Да Эфэсянаў 4 разьдзел

 

 

Дык я, вязень у Спадару, малю вас хадзіць годна пагуканьня, да каторага вы пагуканы,

 

Дык вось я, вязень у Госпадзе, малю вас хадзіць годна званьня, у якое вы закліканы,

З усёю пакораю а лагоднасьцю, зь цярплівосьцю, выбачаючы адзін аднаму ў міласьці,

 

з усёй пакорлівай мудрасьцю і лагоднасьцю і доўгай цярплівасьцю, у любові трываючы адзін аднаго,

Сілуючыся заховаваць суцэльнасьць Духа ў зьвязе супакою.

 

імкнучыся захоўваць адзінства Духа ў саюзе міру.

Адно цела й адзін дух, як вы й пагуканы ў ваднэй надзеі пагуканьня свайго;

 

Адно цела і адзін Дух, як вы і закліканы да адной надзеі вашага пакліканьня;

Адзін Спадар, адна вера, адзін хрэст,

 

адзін Гасподзь, адна вера, адно хрышчэньне,

Адзін Бог і Ацец усіх, Каторы над усімі, і пераз усіх, і ў вусіх нас.

 

адзін Бог і Айцец усіх, Які над усімі, і праз усіх, і ўва ўсіх нас.

Кажнаму ж з нас дана ласка подле меры дару Хрыстовага.

 

А кожнаму з нас дадзена мілата ў меру дару Хрыстовага.

Затым кажа: «Узышоўшы на вышыню, апаланіў палон і даў дары людзём».

 

Таму і сказана: «падняўшыся на вышыню, запаланіў паланёных і даў дары людзям».

Але тое, што ўзышоў, што гэта, як ня тое, што таксама зышоў да найніжшых часьцяў зямлі?

 

А «падняўся» што азначае, як ня тое, што Ён і сыходзіў раней у прадонныя мясьціны зямлі?

Тый, што зышоў, ё Тый самы, што і ўзышоў над усі нябёсы, каб напоўніць усе.

 

Хто сыходзіў, Ён жа ёсьць і Той, Хто ўзышоў над усе нябёсы, каб напоўніць усё.

І Ён прызначыў некатрых за апосталаў, а некатрых за прарокаў, а некатрых за евангелістых, а некатрых за пастыроў а вучыцеляў,

 

І Ён паставіў адных апосталамі, другіх прарокамі, іншых дабравесьнікамі, іншых пастырамі і настаўнікамі,

Да дасканальненьня сьвятых, да справы службы, да будаваньня цела Хрыстовага,

 

на дасканаленьне сьвятых, на дзею служэньня, на збудаваньне Цела Хрыстовага,

Пакуль усі ня прыйдзем у суцэльнасьць веры і супоўнае пазнаньне Сына Божага, у мужа вырослага, у меру поўнага росту Хрыстовага;

 

пакуль усе прыйдзем у адзінства веры і спазнаньня Сына Божага, у мужа дасканалага, у меру поўнага росту Хрыстовае паўнаты;

Каб мы ня былі балей бязьлеткамі, веянымі а ношанымі кажным ветрам навукі ў падходзе людзкім, у лісьлівай хітрыні абмылы;

 

каб мы ня былі больш недаросткамі, якіх хістаюць і захапляюць усякія вятры навукі, каб падманам людзкім, штукарскай хітрынай увесьці ў змусту.

Але, будучы праўдамоўнымі ў міласьці, усяляк урасталі ў Тога, Каторы галава, Хрыстос,

 

А каб у шчырай любові ўсе ўзрасталі ў Таго, Які ёсьць Галава, у Хрыста.

З Каторага ўсе цела, належна злучана а зьвязана ўзаемна кажнай суставаю, у меру дзеяньня кажнае часьці, дзее прырост да збудаваньня самога сябе ў міласьці.

