Лукаша 20 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2012
У адзін з тых дзён, калі Ён вучыў людзей у храме і зьвеставаў, падступіліся першасьвятары і кніжнікі з старэйшынамі
І сталася ў адзін з дзён, калі Ён навучаў народ у святыні ды нёс добрую вестку, сабраліся першасвятары і кніжнікі разам са старэйшынамі
і сказалі Яму: скажы нам, якою ўладаю Ты гэта робіш, альбо хто Табе даў уладу такую?
і гавораць, кажучы Яму: «Скажы нам: якой уладай Ты гэта робіш, або Хто Табе даў такую ўладу?»
Ён сказаў ім у адказ: і Я ў вас пра адно папытаюся, і скажэце Мне:
А Ён, адказваючы, сказаў ім: «І Я ў вас спытаюся адно слова. Адкажыце мне:
хрышчэньне Янава зь нябёсаў было, ці ад людзей?
хрост Янаў з неба быў ці ад людзей?»
А яны, разважаючы паміж сабою, казалі: калі скажам: зь нябёсаў, дык скажа: «чаму ж вы не паверылі яму?»,
А яны разважалі, кажучы між сабой: «Калі скажам: “З неба”, скажа нам: “Дык чаму ж вы тады не паверылі?”
а калі скажам: «ад людзей», дык увесь люд паб’е нас камянямі, бо ён упэўнены, што Ян ёсьць прарок.
А калі скажам: “Ад людзей”, увесь народ укамянуе нас, бо перакананы, што Ян — гэта прарок».
І адказвалі: ня ведаем адкуль.
І адказалі, што не ведаюць адкуль.
Ісус сказаў ім: і Я не скажу вам, якою ўладаю гэта раблю.
І Ісус гаворыць ім: «Я таксама не скажу вам, якою ўладаю гэта раблю».
І пачаў Ён гаварыць народу прытчу такую: адзін чалавек насадзіў вінаграднік і аддаў яго вінаградарам, і адлучыўся на доўгі час;
Затым пачаў распавядаць Ісус людзям для параўнання: «Адзін чалавек пасадзіў вінаграднік і наняў у яго вінаградараў, а сам аддаліўся на доўгі час.
і ў свой час паслаў да вінаградараў раба, каб яны далі яму пладоў зь вінаградніка; але вінаградары, прыбіўшы яго, адаслалі ні з чым.
І ў свой час паслаў да вінаградараў паслугача, каб аддалі яму частку пладоў вінаградніку; але вінаградары, збіўшы яго, адпусцілі ні з чым.
Яшчэ паслаў другога раба; але яны і гэтага, прыбіўшы і зганіўшы, адаслалі ні з чым.
Дык зноў паслаў другога паслугача; але і яго, збіўшы і зняважыўшы, адаслалі ні з чым.
І яшчэ паслаў трэйцяга; але яны і таго, пакалечыўшы, выгналі.
Нарэшце паслаў трэцяга; яны ж і гэтага, зраніўшы, прагналі.
Тады сказаў гаспадар вінаградніка: што мне рабіць? пашлю сына майго любаснага; можа, убачыўшы яго, пасаромеюцца.
Дык сказаў гаспадар вінаградніку: “Што рабіць? Пашлю сына майго ўлюбёнага; можа, яго ўбачыўшы, ушануюць”.
Але вінаградары, убачыўшы яго, разважалі паміж сабою, кажучы: гэта спадчыньнік; хадзем, заб’ём яго, і спадчына ягоная будзе наша.
Але калі яго ўбачылі вінаградары, разважалі між сабой, кажучы: “Ён спадкаемец. Заб’ем яго, каб нашай стала спадчына!”
І, вывеўшы яго вонкі зь вінаградніка, забілі. Што ж зробіць зь імі гаспадар вінаградніка?
І, выгнаўшы яго з вінаградніку, забілі. Дык што ж тады зробіць ім гаспадар вінаградніку?
