Адкрыцьцё 14 разьдзел

 

 

І глянуў я, і вось, Ягня стаіць на гары Сыёне, і зь Ім сто сорак чатыры тысячы, у якіх імя Айца Ягонага напісана на лобе.

 

I глянуў я. І вось Ягнёнак стаяў на гары Сыён. Пры ім стаялі сто сорак чатыры тысячы, якія мелі на чалах сваіх выцісьнена імя Яго і імя Айца Ягонага.

І пачуў я голас зь неба, як шум ад мноства водаў і як гук вялікага грому; і пачуў голас быццам гусьляроў, што ігралі на гусьлях сваіх:

 

I пачуў я голас з неба, быццам многіх водаў і быццам рэха магутнага грому. Голас, каторы чуў я, гучаў як ігра (гарфа) гусьляроў, граючых на гусьлях сваіх.

яны сьпяваюць быццам новую песьню перад тронам і перад чатырма жывымі істотамі і старцамі; і ніхто ня мог навучыцца гэтай песьні, акрамя гэтых ста сарака чатырох тысяч, адкупленых у зямлі.

 

Яны сьпяваюць, быццам новую песьню перад тронам і перад чатырма істотамі і старцамі, і ніхто ня мог сьпяваць гэтай песьні, апроч гэтых ста сарака чатырох тысяч, якія былі выкуплены з зямлі.

Гэта тыя, якія не апаганіліся з жанчынамі, бо яны цнотнікі; гэта тыя, якія ідуць сьледам за Ягнём, куды б яно ні пайшло. Яны адкуплены зь людзей, як першынцы Богу і Ягняці,

 

Гэта тыя, што не спламіліся сябраваньнем з жанчынамі і з'яўляюцца нявіннымі. Iдуць яны за Ягнёнкам, куды б Ён не ішоў. Гэта тыя, якія адкуплены спаміж людзей як першынцы Богу і Ягнёнку,

і ў вуснах іхніх няма падступнасьці: яны беспахібныя перад тронам Божым.

 

і ў вуснах не знойдзена ілжы. Без заганы бо стаяць яны перад тронам Бога.

І ўбачыў я другога анёла, які ляцеў пасярэдзіне неба, які меў вечнае Дабравесьце, каб зьвеставаць насельнікам зямлі і кожнаму племені і пакаленьню, і роду і народу;

 

I бачыў я іншага анёла, пралятаючага праз сярэдзіну неба. Ён меў спрадвечнае веставаньне паведамляць пражываючым на зямлі, усякаму пакаленьню і племю, і роду, і мове, і народу,

і гаварыў ён гучным голасам: пабойцеся Бога і ўзьнясеце Яму славу, бо настала гадзіна суду Ягонаму; і пакланецеся Стваральніку неба і зямлі, і мора і крыніц водаў.

 

усклікваючы гучным голасам: "Шануйце Госпада і дайце Яму пашану, бо надходзіць час суда Ягонага, і пакланіцеся Тварцу неба і зямлі, мора і крыніц водных.

І другі анёл сьледаваў за ім, кажучы: упаў Вавілон, горад вялікі, бо ён шалёным віном распусты свае напаіў усе народы.

 

I іншы анёл ляцеў за ім, кажучы,"Паў, паў Бабілон, вялікі той, які паіў усе народы вогненным віном распусты сваёй."

І трэйці анёл пасьледаваў за імі, кажучы гучным голасам: хто пакланяецца зьверу і вобразу ягонаму і прымае кляймо на лоб свой альбо на руку сваю,

 

I трэці анёл ляцеў за тым, гамонячы зычным голасам: "Калі б хто кланяўся бэстыі і вобразу яе і атрымаў бы знак на чале сваім, або на руцэ,

той піцьме віно лютасьці Божай, віно цэльнае, прыгатаванае ў чары гневу Ягонага, і будзе мучаны ў вагні і серцы перад сьвятымі анёламі і перад Ягнём;

 

той будзе піць віно гневу Божага, якое без прымешкі вады было наліта ў келіх помсты Ягонай. Агнём і серкай будзе мучаны той на віду ў анёлаў сьвятых і Ягнятка.

