3 царстваў 8 разьдзел

 

 

Тады згукаў Салямон старцоў Ізраелявых і ўсі галавы плямёнаў, князёў сыноў Ізраелявых, да караля Салямона да Ерузаліму, каб узьнесьці скрыню змовы СПАДАРОВУ зь места Давідавага, значыцца Сыёну.

 

aТогда собралися вси старейшины людей Ізраилевыхъ съ князми поколеней и съ воеводами племен сыновъ Ізраилев[ых]ъ, и сошлися вси къ царю Саломону въ Ерусалимъ, абы принесли Кивотъ Завета Господня из града Давыдова, то естъ от Сиона.

І зьберліся да караля Салямона на сьвята ўсі Ізраяляне, у месяцу афаніме, а гэта сёмы месяц.

 

И собрашеся къ царю Саломону вси людие Ізраилевы месеца бефанимаb в день нарочитый празника, той ест месець семый.

І прышлі ўсі старцы Ізраелявы; і паднялі сьвятары скрыню,

 

И егда сошлися вси старейшины людей Ізраилевыхъ, тогда ереи взяли суть Кивотъ Божий,

І ўзьнесьлі скрыню СПАДАРОВУ а будан збору а ўсе сьвятое судзьдзе, што было ў будане; і ўзьнесьлі іх сьвятары а Левіты.

 

и Сень Заветную, и вси сосуды посвещенные, иже были в ней, и несли е ереи и левгити.

І кароль Салямон, і ўвесь збор Ізраеляў, што зьберся да яго, былі зь ім перад скрыняю, абракаючы аброкі з драбнога й буйнога статку, каторых нельга запісаць а палічыць з прычыны множасьці іх.

 

Царь же Саломонъ и все множество людей Ізраилевыхъ, ониже ся были собрали, шли сут с нимъ предъ Кивотомъ Божиим и приносяху жертвы — овце и волы многы, без числа.

І ўнесьлі сьвятары скрыню змовы СПАДАРОВАЕ на месца яе ў палац дому, у Сьвятое Сьвятых пад крылы херуваў;

 

И внесли суть ереи Кивотъ Завета Господьня на место свое — въ молитовницу храмову, еже слыла Святыня Святыхъ, подъ крила херувимовъ,

Бо херувы распускалі крыльле над месцам скрыні, і пакрывалі херувы зьверху скрыню й нашулкі яе.

 

понеже херувимове ростягоста криле свои надъ Кивотомъ Божиим и хранили суть и; и носила его зверху.

І былі даўгія нашулкі, і відаць былі галоўкі іх ізь сьвятыні перад палацам, а вонках ня было іх відаць; і там яны дагэтуль.

 

И внегда выникали носила, имиже несли суть Кивотъ Господень з молитовници, яко были долгы, и зблизка могли их видети, понеже были выникли вонъ, з далека же не могли; тии были ту даже и до днес.

У скрыні нічога ня было, апрача дзьвюх каменных табліцаў, каторыя палажыў туды Масей на Горыве, як СПАДАР учыніў змову із сынамі Ізраелявымі, па выхадзе іх ізь зямлі Ягіпецкае.

 

Не бе же ничто ино въ Кивоте Божиемъ, токмо крижалеc две каменне, еже былъ тамъ вложилъ Моисей на горе Хориве,d внегда завеща Господь заветъ с сынми Ізраилевыми, егда выйдоша из земли Египетское.

І было, што, як сьвятары выходзілі ізь сьвятыні, то булак напоўніў дом СПАДАРОЎ.

 

Тогда сталося естъ, внегда вышли суть ереи з молитовници, мгла наполнила весь храмъ Божий,e

І сьвятары не маглі стаяць і служыць, з прычыны булаку, бо слава СПАДАРОВА напоўніла дом СПАДАРОЎ.

 

тако иже не могли суть ереи стати и послуговати у олтаря мглы ради, понеже наполнила была весь храм Слава Господня.

