы; калі ж настане ўціск ці ганенне з-за слова, зараз жа зняверваецца.
але ня мае ў сабе кораня і нясталы; калі надыходзіць бяда ці прасьледаваньне дзеля слова, зараз-жа згоршваецца.
А пасеянае ў церні — гэта той, хто чуе слова, але турботы [гэтага] веку і зманлівасць багацця глушаць слова, і яно робіцца бясплодным.
А пасеянае ў цярніне гэта той, хто слухае слова, але клопаты гэтага сьвету і зводнасьць багацьця заглушаюць слова, і яно астаецца бясплодным.
А пасеянае ў добрую зямлю — гэта той, хто чуе слова і разумее; хто і прыносіць плод, і дае: адзін — у сто разоў, другі — у шэсцьдзесят, а іншы — у трыццаць.
Пасеянае-ж на добрай ральлі гэта той, хто слухае слова і разумее: гэткі дае плод — і адзін дае сто, іншы шэсьцьдзесят, а іншы трыццаць".
Іншую прыпавесць падаў Ён ім, кажучы: Царства Нябёсаў падобнае да чалавека, што пасеяў на сваім полі добрае насенне.
Іншую прыповесьць даў ім, кажучы: "Нябеснае Валадарства падобнае да чалавека, што пасеяў добрае насеньне на сваім полі.
А калі людзі спалі, прыйшоў яго вораг і пасеяў куколь між пшаніцы і пайшоў.
Калі-ж людзі спалі, прыйшоў ягоны вораг і пасеяў куколь між пшаніцаю і пайшоў.
А калі прарасла рунь і дала плод, тады паказаўся і куколь.
Калі-ж узрасло збожжа і дало плод, тады паказаўся і куколь.
І слугі гаспадара дома прыйшлі і сказалі яму: Гаспадар, ці не добрае насенне пасеяў ты на сваім полі? Адкуль жа ўзяўся куколь?
Прыйшоўшы-ж слугі гаспадара дому, сказалі яму: Гаспадар, хіба ты нядобрае насеньне пасеяў на сваім полі? Адкуль-же ўзяўся куколь?
Ён жа сказаў ім: Варожы чалавек гэта зрабіў. — А слугі кажуць яму: Дык хочаш, каб мы пайшлі і выпалалі яго?
Ён сказаў ім: Вораг-чалавек зрабіў гэтае. А слугі сказалі яму: Хочаш, мы пойдзем выпалем яго.
А ён кажа: Не, каб, выполваючы куколь, вы разам з ім не вырвалі з коранем пшаніцы.
Але ён сказаў: Не, каб часам выбіраючы куколь, вы не павырывалі і пшаніцу.
Пакіньце расці разам і тое, і другое да жніва; а падчас жніва я скажу жняцам: «Збярыце спярша куколь і звяжыце яго ў вязанкі, каб спаліць іх; пшаніцу ж знясіце ў маё гумно.
Пакіньце расьці абое разам да жніва. А ў часе жніва я скажу жанцом: зьбярэце перш куколь і зьвяжэце ў вязкі, каб спаліць, а пшаніцу зьбярэце ў маё гумно."
Іншую прыпавесць падаў Ён ім, кажучы: Царства Нябёсаў падобнае да гарчычнага зярняці, якое чалавек узяў і пасеяў на сваім полі
Другую прыповесьць Ён падаў ім, кажучы: "Нябеснае Валадарства падобнае да гарчычнага зярняці, якое чалавек узяў і пасеяў на сваім полі.
і якое меншае за ўсялякае насенне, але, калі вырасце, яно большае за агародніну і робіцца дрэвам, так што птушкі нябесныя прылятаюць і гняздзяцца ў голлі яго.
Яно сапраўды найменшае з усяго насеньня, але калі вырасьце, бывае большым за ўсе агародзіны і становіцца дрэвам так, што нябесныя птушкі прылятаюць і гнязьдзяцце ў ягоным гальлі."
Іншую прыпавесць сказаў Ён ім: Царства Нябёсаў падобнае да закваскі, якую жанчына, узяўшы, замясіла ў тры меры мукі, пакуль не ўкісла ўсё.
Іншую прыповесьць Ён сказаў ім: "Нябеснае Валадарства падобнае да закваскі, якую жанчына ўзяўшы палажыла ў тры меркі мукі, пакуль ня скісьне ўсё".
Гэта ўсё Ісус казаў натоўпам у прыпавесцях і без прыпавесцяў нічога не казаў ім,
Усё гэтае Ісус гаварыў да грамадаў прыповесьцямі і бяз прыповесьці не гаварыў ім;
каб спраўдзілася сказанае праз прарока, які кажа: «Адкрыю ў прыпавесцях Мае вусны; выкажу схаванае ад стварэння [свету]».
каб збылося сказанае праз прарока, які кажа: "Адчыню ў прыповесьцях мае вусны, выкажу ўтоенае ад заснаваньня сьвету".
Тады, адпусціўшы натоўпы, [Ісус] увайшоў у дом; і падышлі да Яго вучні Яго, кажучы: Растлумач нам прыпавесць пра куколь на полі.
Тады, адпусьціўшы народ, увайшоў у дом. І прыступіліся да Яго ягоныя вучні, кажучы: "Паясьні нам прыповесьць аб куколі ў полі".
Ён жа сказаў у адказ: Той, хто сее добрае насенне, — Сын Чалавечы;
Ён-жа сказаў ім у адказ: "Сейбіт добрага насеньня ёсьць Сын Чалавечы.