Прыйдзе і загубіць вінаградараў тых і аддасьць вінаграднік іншым. Тыя, што чулі гэта, сказалі: хай ня будзе!
Прыйдзе і заб’е гэтых вінаградараў, а вінаграднік аддасць іншым». Тыя, што чулі гэта, сказалі: «О, каб гэтак не было!»
Але Ён, зірнуўшы на іх, сказаў: што азначае гэта, напісанае: «камень, які адкінулі будаўнікі, той самы зрабіўся каменем кутнім»?
Ён жа, гледзячы на іх, гаворыць ім: «Што значыць тады тое, што напісана: “Камень, што адкінулі будаўнікі, стаўся галавою вугла”?
Кожны, хто ўпадзе на той камень, разаб’ецца; а на каго ён упадзе, таго раздушыць.
Кожны, хто ўпадзе на гэты камень, разаб’ецца; а на каго ён упадзе, таго сатрэ».
І намышлялі тым часам першасьвятары і кніжнікі, каб накласьці на Яго рукі, але пабаяліся народу, бо зразумелі, што пра іх сказаў Ён гэтую прытчу.
І шукалі кніжнікі і першасвятары, як накласці на Яго рукі ў тую гадзіну, але баяліся народа; бо зразумелі, што гэтую прыпавесць гаварыў пра іх.
І сочачы за Ім, падаслалі падступных людзей, якія прыкінуўшыся пабожнымі, падлавілі б Яго на якім-небудзь слове, каб перадаць Яго начальству і ўладзе правіцеля.
І, каб сачыць за Ім, падаслалі яны шпіёнаў, якія выдавалі сябе за справядлівых, каб падлавіць Яго на словах і такім чынам выдаць Яго начальству і ўладзе намесніка.
І яны спыталіся ў Яго: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдзіва гаворыш і вучыш, і не зважаеш на аблічча, а праўдзіва шляху Божаму вучыш;
І спыталіся Яго, кажучы: «Настаўнік, ведаем, што справядліва кажаш і вучыш, і не аглядаешся на асобы людзей, але шляху Божаму праўдзіва навучаеш.
ці дазваляецца нам даваць падатак кесару, ці не?
Ці належыць нам плаціць падатак цэзару, ці не?»
А Ён, разгадаўшы злахітрасьць іхную, сказаў ім: што вы Мяне спакушаеце?
Ісус, пранікаючы іх подступ, сказаў ім:
пакажэце Мне дынар: чыя на ім выява і надпіс? Яны адказвалі: кесаравыя.
«Пакажыце мне дынар. Чыя на ім выява, і чый надпіс?»
Ён ім сказаў: дык аддайце кесару кесаравае, а Божае Богу.
Сказалі Яму: «Цэзара». І гаворыць ім: «Дык аддайце цэзарава цэзару, а Божае — Богу».
І не маглі падлавіць Яго ў слове перад людзьмі і, зьдзівіўшыся з адказу Ягонага, замоўклі.
І не маглі падлавіць Яго на слове ў прысутнасці людзей, і, здзівіўшыся адказу Яго, змоўклі.
Тады падыйшлі некаторыя з садукеяў, што адмаўляюць уваскрэсеньне, і спыталіся ў Яго:
Падышлі таксама некаторыя з садукеяў, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і спыталіся ў Яго,
Настаўнік! Майсей напісаў нам, што калі ў каго памрэ брат, які меў жонку, і памрэ бязьдетны, дык брат ягоны павінен узяць ягоную жонку і адрадзіць семя брату свайму.
кажучы: «Настаўнік, Майсей напісаў нам, што калі б чый брат, маючы жонку, памёр і быў бы ён без сыноў, хайбрат яго возьме жонку яго і хайадродзіць нашчадка брату свайму.
