Мацьвея 22 разьдзел

 

 

Ісус, адказваючы дале́й, казаў прыповесьцямі:

 

I ў адказ Ісус зноў прамаўляў ім прыпавесцямі, кажучы:

 

Нябеснае Царства падобнае да аднаго цара, што рабіў вяселле свайму сыну;

 

I паслаў сваіх рабоў паклікаць тых, што былі запрошаныя; ды яны не хацелі прыйсці.

 

Зноў паслаў другіх рабоў, наказваючы: скажыце запрошаным: «вось падрыхтаваў я абед мой, бьпсі мае і адкормленая жывёліна заколата, і ўсё гатовае. Хадзіце на вяселле!»

 

Яны ж, занядбаўшы, паразыходзіліся, хто — на сваё поле, хто — да гандлю свайго.

 

А астатнія, схапіўшы яго рабоў, зневажалі і забілі іх.

 

I, пачуўшы, разгневаўся цар і, паслаўшы сваё войска, вынішчыў тых забойцаў, а горад іх спаліў.

 

Тады ён кажа сваім слугам: вяселле гатовае, ды запрошаныя не вартымі былі.

 

Пайдзіце ж на скрыжаванні дарог і, каго ні знойдзеце, клічце на вяселле.

 

I тыя рабы, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі: і ліхіх, і добрых; і напоўніўся шлюбны пакой застольнікамі.

 

Цар жа, увайшоўшы паглядзець на застольнікаў, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельнае ўбранне;

 

I кажа яму: дружа! як ты ўвайшоў сюды, не меўшы вясельнага ўбрання? Той жа маўчаў.

 

Тады сказаў цар слугам: звязаўшы яму ногі і рукі, кіньце ў знадворную цемру, там будзе плач і скрыгат зубоў.

 

Бо шмат запрошаных, ды мала выбраных.

Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як бы ўлавіць Яго на словах.

 

Тады фарысеі, пайшоўшы, дамаўляліся, як злавіць Яго на слове.

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадзіянамі, кажучы: Вучыцель! мы ве́даем, што Ты справядлівы і аб шляху Божым справядліва навучаеш, дый ня дбаеш ні аб кога, бо не глядзіш ні на якое аблічча.

 

I пасылаюць да Яго сваіх вучняў з ірадыянамі, Тыя і кажуць: Настаўнік! мы ведаем, што ты справядлівы і наетаўляеш праўдзіва на Божую дарогу і не запабягаеш ні перад кім; бо не глядзіш аблічча людзей.

Дык скажы-ж нам: як Табе́ здае́цца? Ці гожа даваць падатак цару, ці не́?

 

Скажы ж нам: як здаецца Табе? ці можна даваць падатак кесару, ці не?

Але Ісус, бачучы злосную хітрасьць іх, сказаў: што спакушаеце Мяне́, крывадушныя?

 

Але Ісус, ведаючы іх падступнасць, сказаў: чаго вы Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?

Пакажэце Мне́ манэту, якою плоціцца падатак. Яны прыне́сьлі Яму дынар.

 

Пакажыце Мне падатковую манету. I яны прынеслі Яму дынарый.

І кажа ім: чыё гэта выабражэньне і надпіс?

 

I кажа ім: чыя гэта выява і надпіс?

Кажуць Яму: ца́равы. Тады кажа ім: дык аддайце ца́рава цару́, а Божае Богу.

 

Кажуць Яму: кесаравы. Тады кажа ім: значыцца, аддавайце кесарава кесару, а Божае — Богу.

Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.

 

I, пачуўшы, яны здзівіліся; і, пакінуўшы Яго, адышлі.

У той дзе́нь прыступіліся да Яго саддуке́і, каторыя кажуць, што няма ўваскрасе́ньня, і спыталіся ў Яго:

 

У той жа дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і спыталіся ў Яго,

Вучыцель! Майсе́й сказаў: калі хто памрэ, ня маючы дзяце́й, то брат яго няхай возьме за сябе́ жонку яго і адновіць насе́ньне брату свайму (Другазаконьне 25:5).

 

Кажучы: Настаўнік, Майсей сказаў: «калі хто памрэ, не меўшы дзяцей, то няхай яго брат возьме жонку яго і адновіць насенне брату свайму».

Было вось у нас се́м братоў; пе́ршы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы дзяце́й, пакінуў жонку сваю брату свайму.

 

Было ж у нас сем братоў, і першы, ажаніўшыся, памёр і, не меўшы насення, пакінуў сваю жонку брату свайму.

Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.

 

Падобна і другі, і трэці, аж да сёмага;

Пасьля-ж усіх памёрла і жонка.

 

А пасля ўсіх памерла і жонка.

Дык у час уваскрасе́ньня каму з сямех будзе яна жонкаю? Бо ўсе́ ме́лі яе́.

 

Дык пры ўваскрэсенні — каторага з сямі будзе яна жонка? Бо ўсе мелі яе.

Ісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, ня ве́даючы Пісаньня, ні сілы Божае.

 

Ісус жа сказаў ім у адказ: вы памыляецеся, не ведаючы ані Пісьма, ні Божай сілы.

 

Бо пры ўваскрэсенні ані жэняцца, ані замуж выходзяць, а як Божыя Анёлы будуць у небе.

 

А пра ўваскрэсенне мёртвых няўжо вы не чыталі сказанага вам Богам, які кажа:

Я Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава! Бог ня ёсьць Бог памёршых, але жывых (Выхад 3:6).

 

«Я Бог Абраамаў, і Бог Ісаакаў, і Бог Якава»? Бог — не Бог мёртвых, а жывых.

І, чуючы, народ дзівіўся з навукі Яго.

 

I, пачуўшы, народ дзівіўся Яго навуцы.

А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў саддуке́яў змоўкнуць, сабраліся разам.

 

А фарысеі, пачуўшы, што Ен змусіў замоўкнуць садукеяў, сабраліся вакол Яго.

І адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго, спытаўся, кажучы:

 

I спытаўся адзін з іх, настаўнік Закона, выпрабоўваючы Яго і кажучы:

Вучыцель! якое найбо́льшае прыказа́ньне ў законе?

 

Настаўнік, якая запаведзь найвялікшая ў Законе?

Ісус сказаў яму: палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсе́ю душою тваёю, і ўсім разуме́ньнем тваім (Другазаконьне 6:5).

 

Ісус жа кажа яму: «палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душой тваёю, і ўсім разуменнем тваім».

 

Гэта найвялікшая і найпершая запаведзь.

Другое-ж — падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе́ (Лявіт 19:8).

 

Другая ж падобная да яе: «палюбі бліжняга твайго, як самога сябе».

 

На гэтых дзвюх запаведзях трымаецца Закон і прарокі.

Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:

 

Калі ж сабраліся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх,

Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

 

Кажучы: што вы думаеце пра Хрыста? чый Ен сын? Кажуць Яму: Давідаў.

 

Ен кажа ім: як жа Давід у натхненні называе Яго Госпадам, кажучы:

Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне́, дакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа ног Тваіх (Псальм 109:1).

 

«Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзь праваруч ад Мяне, дакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў падножжам ног Тваіх?»

 

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ен сын яму?

І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважа́ўся задаваць Яму пытаньні.

 

I ніхто не мог адказаць Яму ні слова; і ніхто з таго дня не адважваўся болыш пытацца ў Яго.