3 царстваў 17 разьдзел

 

 

І сказаў Ільля, Фішвянін, із жыхараў Ґілеадзкіх, Агаву: «Жыў СПАДАР, Бог Ізраеляў, перад Каторым я стаю! Ня будзе ў гэтых гадох расы ані дажджу, хіба толькі подле слова майго».

 

Прииде же Илия Фезвитянинъ от живущих въ Галааде къ царю Ахаву и рече к нему: «Живъ ест Господь, Бог Ізраилевъ, предъ Егоже лицемъ стою,a иже не будеть в лете семъ дождь ани роса, но толико по словеси устъ моих».b

І было да яго слова СПАДАРОВА, кажучы:

 

И бысть слово Господьне ко Илии, глаголя:

«Пайдзі адгэтуль, і абярніся на ўсход, і схавайся ля цур’я Херыфа, каторы перад Ёрданом.

 

«От[ъ]иди отсюду и иди къ восходу солнца, и съкрийся у потока Карифа, иже естъ противъ Іоръдану;

З гэтага цур’я ты будзеш піць, а ґруґаном я расказаў жывіць цябе там».

 

и ту будеши пити от потока того, и враномъ заповедахъ, абы кормили тя ту».

І пайшоў ён, і зрабіў подле слова СПАДАРОВАГА: пайшоў і асяліўся ля цур’я Херыва, каторы перад Ёрданом.

 

Тогда иде Илия и учини по словеси Господьню.

І ґруґаны прыносілі яму хлеб і мяса нараніцы, і хлеб і мяса ўвечары, а з цур’я піў.

 

И егда живяше у потока Карифъ противъ Іоръдану, вранове приношаху ему хлебъ и мясо рано, теже приношаху ему хлебъ и мясо ввечер, и от потока того пияше.

І сталася на канцу дзён, што гэты цурэй высах, бо ня было дажджу на зямлі.

 

По некоих же днехъ высохлъ ест поток, яко не бе дождя на землю.

І было да яго слова СПАДАРОВА:

 

Тогда бысть слово Господьне ко Илии,c глаголя:

«Устань, і пайдзі да Сарэпату Сыдонскага, і жыві там; Я расказаў там жонцы ўдаве жывіць цябе».

 

«Въстани и иди до Сарепты Сидонское, и пребудеши ту. Се, Азъ повелехъ жене-вдовици прекормити тя».

І ўстаў ён, і пайшоў да Сарэпату; і як прышоў да брамы места, вось, там жонка ўдава зьбірае дровы. І пагукаў ён яе, і сказаў: «Вазьмі, калі ласка, імне крыху вады ў судзіну напіца».

 

И въсталъ ест Илия, и иде до Сарепты Сидонское; и внегда прииде ко вратомъ градовымъ, и се, ту бе жена-вдовица,d збирающе дровца. И позвалъ ее, и рече к ней: «Дай ми мало воды в сосудъ, да напиюся».

І пайшла ўзяць, і гукнуў яе, кажучы: «Вазьмі імне, калі ласка, кавалак хлеба ў руку сваю».

 

И внегда шла жена, абы принесла ему воды, возпи воследъ ея, глаголя: «Принеси ми, молю ти ся, и кусъ хлеба в руце твоей».

Яна сказала: «Жыў СПАДАР, Бог твой! калі ў мяне ё штось печанае, адно ё жменя мукі ў дзежцы і крыху алівы ў жбанку; і вось, я зьбяру паленцы два, і пайду, і прыгатую гэта сабе а сыну свайму; зьямо гэта й памрэм».

 

Она же отвеща ему: «Живъ ест Господь, Богъ твой, иже не имамъ хлеба, токмо з горсть муки въ сосуде и маленько олея въ збанце; се, собрахъ два поленца, абых шла и вделала собе и сыну своему ядь, и снедши то, да изомремъ».

І сказаў ёй Ільля: «Ня бойся, прыйдзі, зрабі подле слова свайго, але ўперад зрабі з гэтага невялічкі праснак імне і прынясі імне; сабе ж а сыну свайму зробіш пасьлей;

 

И рече к ней Илия: «Не бойся, но иди и учини такъ, якоже рекла еси; но мне найпервей уделай з муки тое малый подпопелный хлебъ и принеси ми, собе пакъ и сыну твоему учиниши последь.

