Псалтыр 78 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
Псальма Асафова. Уважай, людзе мой, на навуку маю; нахініце вушы свае да слоў вуснаў маіх.
Навука Асапава.Чуй, мой народзе, навуку маю, вуха сваё да слоў вуснаў маіх прыхілеце!
Я адчыню вусны свае ў прыпавесьці, выкажу загадкі із старавечча.
Адчыню я вусны мае ў прыповесьці, казаць буду загадкі старадаўныя.
Што мы чулі а даведаліся, што бацькі нашы сказалі нам,
Што чулі мы і даведаліся, ды што нам бацькі расказалі,
Мы не схаваем ад дзяцей іхных, але паведамім аж да апошняга роду хвалы СПАДАРОВЫ, і магутнасьць Ягоную, і дзіва Ягонае, што Ён учыніў.
гэта ня ўкрыем ад іхніх дзяцей, што народзяцца, абвяшчаючы слаўныя ўчынкі Госпада і магутнасьць Ягоную й цуды Яго, што Ён робіў.
Ён пастанавіў сьветчаньне ў Якаву і прызначыў права ў Ізраелю, каторае расказаў бацьком нашым паведамляць дзяцём іхным,
Ён сьведчаньне Сваё ў Якубе паставіў і паклаў Закон у Ізраілю, загадаўшы бацьком нашым, каб сыном сваім пераказвалі,
Каб ведала апошняе пакаленьне, дзеці, што народзяцца, каб паўсталі і паведамілі сыном сваім,
каб ведаў род патомны, дзеці, якія народзяцца, ды каб яны ў свой час сыном сваім наказалі,
Каб мелі надзею на Бога, і не забыліся ўчынкаў Божых, і расказаньні Ягоныя дзяржалі,
каб на Бога надзею сваю ўскладалі, аб дзеяньнях вялікіх Бога не забываліся ды запаведзі Ягоныя захоўвалі,
І каб ня былі, як айцове іхныя, бунтоўны а ўпорлівы род, што не прыгатаваў сэрца свайго, каторага дух быў няверны Богу.
і ня былі-б падобныя да бацькоў сваіх, роду адступнікаў і непакорных, роду, што сэрца свайго не спасобіў, каб дух ягоны верны быў Богу.
Сынове Яхрэмавы, узброеныя лучнікі, абярнуліся назад у дзень бітвы;
Сыны Яхрэмавы, уваружаныя лукамі, у дзень бітвы назад павярнулі.
Не зьдзяржалі змовы Божае і ў Праве Ягоным адмовіліся хадзіць;
Яны не захавалі запавету Божага й не хацелі хадзіць паводле Закону Ягонага.
І забыліся ўчынкі Ягоныя і дзівы, што Ён паказаў ім.
Яны забыліся аб вялікіх дзеяньнях Ягоных ды цудах, што Ён ім зьявіў.
Перад відам айцоў іхных Ён учыніў дзіва ў зямлі Ягіпецкай, на полю Цоан:
Перад бацькамі іх цуды рабіў Ён у Эгіпце, на полі Цоанскім.
Раськяпіў мора, і правёў іх перазь яго, і пастанавіў воды, як стог;
Ён мора расьсек і іх перавёў праз яго, і воды паставіў, як сьцены,
Вёў іх булаком удзень і ўсю ноч агняным сьвятлом;
удзень вёў іх хмарай, а ўначы — зьяньнем агністым.
Раськяпляў скалы на пустыні й даваў шмат піць, бы з глыбіняў;
Ён скалы ў пустыні ра-шчапляў і паіў іх так шчодра, быццам з бяздоньня;
Із скалы тачыў ручаі і зводзіў воды рэкамі.
патокі із скалаў плылі, і воды цяклі ракамі.
Яны, адылі, грашылі яшчэ больш супроці Яго, бунтуючыся супроці Навышняга на пустыні;
І ўсё-ж яны і далей грашылі проці Яго, бунт у пустыні ўзьнімаючы проці Найвышняга.