 

зь Якога ўсё цела, што складаецца і злучаецца праз розныя ўзаемна жыўналучныя сувязі, у меру дзеяньня кожнага асобнага чэлеса, атрымлівае прырост цела на збудаваньне самога сябе ў любові.

Затым я кажу й сьветчу Спадаром, каб наперад вы не хадзілі, як ходзяць пагане, подле марнасьці розуму свайго,

 

Таму я кажу і заклінаю Госпадам, каб вы болей не рабілі, як робяць астатнія народы ў марноце розуму свайго,

Будучы зацемненыя ў розуме, аддаленыя ад жыцьця Божага з прычыны неведзі, каторая ў іх, з прычыны закалянасьці сэрцаў іхных;

 

бо яны запамрочаныя ў розуме, адчужаныя ад жыцьця Божага з прычыны іхняга невуцтва і зжарсьцьвеласьці сэрца іхняга;

Яны, стаўшы нячульлівымі, аддаліся аблуду, каб дзеяць усялякую нечысьціню із жадою.

 

яны, дарэшты зьнячуліўшыся, аддаліся распусьце так, што робяць усякае паскудзтва ненасытна.

Але вы ня так пазналі Хрыста,

 

Але вы ня так навучыліся ад Хрыста,

Калі вы запраўды чулі Яго і былі навучаныя ў Ім, што праўда ў Ісусу,

 

бо вы чулі пра Яго і ў Ім навучыліся, — бо ісьціна ў Ісусе, —

Каб ськінуць усе, што датыкаецца пярэдняга паступку старога чалавека, што раскладаецца ў вашукных жадах,

 

пазбыцца разам зь мінулым жыцьцём старога чалавека, які парахнее ў панадных пахацінствах,

І аднавіцца духам розуму свайго,

 

а абнавіцца духам розуму вашага

І адзецца ў новага чалавека, створанага подле Бога ў справядлівасьці а сьвятасьці праўды.

 

і апрануцца ў новага чалавека, створанага ў падабенстве Божым, у праведнасьці і сьвятасьці ісьціны.

Затым, адхінуўшы ману, кажыце праўду кажны бліжняму свайму, бо мы сучаланы адзін аднаму.

 

Таму, адкінуўшы ману, гаварэце праўду кожны блізкаму свайму, бо мы чэлесы адзін аднаму.

Абураючыся, не грашыце; сонца хай ня зойдзе ў вугневаньню вашым.

 

Гневаючыся, не грашэце: сонца хай ня зойдзе ў гневе вашым;

І не давайце месца дзяблу.

 

і не давайце месца д’яблу.

Хто краў, няхай не крадзець, але валей няхай працуе, робячы рукамі сваімі добрае, каб меў удзяліць патрабуючаму.

 

Хто краў, больш ня крадзь, а лепей працуй, робячы сваімі рукамі карыснае, каб было з чаго выдзяляць таму, хто мае патрэбу.

Ніякае гнілое слова хай ня выходзе з вуснаў вашых, але калі якое добрае да патрэбнага збудаваньня, каб дало ласку слухаючым.

 

Ніякае брыдкае слова хай ня выходзіць з вуснаў вашых, а толькі добрае на будаўніцтва ў веры, каб яно давала мілату слухачам.

І не засмучайце Сьвятога Духа Божага, Каторым вы запячатаваны на дзень адкупленьня.

 

І не зьневажайце Духа Божага, Якім мы запячатаны ў дзень адкупленьня.

Усялякая гарчэль а гнеў а абурэньне а вераск а блявузґаньні няхай будуць аддалены ад вас. з усёй злоснасьцяй;

 

Усякае раздражненьне і лютасьць, і гнеў, і крык, і ліхаслоўе з усякаю злосьцю хай будуць выдалены з вас;

І будзьце зычлівыя адзін да аднаго, спагадлівыя, даруючы адзін аднаму, як і Бог у Хрысту дараваў вам.

 

але будзьце адно да аднаго добрыя, спагадлівыя, даруйце адно аднаму, як і Бог у Хрысьце дараваў вам.