3 царстваў 8 разьдзел

 

 

Тады склікаў Саламон старэйшынаў Ізраільскіх і ўсіх начальнікаў каленаў, галоўных ад пакаленьняў сыноў Ізраілевых да цара Саламона ў Ерусалім, каб перанесьці каўчэг запавета Гасподняга з горада Давідавага, гэта значыць Сіёна.

 

aТогда собралися вси старейшины людей Ізраилевыхъ съ князми поколеней и съ воеводами племен сыновъ Ізраилев[ых]ъ, и сошлися вси къ царю Саломону въ Ерусалимъ, абы принесли Кивотъ Завета Господня из града Давыдова, то естъ от Сиона.

І сабраліся да цара Саламона на сьвята ўсе Ізраільцяне, у месяцы Атаніме, які ёсьць сёмы месяц.

 

И собрашеся къ царю Саломону вси людие Ізраилевы месеца бефанимаb в день нарочитый празника, той ест месець семый.

І прыйшлі ўсе старэйшыны Ізраілевыя; і паднялі сьвяшчэнны каўчэг,

 

И егда сошлися вси старейшины людей Ізраилевыхъ, тогда ереи взяли суть Кивотъ Божий,

і панесьлі каўчэг Гасподні і скінію сходу і ўсе сьвяшчэнныя рэчы, якія былі ў скініі; і несьлі іх сьвятары і лявіты.

 

и Сень Заветную, и вси сосуды посвещенные, иже были в ней, и несли е ереи и левгити.

А цар Саламон і зь ім усё супольства Ізраільскае, што сабралася да яго, ішлі перад каўчэгам, прыносячы ахвяры з дробнага і буйнога быдла, якое немагчыма палічыць і вызначыць паводле мноства яго.

 

Царь же Саломонъ и все множество людей Ізраилевыхъ, ониже ся были собрали, шли сут с нимъ предъ Кивотомъ Божиим и приносяху жертвы — овце и волы многы, без числа.

І ўнесьлі сьвятары каўчэг запавета Гасподняга на месца ягонае, у давір храма, у Сьвятое Сьвятых, пад крылы херувімаў.

 

И внесли суть ереи Кивотъ Завета Господьня на место свое — въ молитовницу храмову, еже слыла Святыня Святыхъ, подъ крила херувимовъ,

Бо херувімы распасьціралі свае крылы над месцам каўчэга, і пакрывалі херувімы зьверху каўчэг і жэрдкі яго.

 

понеже херувимове ростягоста криле свои надъ Кивотомъ Божиим и хранили суть и; и носила его зверху.

І высунуліся жэрдкі так, што галоўкі жэрдак відны былі зь сьвяцілішча перад давірам, але ня выходзілі вонкі; яны там і да сёньня.

 

И внегда выникали носила, имиже несли суть Кивотъ Господень з молитовници, яко были долгы, и зблизка могли их видети, понеже были выникли вонъ, з далека же не могли; тии были ту даже и до днес.

У каўчэгу нічога ня было, апрача двух каменных скрыжаляў, якія паклаў туды Майсей на Харыве, калі Гасподзь заключыў запавет з сынамі Ізраілевымі, пасьля выхаду іх зь зямлі Егіпецкай.

 

Не бе же ничто ино въ Кивоте Божиемъ, токмо крижалеc две каменне, еже былъ тамъ вложилъ Моисей на горе Хориве,d внегда завеща Господь заветъ с сынми Ізраилевыми, егда выйдоша из земли Египетское.

Калі сьвятары выйшлі зь сьвяцілішча, воблака напоўніла дом Гасподні;

 

Тогда сталося естъ, внегда вышли суть ереи з молитовници, мгла наполнила весь храмъ Божий,e

і не маглі сьвятары стаяць на набажэнстве з прычыны воблака; бо слава Гасподняя напоўніла храм Гасподні.