І спакушалі Бога ў сэрцу сваім, просячы ежы, каторай жадалі;
Яны Бога ў сэрцы сваім спакушалі, просячы корму водле жадобы сваёй.
Гукалі супроці Бога, кажучы: «Можа Бог прыгатаваць стол на пустыні?
І проці Бога бурчэлі, гаворачы: Хіба-ж Бог у пустыні можа нам стол прыгатовіць?
Вось, выцяў Ён у скалу, і пацякла вада, і паліліся рэкі; ці можа Ён і хлеб даць? ці прыгатаваў і мяса люду Свайму?»
Вось, па скале Ён удэрыў, і люнулі воды і ручаі пацяклі; але ці можа Ён даць такжа й хлеба — ды мяса народу Свайму прыгатовіць?
Затым пачуў СПАДАР і загневаўся; цяпло загарэлася на Якава, і таксама гнеў Ягоны ўзьняўся на Ізраеля;
Дык абурыўся Госпад, пачуўшы, і ўзгарэўся агонь на Якуба, і ўзьняўся гнеў на Ізраіля
Бо яны ня верылі ў Бога й не спадзяваліся на спасеньне Ягонае.
за тое, што Богу яны не паверылі й не спадзяваліся на ўспамогу Ягоную.
Расказаў Ён, адылі, згары булаком, і дзьверы нябёс рашчыніў,
Але хмарам высока Ён даў загад і расчыніў дзьверы неба,
І, бы дождж, даў ім манну есьці, і збожжа зь нябёс даў ім.
і пасыпаў ім манну, як дождж, і даў ім хлеба нябеснага.
Хлеб дужасілаў ела людзіна; еміны паслаў ім даволі.
Хлеб Ангелаў кожны меў есьці; Ён ім корму паслаў ды ўволю.
Прычыніў, каб усходні вецер веяў на нябёсы, і вывеў сілаю сваёю вецер паўднявы;
Вецер усходні адвярнуў Ён на небе і сілай Сваёю навёў вецер паўдзённы;
Пусьціў ім мяса, бы пыл, і, бы пясок морскі, птушкі крылатыя;
і, быццам пыл, спусьціў на іх мяса — птушак крылатых, як пясок ля мора.
І кінуў іх сярод табару іхнага, усі навокал сялібаў іхных.
Скінуў іх сярод іх табору, навакола іхніх палатак.
І елі а вельма пад’елі, і жаданьне іхнае нёс ім.
І елі яны многа ўдосыць, і Ён даў ім жаданае.
Але перш чымся яны досыць учынілі жаданьню свайму, пакуль ежа была яшчэ ў ратох іхных,
Ды йшчэ не зракліся яны жадобы сваёй, яшчэ ежа іх была ў іх вуснах.
Гнеў Божы ўзьняўся на іх, і найсытшых ізь іх Ён паразіў, і выборных людзёў Ізраеля паваліў.
Дык гнеў Божы ўзьняўся на іх, і губіў тлустых, і дзяцюкоў Ізраілявых паваліў.
Напярэк усяму гэтаму яны ўсе грашылі і ня верылі ў дзіва Ягонае.
Пры ўсім гзтым яны йшчэ грашылі далей і ў цуды Яго ня веравалі.
Затым Ён дакончыў у марнасьці дні іхныя і гады іхныя ў ляку.
Дык зыходзілі дні іх марна і леты ў страху.
Як Ён паразіў іх, яны шукалі Яго; яны каяліся й шукалі Бога рупатліва;
Калі Ён зьніштажаў іх, дык шукалі Яго, наварачываліся і зварачаліся да Бога,
Успаміналі, што Бог — скала іхная, і Бог Найвышшы — адкупіцель іхны;
дый успаміналі, што Бог — іх прыпынак, Найвышэйшы — Спас іхні.