і дым цярпеньняў іхніх будзе ўзыходзіць ва векі вечныя, і ня мецьмуць спакою ні ўдзень, ні ўначы тыя, што пакланяюцца зьверу і вобразу ягонаму і прымаюць кляймо імя ягонага.

 

Дым мучэньня іх паднімецца на векі вечныя. Ані днём, ані ноччу не будуць мець перапынку тыя, якія кланяюцца бэстыі і вобразу яе і якія носяць знак імя яе.

Тут цярплівасьць сьвятых, якія захоўваюць запаведзі Божыя і веру ў Ісуса.

 

Тут вось стойкасьць сьвятых, якія спаўняюць загады Божыя і веру Ў Езуса.

І пачуў я голас зь неба, які мне казаў: напішы: ад сёньня дабрашчасьнікі — мёртвыя, якія паміраюць у Госпадзе; так, кажа Дух: яны супакояцца ад працы сваёй, і дзеі іхнія ідуць сьледам за імі.

 

I пачуў я голас з неба, кажучы мне: "Шчасьлівыя памёршыя, якія ў Госпадзе паміраюць. Адсюль ужо, — кажа Дух, — яны супачынуць ад прац сваіх, бо ўчынкі іх ідуць за імі."

І глянуў я, і вось сьветлае воблака, а на воблаку сядзіць падобны да Сына Чалавечага; на галаве ў Яго залаты вянок, і ў руцэ ў яго востры серп.

 

I глянуў я, і ўбачыў воблака яснае, а на воблаку сядзеў нехта падобны да Сына Чалавечага. На галаве меў Ён залатую карону, а ў руцэ трымаў востры серп.

І выйшаў другі анёл з храма і ўсклікнуў гучным голасам да таго, хто сядзеў на воблаку: пусьці серп твой і пажні; бо прыйшоў час жніва; бо жніво на зямлі дасьпела.

 

I іншы анёл выйшаў са сьвятыні ўсклікваючы гучным голасам да сядзячага на воблаку: "Пашлі серп свой і жні, бо прыйшоў час жніва, каб жаць, бо насьпела жніво зямлі".

Той, хто сядзеў на воблаку, кінуў серп свой на зямлю, і зямля была выжата.

 

А той, што сядзеў на воблаку, пусьціў серп свой на зямлю, і зжата было збожжа на зямлі.

І другі анёл выйшаў з храма, які быў на небе, таксама з вострым сярпом.

 

I выйшаў іншы анёл са сьвятыні, якая ёсьць у небе, трымаючы таксама серп востры.

І іншы анёл, які меў уладу над вагнём, выйшаў ад ахвярніка і зь вялікім крыкам усклікнуў да таго, хто меў востры серп: пашлі востры серп твой і абрэж гронкі вінаграду на зямлі, бо дасьпелі на ім ягады.

 

I яшчэ іншы анёл, маючы ўладу над агнём, выйшаў ад аўтара і загаманіў зычным голасам да таго, які трымаў востры серп, кажучы: "Спусьці серп свой востры і абрэж гронкі вінаграда зямлі, бо насьпелі ягады ягоныя".

І кінуў анёл серп свой на зямлю, і абрэзаў вінаград на зямлі, і кінуў у вялікую чавільню гневу Божага.

 

I спусьціў анёл серп свой востры на зямлю і абрэзаў вінаград зямлі і ссыпаў гронкі ў вялікі прэс гневу Божага.

І патаптаны ягады ў чавільні за горадам, і пацякла кроў з чавільні аж да вуздэчак конскіх, на тысячу шасьцьсот стадыяў.

 

I выцісканы прэсам вінаград за горадам, і пацякла кроў з прэса аж да вуздэчак коней, аж за тысячу стадыяў.