 

тако иже не могли суть ереи стати и послуговати у олтаря мглы ради, понеже наполнила была весь храм Слава Господня.

Тады сказаў Саламон: Гасподзь сказаў, што Ён упадабаў быць у імгле;

 

Тогда нача молвити Саломонъ, глаголя: «Господь Богъ рече, яко пребывати Ему во мгле;

я пабудаваў храм у жытлішчы Табе, месца, каб быць Табе вечна.

 

ставяя, поставилъ есми Тобе храмъ к жилищу Твоему, укрепи жъ в нем престолъ Твой во веки».

І павярнуўся цар абліччам сваім, і дабраславіў увесь сход Ізраільцянаў; увесь сход Ізраільцянаў стаяў.

 

И потом обратилъ царь Саломонъ лице свое к людемъ и благославил весь соборъ Ізраилевъ, все бо множество людей Ізраилевых стояло ту.

І сказаў: дабраславёны Гасподзь, Бог Ізраілеў, Які сказаў вуснамі сваімі Давіду, бацьку майму, і сёньня выканаў рукою сваёю! Ён казаў:

 

И рече Саломонъ:f «Благославен Господь, Богъ Ізраилевъ, иже глагола ко отцу моему Давыду усты Своими и рукою его исполнилъ, глаголя:

«з таго дня, як Я вывеў народ Мой Ізраіля зь Егіпта, Я ня выбраў горада ў ніводным з каленаў Ізраілевых, каб пабудаваны быў дом, у якім было б імя Маё; і выбраў Давіда, каб быць яму над народам Маім Ізраілем».

 

“От дня того, в онже изведохъ людей Ізраилевых из земли Египетское, не избрахъ собе места во всехъ племенахъ Ізраилевыхъ, абы Ми уделали храм, да бы пребыло имя Мое ту; но избрахъ Давыда, абы былъ надъ людьми моими, Ізраилемъ”.

У Давіда, бацькі майго, было на сэрцы пабудаваць храм імя Госпада, Бога Ізраілевага;

 

И хотелъ естъ отець мой Давыдъ уделати храмъ имени Господа, Бога Ізраилева,

але Гасподзь сказаў Давіду, бацьку майму: «у цябе ёсьць на сэрцы пабудаваць храм імю Майму; добра, што гэта ў цябе ляжыць на сэрцы;

 

и рече Господь Богъ къ Давыду, отцу моему: “Понеже умыслилъ еси в серци своемъ храм поставити имени Моему, добре воистинну мыслил еси сее въ серци своемъ;

аднак ты не пабудуеш храм, а сын твой, які выйшаў са сьцёгнаў тваіх, ён пабудуе храм імю Майму».

 

но к тому не уделаеши ты Мне храму, але сынъ твой, иже изыйдеть из бедръ твоихъ, той уделаеть храмъ имени Моему”.

І спраўдзіў Гасподзь слова Сваё, якое прамовіў. Я ўступіў на месца бацькі майго Давіда, і сеў на троне Ізраілевым, як сказаў Гасподзь, і пабудаваў храм імя Госпада, Бога Ізраілевага;

 

И укрепилъ естъ Господь Богъ слово Свое, еже глаголалъ, и поставилъ мя въместо Давыда, отца моего, и посаженъ есмъ на престоле царства Ізраилева, якоже глаголалъ ест Господь Богъ, и поставилъ есмъ храмъ имени Господа, Бога Ізраилева;

і падрыхтаваў там месца каўчэгу, у якім запавет Госпада, заключаны Ім з бацькамі нашымі, калі Ён вывеў іх зь зямлі Егіпецкай.

 

и вделалъ есмъ в нем место Кивоту, в немъже сведение Завета Господьня естъ, еже завещалъ со отци нашими, внегда схожаху із Египта».