а поле — свет; а добрае насенне — гэта сыны Царства; а куколь — сыны ліхога;
А поле — гэта сьвет; добрае зерня — гэта сыны Валадарства, а куколь — сыны ліхога;
а вораг, што пасеяў яго, — д’ябал, а жніво — сканчэнне веку, а жняцы — Анёлы.
вораг, які сеяў яго, ёсьць д’ябал; жніва — гэта канец сьвету, а жанцы — гэта анёлы.
Дык як куколь збіраюць і паляць агнём, так будзе пры сканчэнні [гэтага] веку;
Вось-жа, як зьбіраюць куколь і паляць агнём, так будзе пры сканчэньні сьвету.
пашле Сын Чалавечы Сваіх Анёлаў, і збяруць з Яго Царства ўсе спакусы і тых, што чыняць беззаконне,
Сын Чалавечы пашле Сваіх анёлаў і зьбяруць з Ягонага Валадарства ўсё згоршеньне і тых, што робяць бясчынствы.
і ўкінуць іх у вогненную печ; там будзе плач і скрыгат зубоў.
І ўкінуць іх у вогністую печ; там будзе плач і скрыгат зубоў.
Тады праведнікі заззяюць, як сонца ў Царстве іх Бацькі. Хто мае вушы, [каб чуць], няхай чуе!
Тады праведнікі зазьзяюць, як сонца ў валадарстве іхняга Айца. Хто мае вушы слухаць, няхай чуе.
Падобнае Царства Нябёсаў да схаванага ў полі скарбу, які знайшоў чалавек і схаваў, і ад радасці ідзе і прадае ўсё, што мае, і купляе тое поле.
Яшчэ Нябеснае Валадарства падобнае да скарбу, схаванага ў полі, які знайшоўшы, чалавек прыкрывае і ў радасьці ад гэтага, ідзе і прадае ўсё, што мае і купляе тое поле.
Зноў жа Царства Нябёсаў падобнае да купца, які шукае прыгожых перлаў;
Зноў-жа падобнае Нябеснае Валадарства да чалавека купца, які шукае добрых пэрлаў.
і, знайшоўшы адну вельмі каштоўную перліну, ён пайшоў і прадаў усё, што меў, і купіў яе.
І знайшоўшы адну дарагую пэрлу, пайшоў і прадаў усё, што меў, і купіў яе.
Зноў жа Царства Нябёсаў падобнае да невада, закінутага ў мора, які сабраў рыбу ўсялякага роду;
Зноў-жа падабнае Нябеснае Валадарства да неваду, які закінены ў мора, набірае ўсякага роду рыбы.
калі ён напоўніўся, выцягнулі яго на бераг і, сеўшы, сабралі добрае ў пасудзіны, а непрыдатнае выкінулі вон.
Калі-ж ён напоўніўся, яго выцягнулі на бераг і, сеўшы, добрае сабралі ў судзіны, а дрэннае выкінулі вон.
Так будзе пры сканчэнні веку: выйдуць Анёлы і аддзеляць ліхіх з асяроддзя праведнікаў,
Так будзе пры сканчэньні сьвету: выйдуць анёлы і выдзеляць дрэнных спасярод праведных
і кінуць іх у агнявую печ, там будзе плач і скрыгат зубоў.
і ўкінуць іх у вогністую печ; там будзе плач і скрыгат зубоў.
[Кажа ім Ісус]: Ці вы зразумелі ўсё гэта? — Яны кажуць Яму: Так, [Госпадзе].
Ці вы зразумелі ўсё гэтае?" Яны кажуць: "Так!"
Ён жа сказаў ім: Таму кожны кніжнік, што навучаны Царству Нябёсаў, падобны да гаспадара дома, які выносіць са свае скарбніцы новае і старое.
Ён-жа сказаў ім: "Вось чаму кожны кніжнік, навучаны аб Нябесным Валадарстве, падобны да гаспадара, які выносіць з свае скарбніцы новае і старое.
І сталася: калі скончыў Ісус гэтыя прыпавесці, Ён пайшоў адтуль.
І сталася, калі Ісус скончыў гэтыя прыповесьці, пайшоў адтуль.
І, прыйшоўшы ў Сваю бацькаўшчыну, вучыў іх у сынагозе іх, так што яны здзіўляліся і казалі: Адкуль у Гэтага чалавека такая мудрасць і цудадзейныя сілы?
І прыйшоўшы ў сваю бацькаўшчыну, вучыў іх у іхняй бажніцы, так што яны дзівіліся і гаварылі: "Адкуль у Яго гэткая мудрасьць і сіла?
Ці не цеслеў Ён Сын? Ці не Яго Маці завуць Марыям37, і Яго братоў — Іякаў, Іосіф38, Сіман і Іуда?
Ці-ж ня цесьляў Ён сын? Ці не Ягоная маці завецца Марыя і Ягоныя браты Якаў, Язэп, Сымон і Юда?
І Яго сёстры — хіба не ўсе ў нас? Дык адкуль у Гэтага чалавека ўсё гэта?
і Ягоныя сёстры ці-ж ня ўсе між намі? Дык адкуль у Яго ўсё гэтае?"
І яны зняверыліся ў Ім. Ісус жа сказаў ім: Няма прарока без пашаны, хіба толькі ў [сваёй] бацькаўшчыне і ў сваім доме.
І спакушаліся дзеля Яго. Ісус-жа сказаў ім: "Ня бывае прарока без пашаны, хіба толькі ў сваёй бацькаўшчыне і ў сваім доме".
І Ён не зрабіў там многіх цудаў з-за іх нявер’я.
І ня ўчыніў там многіх цудаў дзеля іхняга няверства.