Але лісьлівілі Яму вуснамі сваімі, манілі Яму языкамі сваімі;
Яны лесьцілі Яму вуснамі Сваімі і языком сваім ілгалі перад Ім,
Серца ж іхнае было некажначаснае зь Ім, яны ня былі верныя змове Ягонай.
ды сэрца іхняе ня было Яму вернае, і не захоўвалі верна Закону Ягонага.
Ён, адылі, будучы спагадлівы, дараваў бяспраўе іхнае й ня зьнішчыў іх; часьцей а часьцей адварачаў гнеў Свой, і ня будзіў усяго гневу Свайго,
А Ён, ласкавы, дараваў ім грэх іхні і ня зьніштожыў іх, неаднакроць супыняў Свой гнеў і не даваў ходу ўсёй ярасьці Сваёй,
І помнеў, што яны цела, вецер, што праходзе й не зварачаецца.
бо памятаў, што яны — цела, подмух, які адыходзе й ня вернецца.
Як часта яны немарасьцілі Яго на пусташы і засмучалі Яго на пустыні!
Як часта яны паўставалі супраць Яго ў пустыні, засмучалі Яго ў зямлі бязьлюднай!
Ізноў а ізноў спакушалі Бога, і абмяжалі Сьвятога Ізраелявага.
Ізноў ды ізноў яны спакушалі Бога і абражалі Сьвятога Ізраілявага.
Ня памятавалі рукі Ягонае, дня, калі Ён адкупіў іх ад непрыяцеля,
Не памяталі яны рукі Ягонае, дня, калі Ён іх вызваліў з уціску,
Калі Ён чыніў знакі Свае ў Ягіпце і чудосы Свае на полю Цоану.
калі знакі Свае рабіў у Эгіпце і цуды Свае на палёх Цоанскіх:
І абярнуў у кроў рэкі іхныя і цур’і іхныя, каб ня пілі;
бо абярнуў Ён іх рэкі й патокі у кроў, каб піць не маглі,
І паслаў на іх раі мухаў, каторыя жэрлі іх, і жабы, каторыя губілі іх;
наслаў ім кузурак, што іх кусалі, ды жабаў, што іх губілі;
Аддаў вусені плады іхныя і цяжкую працу іхную шаранчы;
плады зямныя аддаў рабацтву, а працу рук іхніх — саранчы.
Пабіў градам вінішчы іхныя і сікаморы іхныя марозам;
Вінаградныя лозы градам пабіў, фіговыя дрэвы — шэраньню.
Аддаў буйны статак іхны граду і драбны статак іхны пяруном;
Скаціну іхнюю граду аддаў, а стады — маланкам;
Паслаў на іх шпаркі гнеў Свой, злосьць, абурэньне, уціск, насланьнё злых ангілаў;
паслаў на іх полымя гневу Свайго, абурэньне і ярасьць ды пошасьці, навалу злых ангелаў.
Зрабіў сьцежку гневу Свайму, ня крыў душы іхнае ад сьмерці і жыцьці іхныя мору аддаў;
Даў попуст гневу Свайму, ад сьмерці іх душ не спасаў, жыцьцё іх на мор аддаў;
Паразіў усіх першакоў у Ягіпце, першыя сілы іхныя ў буданох Хамавых;
пабіў усіх першакоў у Эгіпце, зачаткі расплоду ў палатках Хамавых;
І пагнаў, як авечкі, люд Свой, і вёў іх на пусташы, бы статак;
і, як авечкі, вывеў народ Свой і вёў праз пустыніо, як стада;
Вёў іх бясьпечна, і яны не баяліся, але непрыяцеляў іхных пакрыла мора;
вёў іх бясьпечна, і нечага было ім баяцца, а ворагаў іхніх мора накрыла;
І прывёў іх аж да граніцы сьвятыні Свае, да гары тае, каторую правіца Ягоная прыдбала;
і давёў іх да краіны Сваёй сьвятой, да гары, што здабыла правіца Ягоная;
І выгнаў народы перад відам іхным, і прызначыў ім шнюром спадак іхны, і асяліў плямёны Ізраелявы ў буданох іхных.