І стаў Саламон перад ахвярнікам Гасподнім наперадзе ўсяго сходу Ізраільцянаў, і падняў рукі свае да неба,

 

И сталъ естъ царь Саломонъ у олтаря пред всимъ множествомъ людей Ізраилевыхъ, и воздвиже руце свое к небу,

і сказаў: Госпадзе, Божа Ізраілеў! няма падобнага Табе Бога на нябёсах угары і на зямлі ўнізе; Ты захоўваеш запавет і літасьць да рабоў Тваіх, якія ходзяць прад Табою ўсім сэрцам сваім.

 

и рече: «Господи, Боже Ізраилевъ! Несть равнаго Тобе бога на небеси горе ни на земли низу. Ты храниши заветъ и милосердие рабомъ твоимъ, ходящимъ предъ Тобою в целомъ серци своемъ,

Ты выканаў рабу Твайму Давіду, бацьку майму, што казаў яму; што прамовіў Ты вуснамі Тваімі, тое ў гэты дзень учыніў рукою Тваёю.

 

якоже сохранил еси отцу моему Давыду вся, еже глаголалъ есь; усты Своими молвилъ еси к нему и рукою Своею совершилъ есь, якоже во днешний день явно естъ.

І сёньня, Госпадзе, Божа Ізраілеў, выканай рабу Твайму Давіду, бацьку майму, тое, што казаў Ты яму, прамовіўшы: «ня мінецца ў цябе прад абліччам Маім той, хто сядзіць на троне Ізраілевым, калі толькі сыны твае будуць трымацца шляху свайго, ходзячы прад Мною так, як ты хадзіў прад Мною».

 

Сего ради, Господи, Боже мой, соблюди ныне рабу твоему Давыду, отцу моему, якоже реклъ еси ему, глаголя: “Не отыймется мужъ от семени твоего, седящій на престоле царском во Израили, естъли же сохранять сынове твои пути своя, абы ходили предо Мною, яко и ты ходилъ есь предъ лицемъ Моимъ”.

І сёньня, Госпадзе, Божа Ізраілеў, хай будзе слушнае слова Тваё, якое Ты прамовіў рабу Твайму Давіду, бацьку майму!

 

Ныне же, Господи, Боже Ізраилевъ, да укрепятся слова Твоя, еже глаголал еси рабу Твоему Давыду, отцу моему!

Сапраўды, ці ж Богу жыць на зямлі? Неба і неба нябёсаў не ўмяшчаюць Цябе, тым меней гэты храм, які я пабудаваў;

 

Протожъ не имамы ся довнимати, ижебы Богъ истинне пребывалъ на земли. Ащели же небо и небеса небесъ не могуть осягнути Тебе, многымъ более храмъ сей, егоже поставих имени Твоему;

але ўважы малітве раба Твайго і прашэньню ягонаму, Госпадзе, Божа мой; пачуй позву і малітву, якою раб Твой умольвае Цябе сёньня.

 

но возгляни на молитвы и на прозбы раба Твоего, Господи, Боже мой; услыши хвалу и моление, имже молить рабъ Твой пред Тобою днесь.

Хай будуць вочы Твае адкрытыя на храм гэты ўдзень і ўночы, на гэтае месца, пра якое Ты сказаў: «Маё імя будзе там»; пачуй малітву, якою будзе маліцца раб Твой на месцы гэтым.

 

Да будуть очи Твои отверзты на храм сей водни и внощи, на храмъ сей, о немъже глаголал еси: ”Будеть имя Мое ту”;g да выслухаешъ молитву, еюже молится к Тобе рабъ твой на месте семъ.

Пачуй маленьне раба Твайго і народу Твайго Ізраіля, калі яны будуць маліцца на месцы гэтым; пачуй на месцы перабываньня Твайго, на нябёсах, пачуй і зьлітуйся.

 

И услыши прозбу раба твоего и людей твоих, Ізраиля, о чемъ когда попросять Тебе на месте семъ. Услыши ж е на месте жилища Твоего на небесех, и услышав, помилуй их.