Тады сказаў Салямон: «СПАДАР сказаў, што Ён зыча жыць у густой цемні;

 

Тогда нача молвити Саломонъ, глаголя: «Господь Богъ рече, яко пребывати Ему во мгле;

Я ахвотна пастанавіў Табе дом жыць у ім, месца прабываць Табе навекі».

 

ставяя, поставилъ есми Тобе храмъ к жилищу Твоему, укрепи жъ в нем престолъ Твой во веки».

І абярнуўся кароль відам сваім, і дабраславіў усю грамаду Ізраялян; уся грамада Ізраялян стаяла.

 

И потом обратилъ царь Саломонъ лице свое к людемъ и благославил весь соборъ Ізраилевъ, все бо множество людей Ізраилевых стояло ту.

І сказаў: «Дабраславёны СПАДАР, Бог Ізраеляў, каторы сказаў Сваімі вуснамі Давіду, айцу майму, і рукою Сваёю споўніў, кажучы:

 

И рече Саломонъ:f «Благославен Господь, Богъ Ізраилевъ, иже глагола ко отцу моему Давыду усты Своими и рукою его исполнилъ, глаголя:

"Адгэнуль, як Я вывеў люд Свой Ізраеля зь Ягіпту, Я не абраў места ў ні водным з плямёнаў Ізраелявых, каб быў пастаноўлены дом, у каторым перабывала б імя Мае; і абраў Давіда, каб быць яму над людам Маім Ізраелям".

 

“От дня того, в онже изведохъ людей Ізраилевых из земли Египетское, не избрахъ собе места во всехъ племенахъ Ізраилевыхъ, абы Ми уделали храм, да бы пребыло имя Мое ту; но избрахъ Давыда, абы былъ надъ людьми моими, Ізраилемъ”.

У Давіда, айца майго, было ў сэрцу пастанавіць дом імені СПАДАРА, Бога Ізраелявага;

 

И хотелъ естъ отець мой Давыдъ уделати храмъ имени Господа, Бога Ізраилева,

Але СПАДАР сказаў Давіду, айцу майму: "Хоць у цябе было на сэрцу тваім пастанавіць дом імені Майму; добра, што гэта ў цябе было на сэрцу;

 

и рече Господь Богъ къ Давыду, отцу моему: “Понеже умыслилъ еси в серци своемъ храм поставити имени Моему, добре воистинну мыслил еси сее въ серци своемъ;

Адылі ня ты пастановіш дом, а сын твой, што выйдзе ізь сьцёгнаў тваіх, ён пастанове дом імені Майму".

 

но к тому не уделаеши ты Мне храму, але сынъ твой, иже изыйдеть из бедръ твоихъ, той уделаеть храмъ имени Моему”.

І споўніў СПАДАР слова Свае, каторае вымавіў: я ўзьняўся на месца айца свайго Давіда, і сеў на пасадзе Ізраелявым, як сказаў СПАДАР, і пастанавіў дом імені СПАДАРА, Бога Ізраелявага;

 

И укрепилъ естъ Господь Богъ слово Свое, еже глаголалъ, и поставилъ мя въместо Давыда, отца моего, и посаженъ есмъ на престоле царства Ізраилева, якоже глаголалъ ест Господь Богъ, и поставилъ есмъ храмъ имени Господа, Бога Ізраилева;

І прызначыў там месца на скрыню, у каторай змова СПАДАРОВА, ўчыненая Ім із айцамі нашымі, як Ён вывеў іх ізь зямлі Ягіпецкае».

 

и вделалъ есмъ в нем место Кивоту, в немъже сведение Завета Господьня естъ, еже завещалъ со отци нашими, внегда схожаху із Египта».