Бо так кажа СПАДАР, бог Ізраеляў: "Мука ў дзежцы ня высіліцца, і алівы ў жбанку будзе ставаць да тога дня, калі СПАДАР дасьць дождж на від зямлі"».

 

Сия убо глаголеть Господь, Богъ Ізраилевъ: Не убудеть муки въ сосуде и ни олея во збанце дажъ до того дня, во ньже дасть Господь Богъ дождь на землю».

І пайшла яна, і зрабіла так, як сказаў Ільля; і ела яна а ён а дом ейны дні.

 

И иде жена, и учини по словеси Илиину, и да ему ясти, и яде Илия, и жена, и сынъ ея.

Мука ў дзежцы не высілялася, і алівы ў жбанку ставала подле слова СПАДАРОВАГА, каторае Ён праказаў Ільлёю.

 

И от того дня не убывало муки въ сосуде и ни олея въ збанце уменшилося, по словеси Господьню, еже глагола рукою Илии, раба своего.

Просьле гэтага захварэў сын гэтае жонкі, гаспадыні дому, і хвароба ягоная была такая цяжкая, што не засталося ў ім душы.

 

Бысть по сихъ, и розболеся сынъ жены-вдовици, подворници дому того; и была болесть крепка зело, тако иже не оста в немъ духъ его.

І сказала яна Ільлі: «Што імне й табе, чалавеча Божы? Ты прышоў да мяне прыпомнець бяспраўе мае і зрабіць сьмерць сыну майму».

 

Тогда рече жена ко Илии: «Что мне и тобе естъ, мужу Божий, иже пришолъ еси ко мне, абы было воспомянутие греховъ моих, и уморил еси сына моего?»

І сказаў ён ёй: «Дай імне сына свайго». І ўзяў яго з улоньня ейнага, і ўзьнёс яго на гару, ідзе ён жыў, і палажыў яго на ложак свой,

 

И рече к ней Илия: «Дай мне сына своего». И взя и з лона ея и несе въ горницу, гдеже самъ почиваше, и положилъ его на ложи своемъ, и молися.e

І загукаў да СПАДАРА, і сказаў: «СПАДАРУ, Божа мой! няго ж Ты і ўдаве, у каторай я жыву, зробіш ліха, зрабіўшы сьмерць сыну ейнаму?».

 

И возпи къ Господу Богу, глаголя: «Господи, Боже мой, и что съгрешихъ, иже засмутил еси вдову сию, в неяже азъ живлюся, абы уморилъ сына ея?»

І расьцягнуўся над дзяцём трэйчы, і загукаў ён да СПАДАРА, і сказаў: «СПАДАРУ, Божа мой! хай жа зьвернецца душа дзецяняці гэтаму ў яго!»

 

Тогда розтягся и змерил трикратъ над отрочатемъ, и призва Господа, и рече: «Господи, Боже мой, молю Ти ся, да навратится душа отрочати сего в тело его».

І пачуў СПАДАР голас Ільлін, і зьвярнулася душа дзецяняці гэтаму ў яго, і ён ажыў.

 

И услышалъ естъ Господь Богъ молитву Илиину, и навратися душа отрочатя паки в тело его, и ожило естъ.

І ўзяў Ільля дзяцё, і зьнёс яго далоў з гаравое залі да дому, і аддаў яго маці ягонай, і сказаў Ільля: «Глянь, сын твой жывець».

 

Тогда взялъ и Илия и снесе з горнице до сеней нижнихъ, и далъ и матери его, и рече: «Се, живъ естъ сынъ твой».f

І сказала тая жонка Ільлі: «Цяпер я даведалася, што ты чалавек Божы, і што слова СПАДАРОВА ў вуснах тваіх — праўда».

 

И отвеща к нему жена: «Ныне воистинну познала есмъ в томъ, яко мужъ Божий еси и слово Божие, иже во встехъ твоих, правдиво естъ».