Калі хто згрэшыць супроць блізкага свайго, і спатрабуе зь яго прысягі, каб ён запрысягнуўся, і дзеля прысягі прыйдуць да ахвярніка Твайго, у храм гэты;

 

Согрешить ли человекъ къ ближнему своему и завяжеться присягою в некоемъ деле ему, и пришол бы присегати на место сее предъ олтарь Твой,

тады Ты пачуй зь неба, і ўчыні суд над рабамі Тваімі, зьвінаваці вінаватага, паклаўшы ўчынак яго на галаву ягоную, і апраўдай невінаватага, даўшы яму паводле праўды ягонай.

 

Ты услыши на небеси и учини судъ рабомъ твоимъ, погуби виноватого и воздай путь его на главу ему, и оправди справедливаго и учини ему по правде его.

Калі народ Твой Ізраіль будзе пабіты няпрыяцелем за тое, што зграшыў прад Табою, і калі яны зьвернуцца да Цябе, і вызнаюць імя Тваё, і будуць прасіць і ўмольваць Цябе ў гэтым храме:

 

И естъли бы людие твои, Ізраил, утекали предъ врагы своими, понеже согрешити могуть, и потомъ чинили бы покаяние и исповедалися имени Твоему, и пришли бы на место сее и молилися и кланялися Тобе во храме семъ,

тады Ты пачуй зь неба, і даруй грэх народу Твайго Ізраіля, і вярні іх у зямлю, якую Ты даў бацькам іхнім.

 

Ты услыши их на небесехъ, и отпусти грехи людемъ твоимъ Ізраилевымъ, и събери е паки до земли, юже далъ еси отцемъ ихъ.

Калі замкнецца неба і ня будзе дажджу за тое, што яны згрэшаць прад Табою, і калі памоляцца на месцы гэтым і вызнаюць імя Тваё і адвернуцца ад грэху свайго, бо Ты ўпакорыў іх,

 

Внегда заврено бы было небо и не спалъ бы дождь для греховъ ихъ, и, молящеся на сем месте, покаяние чинили, и исповедалися имени Твоему, и отвратилися бы от греховъ своих для беды своея,

тады пачуй зь неба і даруй грэх рабоў Тваіх і народу Твайго Ізраіля, указаўшы ім добры шлях, па якім ісьці, і пашлі дождж на зямлю Тваю, якую Ты даў народу Твайму ў спадчыну.

 

услыши ихъ, Господи Боже, с небеси и милостивъ буди о гресехъ рабовъ твоихъ и людей твоихъ, Ізраиля, и яви имъ путь добрый, по немже пойдуть, и дай дождь на землю, юже еси далъ людемъ твоим владети ею.

Ці будзе на зямлі голад, ці будзе пошасьць, ці будзе палючы вецер, іржа, саранча, чэрві, ці няпрыяцель будзе ўціскаць яго на зямлі ягонай, ці будзе якое бедства, якая хвароба;

 

Гладъ аще будеть на земли, или моръ, или скажение воздуха, или гусеница, или хрущеве, или ржа, и зазлили бы таковые речи людемъ твоимъ, или неприятели естъли же бы облягли врата градовъ ихъ, или всякая язва и всякая немощь, всякая проказа и всякая клятва,

пры ўсякай малітве, пры ўсякім маленьні, якое будзе ад якога-небудзь чалавека ва ўсім народзе Тваім Ізраілі, калі яны адчуюць бедства ў сэрцы сваім і працягнуць рукі свае да храма гэтага,

 

и все, ежебы ся пригодило каждому человеку в людехъ твоих, Ізраили, и познал бы кто з нихъ язву серца своего и воздвигъ бы руце свое к Тобе на сем месте и помолился,

Ты пачуй зь неба, зь месца, дзе Ты ёсьць, і памілуй; зрабі і дай кожнаму паводле шляхоў ягоных, як Ты ўбачыш сэрца ягонае, бо Ты адзін ведаеш сэрца ўсіх сыноў чалавечых;

 

Ты услыши его, Господи Боже, с небеси, съ пресвятого жилища твоего, и милостивъ буди ему, и воздай единому каждому по всехъ путех его, яко узриши на серци его, понеже Ты самъ единый, Господи Боже, знаеши серца всехъ людей:

каб яны баяліся Цябе праз усе дні, пакуль жывуць на зямлі, якую Ты даў бацькам нашым.