І стаў Салямон перад аброчнікам СПАДАРОВЫМ супроці ўсяго збору Ізраялян, і прасьцягнуў рукі свае к небу,

 

И сталъ естъ царь Саломонъ у олтаря пред всимъ множествомъ людей Ізраилевыхъ, и воздвиже руце свое к небу,

І сказаў: «СПАДАРУ, Божа Ізраеляў! няма падобнага да Цябе, Божа, на нябёсах угары й на зямлі далавах; Каторы заховуеш змову а міласэрдзе слугам Сваім, што ходзяць перад Табою ўсім сэрцам сваім.

 

и рече: «Господи, Боже Ізраилевъ! Несть равнаго Тобе бога на небеси горе ни на земли низу. Ты храниши заветъ и милосердие рабомъ твоимъ, ходящимъ предъ Тобою в целомъ серци своемъ,

Ты споўніў слузе Свайму Давіду, айцу майму, што казаў яму; што вымавіў Ты вуснамі Сваімі, тое выпаўніў рукою Сваёй, як гэта сядні.

 

якоже сохранил еси отцу моему Давыду вся, еже глаголалъ есь; усты Своими молвилъ еси к нему и рукою Своею совершилъ есь, якоже во днешний день явно естъ.

І цяпер, СПАДАРУ, Божа Ізраеляў, зьдзяржы слузе Свайму Давіду, айцу майму, тое, што ты ябяцаў яму, кажучы: "Ня будзе адцяты ў цябе перад відам Маім седзячы на пасадзе Ізраелявым, калі толькі сынове твае будуць дзяржацца дарогі свае, ходзячы перад Імною так, як ты хадзіў перад Імною".

 

Сего ради, Господи, Боже мой, соблюди ныне рабу твоему Давыду, отцу моему, якоже реклъ еси ему, глаголя: “Не отыймется мужъ от семени твоего, седящій на престоле царском во Израили, естъли же сохранять сынове твои пути своя, абы ходили предо Мною, яко и ты ходилъ есь предъ лицемъ Моимъ”.

Дык цяпер, Божа Ізраеляў, хай будзе ж зацьверджана слова Твае, каторае Ты вымавіў слузе Свайму Давіду, айцу майму!

 

Ныне же, Господи, Боже Ізраилевъ, да укрепятся слова Твоя, еже глаголал еси рабу Твоему Давыду, отцу моему!

Бо запраўды, ці Богу жыць на зямлі? Неба а неба нябёс ня могуць Цябе зьмясьціць, пагатове гэты дом, каторы я пастанавіў.

 

Протожъ не имамы ся довнимати, ижебы Богъ истинне пребывалъ на земли. Ащели же небо и небеса небесъ не могуть осягнути Тебе, многымъ более храмъ сей, егоже поставих имени Твоему;

Але абярніся да малітвы слугі Свайго й на маленьне ягонае, СПАДАРУ, Божа мой; пачуй гуканьне а малітву, каторай слуга Твой моле Цябе цяпер.

 

но возгляни на молитвы и на прозбы раба Твоего, Господи, Боже мой; услыши хвалу и моление, имже молить рабъ Твой пред Тобою днесь.

Хай будуць вочы Твае адчыненыя на дом гэты ночы і ўдзень, на гэтае месца, праз каторае Ты сказаў: "Імя Мае, будзе там", каб чуць малітву, каторай будзе маліцца слуга Твой на месцу гэтым.

 

Да будуть очи Твои отверзты на храм сей водни и внощи, на храмъ сей, о немъже глаголал еси: ”Будеть имя Мое ту”;g да выслухаешъ молитву, еюже молится к Тобе рабъ твой на месте семъ.

Пачуй маленьне слугі Свайго й люду Свайго Ізраеля, як яны будуць маліцца на месцу гэтым; пачуй на месцу перабываньня Свайго, на нябёсах; як учуеш, то зьмілуешся.

 

И услыши прозбу раба твоего и людей твоих, Ізраиля, о чемъ когда попросять Тебе на месте семъ. Услыши ж е на месте жилища Твоего на небесех, и услышав, помилуй их.