Было сем братоў: першы, узяўшы жонку, памёр бязьдзетны;
Дык было сем братоў: і першы ўзяў жонку і памёр без сыноў,
узяў тую жонку другі, і той памёр бязьдетны;
і наступны,
узяў яе трэйці, таксама і ўсе сямёра, і памерлі, не пакінуўшы дзяцей;
і трэці ўзяў яе; і падобным чынам ўсе сямёра памерлі, не пакінуўшы сыноў.
пасьля ўсіх памерла і жонка.
Па ўсіх памерла і жанчына.
Дык вось, ва ўваскрэсеньні, катораму зь іх яна будзе жонкаю? бо сямёра яе мелі за жонку.
Дык пры ўваскрэсенні каторага з іх будзе яна жонкай? Бо сямёра мелі яе за жонку.»
Ісус сказаў ім у адказ: дзеці веку гэтага жэняцца і выходзяць замуж;
І гаворыць ім Ісус: «Сыны гэтага веку жэняцца і замуж выходзяць;
а тыя, што спадобіліся дасягнуць таго веку і ўваскрэсеньня зь мёртвых, ні жэняцца, ні замуж ня выходзяць,
тыя ж, што прызнаны дастойнымі ўваскрэсення з мёртвых, замуж не выходзяць ды не жэняцца.
і памерці ўжо ня могуць, бо яны роўныя анёлам і ёсьць сыны Божыя, будучы сынамі ўваскрэсеньня;
Яны ўжо памерці не могуць: бо яны роўныя анёлам і ёсць сыны Божыя, калі стануць сынамі ўваскрэсення.
а што мёртвыя ўваскрэснуць, і Майсей паказаў пры купіне, калі назваў Госпада Богам Абрагама і Богам Ісака і Богам Якава.
А што мёртвыя ўваскрэснуць, дык ужо Майсей паказаў каля куста ажыны, калі кажа: “Госпад Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба”.
Бог жа ня ёсьць Бог мёртвых, а жывых, бо ў Яго ўсе жывыя.
Бог не ёсць Бог мёртвых, але жывых: бо для Яго ўсе жывуць».
На гэта некаторыя з кніжнікаў сказалі: Настаўнік! Ты добра сказаў.
А некаторыя з кніжнікаў, адказваючы, казалі: «Настаўнік, добра Ты сказаў».
І ўжо не адважваліся распытваць Яго ні пра што. А Ён сказаў ім:
І ўжо больш не адважыліся Яго пра што-колечы пытацца.
як кажуць, Хрыстос ёсьць сын Давідаў?
Затым Ён сказаў ім: «Як жа кажуць, што Хрыстос ёсць Сын Давіда,
А сам Давід кажа ў кнізе Псальмаў: «сказаў Гасподзь Госпаду майму: сядзі праваруч ад Мяне,
калі сам Давід у Кнізе псальмаў кажа: “Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзь праваруч Мяне,
пакуль пакладу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх».
аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”.
Дык вось, Давід Госпадам называе Яго: як жа Ён сын яму?
Калі Давід называе Яго Госпадам, дык як жа тады Ён — Сын яго?»
І калі слухаў увесь народ, Ён сказаў вучням Сваім:
А калі Яго ўвесь народ слухаў, сказаў вучням Сваім:
Асьцерагайцеся кніжнікаў, якія любяць хадзіць у доўгім адзеньні і любяць вітаньні на сходах народных, сядзець наперадзе ў сынагогах, і ўзьляжаць наперадзе на гасьцінах,
«Высцерагайцеся кніжнікаў, што жадаюць хадзіць у доўгіх шатах і любяць прывітанні на рынку, і першыя лаўкі ў сінагозе, і першыя месцы на банкетах,
якія паядаюць дамы ўдоваў і крывадушна доўга моляцца; яны прымуць тым большую асуду.
якія аб’ядаюць дамы ўдоў і дзеля віду доўга моляцца. Яны атрымаюць цяжэйшае пакаранне».