 

да убоятся Тебе по вся дни, поколе живи суть на земли, юже далъ еси намъ и отцемъ нашим.

Калі і іншапляменец, які не ад Твайго народу Ізраіля, прыйдзе зь зямлі далёкай дзеля імя Твайго,

 

Над то теже и чуждий, онже не ест от людей твоих, Ізраиля, аще приидет от земли далекое для имени Твоего, —

бо яны пачуюць пра Тваё імя вялікае і пра Тваю руку моцную і пра Тваю мышцу прасьцёртую, і прыйдзе ён і памоліцца каля храма гэтага,

 

яко розглашено ест имя Твое великое, и рука Твоя силная, и мышца Твоа высокая по всей земли, — протож внегда приидеть и помолится на месте семъ,

пачуй зь неба, зь месца, дзе Ты, і зрабі ўсё, пра што будзе заклікаць да Цябе іншапляменец, каб усе народы зямлі ведалі імя Тваё, каб баяліся Цябе, як народ Твой Ізраіль, каб ведалі, што імем Тваім называецца храм гэты, які я пабудаваў.

 

Ты услыши и на небеси, на престоле жилища Твоего, и учини вся, еликаже пожадает от Тебе чужоземец той, да научатся вси народи земли боятися имени Твоего, якоже и люди твое, Ізраил, и познают, иже призывано ест имя Твое во храме сем, егоже учиних.

Калі выйдзе народ Твой на вайну супроць ворага свайго шляхам, якім Ты пашлеш яго, і будзе маліцца Госпаду, павярнуўшыся да горада, які Ты абраў, і да храма, які я пабудаваў імю Твайму,

 

Ащели же изыдуть людие твои на войну против врагом своим путем, имже пустиши их, и помолятся, обративши лица своя к граду, иже избрал ес, и к храму, егоже поставих Ти,

тады пачуй зь неба малітву іхнюю і прашэньне іхняе і зрабі, што трэба ім.

 

услыши на небе молитвы и прозбы их и учини суд имъ.

Калі яны згрэшаць прад Табою, — бо няма чалавека, які не грашыў бы, — і Ты ўгневаешся на іх, і аддасі іх ворагам, і тыя, што паланілі іх і павядуць іх у няпрыяцельскую зямлю, далёкую альбо блізкую,

 

Ащели же согрешать предъ Тобою, — яко несть человека, ижебы не грешилъ,h — и Ты, разгневаяся, предалъ бы е в руце враговъ ихъ, и ведени бы были в полоне до земли далекое или близкое;

і калі яны на зямлі, у якой будуць жыць у палоне, увойдуць у сябе і зьвернуцца і будуць маліцца Табе на зямлі тых, што паланілі іх, кажучы: «мы зграшылі, учынілі беззаконьне, мы вінаватыя»,

 

и чинили бы покаяние въ серци своемъ в земли чуждей и, обратившися, молили бы ся к Тобе в неволи своей, глаголюще: “Согрешихомъ, и безаконовахомъ, и не оправдихомся”;i

і калі павернуцца да Цябе ўсім сэрцам сваім і ўсёю душою сваёю ў зямлі ворагаў, якія паланілі іх, і будуць маліцца Табе, павярнуўшыся да зямлі сваёй, якую Ты даў бацькам іхнім, да горада, які Ты абраў, і да храма, які я пабудаваў імю Твайму,

 

и обратили бы ся к Тобе всимъ серцемъ своимъ и всею душею своею в земли враговъ своихъ, в нихже пленены суть, и помолили бы ся Тобе, обративши лица своя к земли своей, юже далъ еси отцемъ их, и ко граду, иже избралъ есь, и ко храму, егоже поставихъ имени Твоему,j

тады пачуй зь неба, зь месца, дзе Ты, малітву і прашэньне іхняе і зрабі, што трэба ім;

 

Ты услыши на небеси, на престоле жилища Твоего, молитвы ихъ и прозбы ихъ и учини судъ имъ.