Як хто ізгрэша супроці суседа свайго, і ён узложа на яго прысягу, каб ён прысягнуў, і дзеля прысягі прыйдуць перад аброчнік Твой, да дому гэтага;

 

Согрешить ли человекъ къ ближнему своему и завяжеться присягою в некоемъ деле ему, и пришол бы присегати на место сее предъ олтарь Твой,

Тады Ты пачуй зь неба й судзі слугаў Сваіх, абвінуй нягоднага, узлажыўшы дарогу ягоную на галаву яму, і апраў справядлівага, аддаўшы яму подле справядлівасьці ягонае.

 

Ты услыши на небеси и учини судъ рабомъ твоимъ, погуби виноватого и воздай путь его на главу ему, и оправди справедливаго и учини ему по правде его.

Як люд Твой, Ізраель, будзе паражаны непрыяцелям за тое, што ізграшыў перад Табою, і як яны зьвернуцца да Цябе, і вызнаюць імя Твае, і будуць прасіць а маліць Цябе ў гэтым доме;

 

И естъли бы людие твои, Ізраил, утекали предъ врагы своими, понеже согрешити могуть, и потомъ чинили бы покаяние и исповедалися имени Твоему, и пришли бы на место сее и молилися и кланялися Тобе во храме семъ,

Тады Ты пачуй зь неба, і даруй грэх люду Свайго Ізраеля, і зьвярні іх да зямлі, каторую Ты даў айцом іхным.

 

Ты услыши их на небесехъ, и отпусти грехи людемъ твоимъ Ізраилевымъ, и събери е паки до земли, юже далъ еси отцемъ ихъ.

Як замкнецца неба й ня будзе дажджу за тое, што яны ізграшылі перад Табою, і як памоляцца на месцу гэтым, і вызнаюць імя Твае, і адвернуцца ад грэху свайго, як Ты зьнемарасьціў іх;

 

Внегда заврено бы было небо и не спалъ бы дождь для греховъ ихъ, и, молящеся на сем месте, покаяние чинили, и исповедалися имени Твоему, и отвратилися бы от греховъ своих для беды своея,

Тады пачуй зь неба, і даруй грэх слугаў Сваіх а люду Свайго Ізраеля, паказаўшы ім добрую дарогу, па каторай ісьці, і дай дождж на зямлю Сваю, каторую Ты даў люду Свайму на спадак.

 

услыши ихъ, Господи Боже, с небеси и милостивъ буди о гресехъ рабовъ твоихъ и людей твоихъ, Ізраиля, и яви имъ путь добрый, по немже пойдуть, и дай дождь на землю, юже еси далъ людемъ твоим владети ею.

Ці будзе на зямлі галадоў, ці будзе мор, ці будзе сухмень, іржа, шаранча, чырва, ці будзе непрыяцель ціснуць яго ў зямлі брамаў ягоных, якая бяда, якая пошасьць;

 

Гладъ аще будеть на земли, или моръ, или скажение воздуха, или гусеница, или хрущеве, или ржа, и зазлили бы таковые речи людемъ твоимъ, или неприятели естъли же бы облягли врата градовъ ихъ, или всякая язва и всякая немощь, всякая проказа и всякая клятва,

Усялякую малітву, усялякае маленьне, якое будзе ад якога-лень чалавека ў вусім людзе Тваім Ізраелю, калі кажны пазнае бяду ў сэрцу сваім, і прасьцягнуць рукі свае да дому гэтага;

 

и все, ежебы ся пригодило каждому человеку в людехъ твоих, Ізраили, и познал бы кто з нихъ язву серца своего и воздвигъ бы руце свое к Тобе на сем месте и помолился,

Ты пачуй зь неба, зь месца перабываньня Свайго, і зьмілуйся; і ўчыні й дай кажнаму подле дарогаў ягоных, каторага сэрца ты знаеш, бо Ты, адно Ты знаеш сэрцы ўсіх дзяцей людзкіх;

 

Ты услыши его, Господи Боже, с небеси, съ пресвятого жилища твоего, и милостивъ буди ему, и воздай единому каждому по всехъ путех его, яко узриши на серци его, понеже Ты самъ единый, Господи Боже, знаеши серца всехъ людей:

Каб яны баяліся Цябе ўсі дні, пакуль жывуць на зямлі, каторую Ты даў бацьком нашым.

