Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І ў адказ Іісус зноў гаварыў да іх прытчамі, ка́жучы:

 

I ў адказ Ісус зноў прамаўляў ім прыпавесцямі, кажучы:

Царства Нябеснае падобна да чалавека-цара, які рабіў вяселле сыну свайму;

 

Нябеснае Царства падобнае да аднаго цара, што рабіў вяселле свайму сыну;

і паслаў ён рабоў сваіх клíкаць запро́шаных на вяселле; а тыя не хацелі прыйсці.

 

I паслаў сваіх рабоў паклікаць тых, што былі запрошаныя; ды яны не хацелі прыйсці.

Яшчэ паслаў ён іншых рабоў, ка́жучы: скажыце запро́шаным: «вось я прыгатава́ў абед мой, быкі мае́ і іншае ўко́рмленае зарэзана, і ўсё гатова; прыходзьце на вяселле».

 

Зноў паслаў другіх рабоў, наказваючы: скажыце запрошаным: «вось падрыхтаваў я абед мой, бьпсі мае і адкормленая жывёліна заколата, і ўсё гатовае. Хадзіце на вяселле!»

Але яны, не нада́ўшы ўва́гі, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да га́ндлю свайго.

 

Яны ж, занядбаўшы, паразыходзіліся, хто — на сваё поле, хто — да гандлю свайго.

Астатнія ж, схапіўшы рабоў яго, знява́жылі і забілі іх.

 

А астатнія, схапіўшы яго рабоў, зневажалі і забілі іх.

І, пачуўшы пра гэта, цар разгневаўся, і, паслаўшы войскі свае, знíшчыў забойцаў тых і горад іхні спаліў.

 

I, пачуўшы, разгневаўся цар і, паслаўшы сваё войска, вынішчыў тых забойцаў, а горад іх спаліў.

Тады кажа ён рабам сваім: вяселле гатова, а запро́шаныя не былí дастойнымі.

 

Тады ён кажа сваім слугам: вяселле гатовае, ды запрошаныя не вартымі былі.

Дык ідзіце на скрыжава́нні дарог і ўсіх, каго зно́йдзеце, клічце на вяселле.

 

Пайдзіце ж на скрыжаванні дарог і, каго ні знойдзеце, клічце на вяселле.

І рабы тыя, выйшаўшы на дарогі, сабра́лі ўсіх, каго толькі знайшлі: і ліхіх, і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

 

I тыя рабы, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі: і ліхіх, і добрых; і напоўніўся шлюбны пакой застольнікамі.

Цар, увайшоўшы паглядзе́ць на гасцей, убачыў там чалавека, не ўбра́нага ў вясельнае адзе́нне,

 

Цар жа, увайшоўшы паглядзець на застольнікаў, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельнае ўбранне;

і кажа яму: дру́жа! як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным адзе́нні? Той жа маўчаў.

 

I кажа яму: дружа! як ты ўвайшоў сюды, не меўшы вясельнага ўбрання? Той жа маўчаў.

Тады сказаў цар слу́гам: звяза́ўшы яму ру́кі і ногі, вазьмíце яго і вы́кіньце ў це́мру зне́шнюю; там будзе плач і скры́гат зубоў.

 

Тады сказаў цар слугам: звязаўшы яму ногі і рукі, кіньце ў знадворную цемру, там будзе плач і скрыгат зубоў.

Бо многа паклíканых, але ма́ла вы́браных.

 

Бо шмат запрошаных, ды мала выбраных.

Тады фарысеі пайшлі і ўчынíлі змову, каб падлавíць Яго на слове.

 

Тады фарысеі, пайшоўшы, дамаўляліся, як злавіць Яго на слове.

І пасыла́юць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, ка́жучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдзíвы, і шля́ху Божаму па праўдзе ву́чыш, і не стараешся дагадзíць каму-небудзь, бо не глядзіш на аблíчча людзе́й.

 

I пасылаюць да Яго сваіх вучняў з ірадыянамі, Тыя і кажуць: Настаўнік! мы ведаем, што ты справядлівы і наетаўляеш праўдзіва на Божую дарогу і не запабягаеш ні перад кім; бо не глядзіш аблічча людзей.

Дык вось скажы нам: як Табе здае́цца? дазволена даваць пада́так ке́сару ці не?

 

Скажы ж нам: як здаецца Табе? ці можна даваць падатак кесару, ці не?

Іісус жа, зразумеўшы зламы́снасць іх, сказаў: што́ спакуша́еце Мяне, крываду́шнікі?

 

Але Ісус, ведаючы іх падступнасць, сказаў: чаго вы Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

Пакажы́це Мне манету, якою пла́ціцца пада́так. Яны прыне́слі Яму дына́рый.

 

Пакажыце Мне падатковую манету. I яны прынеслі Яму дынарый.

І Ён кажа ім: чыя гэта выя́ва і на́дпіс?

 

I кажа ім: чыя гэта выява і надпіс?

Кажуць Яму: ке́сара. Тады кажа ім: дык вось, аддавайце ке́сарава ке́сару, а Божае Богу.