і даруй народу Твайму, у чым ён зграшыў прад Табою, і ўсе благія ўчынкі ягоныя, якія ён зрабіў прад Табою, і абудзі спагаду да іх у тых, што паланілі іх, каб яны былі мілажальныя да іх:

 

И слютуйся надъ людьми твоими, ониже съгрешиша предъ Тобою, и надо всим безакониемъ ихъ, имже безаконоваша Тобе, и яви имъ милосердие Свое предо всеми враги, ониже пленили суть ихъ, да и тии смилуются над ними:

бо яны — Твой народ і Твой надзел, які Ты вывеў зь Егіпта, з жалезнай печы.

 

люди убо Твои суть и достояние Твое, ихъже вывелъ еси из земли Египетское и от среды пещи железны.

Хай будуць вочы Твае адкрытыя на малітву раба Твайго і на малітву народу Твайго Ізраіля, каб чуць іх заўсёды, калі яны будуць заклікаць Цябе,

 

Да будуть очи Твои отверзты на молитву раба твоего и людей твоихъ, Ізраиля, и услышиши ихъ о всех речах, о нихже помолятся к Тобе,

бо Ты аддзяліў іх сабе ў надзел з усіх народаў зямлі, як Ты сказаў праз Майсея, раба Твайго, калі вывеў бацькоў нашых зь Егіпта, Уладыка Госпадзе!

 

Ты убо отделилъ их Собе в достояние от всихъ народовъ земли, яко глаголалъ еси рукою Моисея, раба твоего, внегда вывелъ еси отци наша із Египта, Господи Боже!»

Калі Саламон прамовіў усё гэта маленьне і прашэньне да Госпада, тады ўстаў з каленяў ад ахвярніка Гасподняга, а рукі ягоныя былі паднятыя да неба.

 

И бысть, егда скончалъ Саломонъ молитву свою сию и прозбу, въсталъ ест от олтаря Божия, понеже пал былъ на обе колена на землю, и руце свое воздвиже к небу,

І стоячы дабраславіў увесь сход Ізраільцянаў, гучным голасам кажучы:

 

и, стоя, далъ благославение всемъ людемъ Ізраилевымъ, гласомъ великимъ глаголя:

дабраславёны Гасподзь, Які даў спакой народу Свайму Ізраілю, як казаў! не засталося нявыкананага ніводнага слова з усіх добрых слоў Яго, якія Ён прамовіў праз раба Свайго Майсея;

 

«Благославенъ Господь Богъ, Онже далъ естъ миръ и покой людем Своимъ, Ізраилю, по всему, якоже глаголал ест! Не паде бо от нихъ ни едино слово Его, еже молвилъ рукою Моисея, раба Своего.

хай будзе з намі Гасподзь Бог наш, як быў Ён з бацькамі нашымі, хай не пакіне нас,

 

Да будеть ныне Господь, Богъ нашъ, с нами, яко былъ ест со отци нашими. Не оставляй насъ ани заметай,

схіляючы да Сябе сэрца наша, каб мы хадзілі па ўсіх шляхах Ягоных і захоўвалі запаведзі Ягоныя і пастановы Ягоныя і законы Ягоныя, якія Ён наказаў бацькам нашым;

 

но нахили сердца наша к Собе, абыхомъ ходили по всехъ путехъ Его и хранили заповеди Его, и оправдания Его, и суды, еже приказалъ отцемъ нашимъ.