 

да убоятся Тебе по вся дни, поколе живи суть на земли, юже далъ еси намъ и отцемъ нашим.

І таксама ўзглядам чужаземца, каторы ня зь люду Твайго, Ізраеля, як ён прыйдзе ізь зямлі далёкае дзеля імені Твайго, —

 

Над то теже и чуждий, онже не ест от людей твоих, Ізраиля, аще приидет от земли далекое для имени Твоего, —

Бо й яны пачуюць праз Твае імя вялікае і праз Тваю руку дужую і праз Твае цаўё выцягненае, — і прыйдзе ён, і памоліцца ля дому гэтага:

 

яко розглашено ест имя Твое великое, и рука Твоя силная, и мышца Твоа высокая по всей земли, — протож внегда приидеть и помолится на месте семъ,

Пачуй зь неба, зь месца перабываньня Свайго, і зрабі подле ўсёга, чаго будзе гукаць да Цябе чужаземец, каб усі люды зямлі пазналі імя Твае, каб баяліся Цябе, як люд Твой Ізраель, каб ведалі, што імя Твае названа над домам гэтым, што я пастанавіў.

 

Ты услыши и на небеси, на престоле жилища Твоего, и учини вся, еликаже пожадает от Тебе чужоземец той, да научатся вси народи земли боятися имени Твоего, якоже и люди твое, Ізраил, и познают, иже призывано ест имя Твое во храме сем, егоже учиних.

Як выйдзе люд Твой на вайну супроці непрыяцеля свайго дарогаю, каторай Ты пашлеш яго, і будуць маліцца СПАДАРУ абярнуўшыся ў кірунку места, каторае Ты абраў, і дому, каторы я пастанавіў імені Твайму;

 

Ащели же изыдуть людие твои на войну против врагом своим путем, имже пустиши их, и помолятся, обративши лица своя к граду, иже избрал ес, и к храму, егоже поставих Ти,

Дык пачуй зь неба малітву іхную а просьбу іхную і ўчыні справядлівасьць ім.

 

услыши на небе молитвы и прозбы их и учини суд имъ.

Як яны ізгрэшаць перад Табою, — бо няма чалавека, што не грашыў бы, — і ты загневаешся на іх, і аддасі іх варагом, так што яны павядуць іх палоненікамі да зямлі непрыяцельскае, далёкае альбо блізкое;

 

Ащели же согрешать предъ Тобою, — яко несть человека, ижебы не грешилъ,h — и Ты, разгневаяся, предалъ бы е в руце враговъ ихъ, и ведени бы были в полоне до земли далекое или близкое;

І як яны ахамянуцца ў сэрцах сваіх у зямлі, у каторай будуць у палоне, і пакаяцца, і будуць маліць Цябе ў зямлі тых, што іх паланілі, кажучы: "Мы ізграшылі, зрабілі бяспраўе, мы вінны";

 

и чинили бы покаяние въ серци своемъ в земли чуждей и, обратившися, молили бы ся к Тобе в неволи своей, глаголюще: “Согрешихомъ, и безаконовахомъ, и не оправдихомся”;i

І як зьвернуцца да Цябе ўсім сэрцам і ўсёй душою ў зямлі непрыяцеляў, каторыя іх паланілі, і будуць маліць Цябе, абярнуўшыся ў кірунку зямлі свае, каторую Ты даў бацьком іхным, да места, каторае Ты абраў, і да дому, каторы я пастанавіў імені Твайму;

 

и обратили бы ся к Тобе всимъ серцемъ своимъ и всею душею своею в земли враговъ своихъ, в нихже пленены суть, и помолили бы ся Тобе, обративши лица своя к земли своей, юже далъ еси отцемъ их, и ко граду, иже избралъ есь, и ко храму, егоже поставихъ имени Твоему,j

Тады пачуй зь неба, зь месца перабываньня Свайго, маленьне іхнае а просьбу іхную, і ўчыні справядлівасьць ім,

 

Ты услыши на небеси, на престоле жилища Твоего, молитвы ихъ и прозбы ихъ и учини судъ имъ.