 

Кажуць Яму: кесаравы. Тады кажа ім: значыцца, аддавайце кесарава кесару, а Божае — Богу.

Пачуўшы гэта, яны здзівíліся і, пакінуўшы Яго, адышлí.

 

I, пачуўшы, яны здзівіліся; і, пакінуўшы Яго, адышлі.

У той дзень падышлí да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасе́ння, і спыталі Яго:

 

У той жа дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і спыталіся ў Яго,

Настаўнік! Маісей сказаў: «калі хто памрэ, не ма́ючы дзяцей, то няхай возьме брат яго жонку яго і адро́дзіць се́мя брату свайму».

 

Кажучы: Настаўнік, Майсей сказаў: «калі хто памрэ, не меўшы дзяцей, то няхай яго брат возьме жонку яго і адновіць насенне брату свайму».

Было ў нас сем братоў; і першы, ажаніўшыся, памёр і, не ма́ючы се́мені, пакінуў жонку сваю брату свайму.

 

Было ж у нас сем братоў, і першы, ажаніўшыся, памёр і, не меўшы насення, пакінуў сваю жонку брату свайму.

Гэтакса́ма і другі, і трэці, аж да сёмага.

 

Падобна і другі, і трэці, аж да сёмага;

А пасля ўсіх паме́рла і жонка.

 

А пасля ўсіх памерла і жонка.

Дык вось, ва ўваскрасе́нні, катораму з сямі будзе яна жонкаю? бо ўсе ме́лі яе.

 

Дык пры ўваскрэсенні — каторага з сямі будзе яна жонка? Бо ўсе мелі яе.

Іісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, не ве́даючы ні Пісанняў, ні сілы Божае.

 

Ісус жа сказаў ім у адказ: вы памыляецеся, не ведаючы ані Пісьма, ні Божай сілы.

Бо ва ўваскрасе́нні не жэняцца і не выходзяць замуж, а жывуць, як Ангелы Божыя на нябёсах.

 

Бо пры ўваскрэсенні ані жэняцца, ані замуж выходзяць, а як Божыя Анёлы будуць у небе.

А пра ўваскрасе́нне мёртвых хіба́ не чыталі вы ска́занага вам Богам:

 

А пра ўваскрэсенне мёртвых няўжо вы не чыталі сказанага вам Богам, які кажа:

«Я Бог Аўраа́ма, і Бог Ісаа́ка, і Бог Іа́кава»? Бог не ёсць Бог мёртвых, а жывых.

 

«Я Бог Абраамаў, і Бог Ісаакаў, і Бог Якава»? Бог — не Бог мёртвых, а жывых.

І, пачуўшы, народ здзіўляўся вучэнню Яго.

 

I, пачуўшы, народ дзівіўся Яго навуцы.

А фарысеі, пачуўшы, што Ён зму́сіў садукеяў замаўча́ць, сабра́ліся разам.

 

А фарысеі, пачуўшы, што Ен змусіў замоўкнуць садукеяў, сабраліся вакол Яго.

І спытаўся адзін з іх, законнік, спакуша́ючы Яго і ка́жучы:

 

I спытаўся адзін з іх, настаўнік Закона, выпрабоўваючы Яго і кажучы:

Настаўнік! якая за́паведзь найбо́льшая ў законе?

 

Настаўнік, якая запаведзь найвялікшая ў Законе?

Іісус жа сказаў яму: «узлюбí Госпада Бога твайго ўсім сэ́рцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуме́ннем тваім».

 

Ісус жа кажа яму: «палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душой тваёю, і ўсім разуменнем тваім».

Гэта першая і найбо́льшая за́паведзь.

 

Гэта найвялікшая і найпершая запаведзь.

А другая падо́бная да яе: «узлюбí бліжняга твайго, як само́га сябе».

 

Другая ж падобная да яе: «палюбі бліжняга твайго, як самога сябе».

На гэтых дзвюх за́паведзях грунту́ецца ўвесь закон і прарокі.

 

На гэтых дзвюх запаведзях трымаецца Закон і прарокі.

Калі ж сабра́ліся фарысеі, запыта́ў у іх Іісус:

 

Калі ж сабраліся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх,

што вы ду́маеце пра Хрыста? чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

 

Кажучы: што вы думаеце пра Хрыста? чый Ен сын? Кажуць Яму: Давідаў.

Кажа ім: як жа Давід па натхне́нню Духа Госпадам Яго называе, калі кажа:

 

Ен кажа ім: як жа Давід у натхненні называе Яго Госпадам, кажучы:

«сказаў Гасподзь Госпаду майму: сядзí правару́ч Мяне, пакуль пакладу́ ворагаў Тваіх у падно́жжа ног Тваіх»?

 

«Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзь праваруч ад Мяне, дакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў падножжам ног Тваіх?»

Дык вось, калі Давід называе Яго Госпадам, я́к гэта Ён сын яму?

 

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ен сын яму?

І ніхто не мог адказа́ць Яму ні слова; і не смеў ужо ніхто з таго дня задаваць Яму пытанні.

 

I ніхто не мог адказаць Яму ні слова; і ніхто з таго дня не адважваўся болыш пытацца ў Яго.