і хай будуць словы гэтыя, якімі я маліўся прад Госпадам, блізкія да Госпада Бога нашага ўдзень і ўначы, каб Ён рабіў, што трэба рабу Свайму, і што трэба народу Свайму Ізраілю, дзень у дзень,

 

И да будут слова моя сия, имиже молихся днесь, приближены къ Господу, Богу нашему, во дни и в нощи, да чинить судъ рабу своему и людемъ своимъ, Ізраилю, по вся дни,

каб усе народы ўведалі, што Гасподзь ёсьць Бог, і няма апрача Яго;

 

да познають вси языци земли, яко Господь — Той естъ Богъ и несть иного, развей Его.

хай будзе сэрца ваша цалкам аддадзена Госпаду Богу нашаму, каб хадзіць паводле пастановаў Ягоных і захоўваць запаведзі Ягоныя, як сёньня.

 

Буди жъ серце наше съвершено съ Господемъ, Богомъ нашимъ, абыхомъ ходили въ заповедехъ Его и сохранили приказания Его, якоже и днесь».

І цар і ўсе Ізраільцяне зь ім прынесьлі ахвяру Госпаду.

 

Тогда царь Саломонъ и вси людие Ізраилевы с нимъ начаша приносити жертвы Господу Богу.

І прынёс Саламон мірную ахвяру, якую прынёс ён Госпаду, дваццаць дзьве тысячы буйнога быдла і сто дваццаць тысяч дробнага быдла. Так асьвяціў храм Госпаду цар і ўсе сыны Ізраілевыя.

 

И закла Саломонъ жертвъ мирныхъ, еже и принесе Господу Богу: воловъ двадцеть и два тысеща, овець же сто и двадцеть тысещей. И посвятили суть храмъ Божий царь и сынове Ізраилевы.

І ў той самы дзень асьвяціў цар сярэднюю частку двара, які перад храмам Гасподнім, учыніўшы там цэласпаленьне і хлебнае прынашэньне і ўзьнёсшы тлушч мірных ахвяр, бо медны ахвярнік, які прад Госпадам, быў малы пад памяшканьні цэласпаленьня і хлебнага прынашэньня і тлушчу мірных ахвяр.

 

Того теже дня посвятилъ ест царь Саломонъ половину притвора, иже былъ естъ предъ храмомъ Божиимъ, и принесе ту всесозжение, и жертву посвященную, и тукъ жертвъ мирныхъ, понеже требникъ медяный, иже бе предъ Господемъ, былъ естъ малый и не могоша на нь въскласти жертвъ всехсозжения, и посвященъныхъ, и туку жертвъ мирныхъ.

І зрабіў Саламон у гэты час сьвята, і ўвесь Ізраіль зь ім, — вялікі сход, які сышоўся ад уваходу ў Эмат да ракі Егіпецкай прад Госпадам Богам нашым; — сем дзён і яшчэ сем дзён, чатырнаццаць дзён.

 

И учинилъ естъ Саломонъ в той день празникъ великий и вси людие Ізраилевы с нимъ — множество великое, поченши от града Емафа, даже до реки Египетское, — пред Господем Богом за седмъ дней и паки за седмъ дней, то естъ за четырнадесять дней.

На восьмы дзень Саламон адпусьціў народ. І дабраславілі цара і пайшлі ў намёты свае, радуючыся і вяселячыся ў сэрцы за ўсё добрае, што зрабіў Гасподзь рабу Свайму Давіду і народу Свайму Ізраілю.

 

И въ осмый день роспустилъ естъ людей, ониже, подяковавши царю и благославивши его, навратишеся в домы своя, радующеся сердцемъ веселымъ о всехъ добрыхъ речахъ, еже учинилъ естъ Господь Богъ Давыду, рабу своему, и людемъ своимъ, Ізраилю.