І даруй люду Свайму, у чым ён ізграшыў перад Табою, і ўсі выступы ягоныя, каторымі яны выступалі перад Табою, і нахіні спагаду да іх у тых, што іх паланілі, каб яны спагадалі ім;

 

И слютуйся надъ людьми твоими, ониже съгрешиша предъ Тобою, и надо всим безакониемъ ихъ, имже безаконоваша Тобе, и яви имъ милосердие Свое предо всеми враги, ониже пленили суть ихъ, да и тии смилуются над ними:

Бо яны Твой люд а спадак Твой, каторы Ты вывеў зь Ягіпту, з нутра зялезнае печы.

 

люди убо Твои суть и достояние Твое, ихъже вывелъ еси из земли Египетское и от среды пещи железны.

Хай будуць вочы Твае адчыненыя на маленьне слугі Свайго і на маленьне люду Свайго, Ізраеля, каб чуць іх заўсёды, як яны будуць гукаць да Цябе;

 

Да будуть очи Твои отверзты на молитву раба твоего и людей твоихъ, Ізраиля, и услышиши ихъ о всех речах, о нихже помолятся к Тобе,

Бо Ты аддзяліў іх Сабе на спадак із усіх людаў зямлі, як Ты выказаў Масеям, слугою Сваім, як вывеў бацькоў нашых ізь Ягіпту, Спадару СПАДАРУ!»

 

Ты убо отделилъ их Собе в достояние от всихъ народовъ земли, яко глаголалъ еси рукою Моисея, раба твоего, внегда вывелъ еси отци наша із Египта, Господи Боже!»

І было, як скончыў Салямон маліцца СПАДАРУ малітваю а маленьням гэтым, што ўстаў з каленяў ад аброчніка СПАДАРОВАГА, і далоні ягоныя былі прасьцягненыя да нябёс.

 

И бысть, егда скончалъ Саломонъ молитву свою сию и прозбу, въсталъ ест от олтаря Божия, понеже пал былъ на обе колена на землю, и руце свое воздвиже к небу,

І стаў, і дабраславіў усю грамаду Ізраялян вялікім голасам, кажучы:

 

и, стоя, далъ благославение всемъ людемъ Ізраилевымъ, гласомъ великимъ глаголя:

«Дабраславёны СПАДАР, Каторы даў супакой люду свайму, Ізраелю, подле ўсёга, што казаў! не адпала ні воднае слова з усёга добрага слова, каторае Ён казаў слугою Сваім Масеям.

 

«Благославенъ Господь Богъ, Онже далъ естъ миръ и покой людем Своимъ, Ізраилю, по всему, якоже глаголал ест! Не паде бо от нихъ ни едино слово Его, еже молвилъ рукою Моисея, раба Своего.

Хай будзе з намі СПАДАР, Бог наш, як быў Ён із бацькамі нашымі, хай не пакіне нас і хай ня кіне нас,

 

Да будеть ныне Господь, Богъ нашъ, с нами, яко былъ ест со отци нашими. Не оставляй насъ ани заметай,

Нахінаючы да Сябе сэрца нашае, каб хадзіць па ўсіх дарогах Ягоных і дзяржаць расказаньні Ягоныя а ўставы Ягоныя а суды Ягоныя, каторыя ён расказаў бацьком нашым.

 

но нахили сердца наша к Собе, абыхомъ ходили по всехъ путехъ Его и хранили заповеди Его, и оправдания Его, и суды, еже приказалъ отцемъ нашимъ.