і спрад аблічча іх выгнаў народы, зямлю-ж падзяліў паміж імі у спадчыну, у іхніх палатках калены Ізраіля Ён абсадзіў.
Яны, адылі, спакушалі й бунтаваліся супроці Найвышшага Бога, і не захавалі сьветчаньняў Ягоных;
Ды ўсё йшчэ яны спакушалі Найвышэйшага Бога, паўставалі супраць Яго, запаветаў Яго не захоўвалі.
Але адступілі а ізрадзілі, як айцове іхныя, перавярнуліся, як ізрадлівы лук;
Яны адступаліся й здрайцамі былі, як і бацькі іх, выварачваліся, быццам той лук няверны.
І квялілі Яго да гневу ўзвышшамі сваімі, выразанымі балванамі сваімі прывялі Яго да завісьці.
Яны абуралі Яго высакосьцямі сваімі й ідаламі сваімі дражнілі Яго.
Пачуў Бог, і загневаўся, і вельма збрыдзіў Ізраеля;
Пачуў Бог і гневам узгарэўся, і зусім адапхнуў Ён Ізраіля.
Пакінуў сялібу Сваю ў Шыле, будан, ідзе Ён жыў памеж людзёў;
Адапхнуў Ён сялібу ў Сіломе, палатку, дзе жыў між людзьмі;
Выдаў у палон сілу Сваю і харашыню Сваю ў руку ўцісканьніка;
аддаў у палон Сваю моц і славу Сваю ў рукі ворага.
І аддаў пад меч люд Свой, і загневаўся на спадак Свой.
Пад меч аддаў Свой народ, на спадчыну Сваю разьярыўся.
Маладзёнаў ягоных жэрла цяпло, і дзеўкі іхныя ня мелі вясельнае песьні;
Дзяцюкоў ягоных агонь пажыраў, і дзяўчаты бяз песень вясельных аставаліся.
Сьвятары іхныя палі ад мяча, і ўдовы іхныя не галасілі.
Сьвяшчэньнікі яго гібелі ад мяча, і ўдовы яго не галасілі.
І прачхнуўся Спадар бы зо сну, як дужасіл, што гукае ад віна,
Ды быццам зо-сну прачнуўся Госпад, як той волат, што віно разварушыла яго,
І паразіў праціўнікаў Сваіх у зад, на вечны сорам аддаў іх.
і адбіў Ён ворагаў, на вечны сорам аддаў іх.
Пагрэбаваў буданом Язэпавым, і плямені Яхрэмавага не абраў;
І адапхнуў Ён палатку Язэпаву, і ня выбраў калена Яхрэмавага,
Але абраў плямя Юдзіна, гару Сыён, каторую Ён любе;
а выбраў калена Юдава, гару Сыонскую, якую ўлюбіў;
Пастанавіў, як вышыню, сьвятыню Сваю, як зямлю, каторую ўмацаваў на векі.
і збудаваў Ён пад неба высокую Сьвятыню Сваю; навекі, як зямлю, умацаваў яе.
Абраў Давіда, слугу Свайго, і ўзяў яго з авечніку;
І выбраў раба Свайго Давіда, і ўзяў яго ад абораў авечых,
Ад дагляданьня авец прывёў яго пасьціць Якава, люд Свой, Ізраэля, спадак Свой.
і ад дойных авечак забраў яго, каб пасьвіў Ягоны народ, Якубавы, і спадчыну Ягоную, Ізраіля.
І ён пасьціў іх беззаганным сэрцам, і вадзіў іх зручнасьцю рук сваіх.
І той пасьвіў іх у прастаце сэрца свайго і вадзіў іх мудрай рукой.