І хай будуць словы гэтыя, каторымі я маліўся перад СПАДАРОМ, блізкія да СПАДАРА, Бога нашага, удзень і ночы, каб Ён чыніў справядлівасьць слузе Свайму, і справядлівасьць люду Свайму, Ізраелю, усе ўпару,

 

И да будут слова моя сия, имиже молихся днесь, приближены къ Господу, Богу нашему, во дни и в нощи, да чинить судъ рабу своему и людемъ своимъ, Ізраилю, по вся дни,

Каб ведалі ўсі люды зямлі, што СПАДАР ё Бог і няма яшчэ.

 

да познають вси языци земли, яко Господь — Той естъ Богъ и несть иного, развей Его.

Хай будзе сэрца вашае супоўна із СПАДАРОМ, Богам нашым, каб хадзіць у вуставах Ягоных і дзяржаць расказаньні Ягоныя, як сядні».

 

Буди жъ серце наше съвершено съ Господемъ, Богомъ нашимъ, абыхомъ ходили въ заповедехъ Его и сохранили приказания Его, якоже и днесь».

І кароль, і ўсі Ізраяляне зь ім абраклі аброк перад СПАДАРОМ.

 

Тогда царь Саломонъ и вси людие Ізраилевы с нимъ начаша приносити жертвы Господу Богу.

І аброк Салямон на супакойны аброк, каторы ён аброк СПАДАРУ, дваццаць дзьве тысячы буйнога статку і сто дваццаць тысячаў драбнога статку. Гэтак кароль а ўсі сынове Ізраелявы пасьвяцілі дом СПАДАРУ.

 

И закла Саломонъ жертвъ мирныхъ, еже и принесе Господу Богу: воловъ двадцеть и два тысеща, овець же сто и двадцеть тысещей. И посвятили суть храмъ Божий царь и сынове Ізраилевы.

Таго ж дня сьвяціў Салямон сярэдні панадворак, каторы перад домам СПАДАРОВЫМ, бо там зрабіў ён усепаленьне а хлебны аброк а тук супакойных аброкаў; бо мядзяны аброчнік, каторы перад СПАДАРОМ, быў малы дзеля зьмяшчэньня ўсепаленьня а хлебнага аброку а туку супакойных аброкаў.

 

Того теже дня посвятилъ ест царь Саломонъ половину притвора, иже былъ естъ предъ храмомъ Божиимъ, и принесе ту всесозжение, и жертву посвященную, и тукъ жертвъ мирныхъ, понеже требникъ медяный, иже бе предъ Господемъ, былъ естъ малый и не могоша на нь въскласти жертвъ всехсозжения, и посвященъныхъ, и туку жертвъ мирныхъ.

І зрабіў Салямон таго часу сьвята, і ўвесь Ізраель ізь ім, — вялізманы збор, ад уходу ў Гамаф аж да ракі Ягіпецкае, перад СПАДАРОМ, Богам нашым; — сем дзён і яшчэ сем дзён, чатырнанцаць дзён.

 

И учинилъ естъ Саломонъ в той день празникъ великий и вси людие Ізраилевы с нимъ — множество великое, поченши от града Емафа, даже до реки Египетское, — пред Господем Богом за седмъ дней и паки за седмъ дней, то естъ за четырнадесять дней.

Восьмага дня Салямон адаслаў люд. І дабраславілі караля, і пайшлі да буданоў сваіх, радуючыся і будучы вясёлага сэрца з усёга дабра, што ўчыніў СПАДАР слузе Свайму Давіду і люду Свайму Ізраелю.

 

И въ осмый день роспустилъ естъ людей, ониже, подяковавши царю и благославивши его, навратишеся в домы своя, радующеся сердцемъ веселымъ о всехъ добрыхъ речахъ, еже учинилъ естъ Господь Богъ Давыду, рабу своему, и людемъ своимъ, Ізраилю.