Псалтыр 55 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
Кіраўніку хору. На струнных снадзях. Навука Давідава.
Кіраўніку хору: на струнных. Навука Давідава.
Нахіні вуха да малітвы мае, Божа, і не хавайся ад маленьня майго.
Пачуй, о Божа, малітву маю і не хавайся ад маленьня майго!
Зваж на мяне й адкажы імне; я ўзрушыўся ў гутарцы сваёй і ўздыхаю,
Зваж на мяне і выслухай мяне; я стогну ў тузе і ўздыхаю
Ад голасу злосьнікаў, ад відзеньня ўціску нягодных, бо яны сьхінаюць на мяне бяспраўе і ў гневе чуюць непрыязьньства да мяне.
ад крыку ворага, ад уціску бязбожнікаў, бо беззаконьне наводзяць на мяне і заўзята змагаюцца са мною.
Сэрца мае дрыжыць у нутру маім, сьмяротныя жахі напалі на мяне;
Сэрца трапеча ў-ва мне, і напаў на мяне жах сьмяротны;
Боязнь а дрыгота прышлі на мяне,
страх і дрыжаньне найшло на мяне, і жах зьнімае мяне.
І сказаў я: «Хто даў бы імне крылы, як у галуба? я паляцеў бы й супачыў бы;
Дык я сказаў: О, каб мне крыльле, як галубінае! Паляцеў-бы тады й супакоіўся!
Вось, я павалачыўся б далёка і жыў бы на пустыні (Сэля),
Так, паляцеў-бы далёка дый астаўся-б у пушчы. (Зэля)
Пабарзьдзіў бы знайсьці схоў сабе ад буйнога ветру а віхру.
Хутка-б схаваўся прад ветравым шалам, прад бурай!
Зьнішч, Спадару, падзялі мовы іхныя, бо я бачыў усілствы а звады ў месьце;
Зьніштож іх, Госпадзе, расшчапі языкі ім, бо бачу я гвалты й сваркі ў месьце.
Дзень і ноч яны абходзяць па сьценах яго; і цяжкая праца, і бяда ў ім;
Дзень і ноч яны ходзяць па сьценах яго навакол, няшчасьце-ж ды гора ў сярэдзіне ў ім.
Нягоднасьць сярод яго, ня сходзе з вуліцы яго ўціск а ашука.
Пагібель у ім, ды мана і здрада з рынку яго ня зыходзяць.
Гэтаж ня злосьнік наругаецца імне, — гэта я сьцерпіў бы; не праціўнік мой вяльмуецца над імною, — ад яго я схаваўся б;
Бо ня вораг мяне зьняважае, — гэта-б сьцярпеў я! — ня той, што мяне ненавідзіць, што прада мной надымаецца, — ад яго-б я схаваўся! —
Але гэта ты, — людзіна, раўня імне, блізкі прыяцель мой, знаёмы імне,
— але ты, чалавеча, як я, прыяцелю мой і мне блізкі,
Што разам мы прыемна радзіліся, да дому Божага хадзілі грудам.
з кім мы вялі між сабой шчырыя гутаркі, з кім у Дом Божы хадзілі сярод натоўпу народнага.
Няхай сьмерць спустоша іх, няхай зыйдуць да шэолю жывыя; бо ліха ў гасподзе іхнай, у сярэдзіне ў іх.
Каб сьмерць напала на іх! Каб зыйшлі жывыя ў край сьмерці! бо злачынства ў іхніх дамох, у іх сэрцы.
Я да Бога гукаю, і СПАДАР вывальняе мяне.
Я-ж буду клікаць да Бога, і Госпад мяне успаможа.
Увечары, і нараніцы, і паўднём я буду жаліцца а ўздыхаць, і Ён чуе голас мой;
Увечары й раніцай дый у палудзень я буду плакаць і галасіць, і Ён пачуе мой голас.
Ён выбаве душу маю бясьпечна зь бітвы, што я маю, бо шмат было іх на мяне.
Ён збавіць душу маю й дасьць супакой ад тых, што падняліся супраць мяне; бо многа было проці мяне.
Выслухае Бог, і адкажа ім Тый, што сядзіць спрадвеку (Сэля); бо няма зьмены ў іх, і не баяцца Бога.
Пачуе Бог, і Прадвечны іх давядзе да пакорнасьці, бо ня было ў іх паправы, ды не баяліся Бога,
Ён выцягнуў руку сваю на тых, што ў супакою зь ім, ён узрушыў змову сваю.
руку сваю падыймалі на тых, што з імі ў згодзе жылі, дый нарушалі ўгоду;
Лагаднейшыя за масла вусны ягоныя, вайна, адылі, была ў сэрцу ягоным; словы ягоныя былі мякшыя за аліву, яны, адылі, аголеныя мячы.
вусны ў іх гладкія, як тое масла, а ў сэрцы варожасьць; словы ў іх лагадней за аліву, яны-ж — мячы абнажоныя.
Узвалі цяжар свой на СПАДАРА, і Ён будзе жывіць цябе. Ня дасьць Ён ніколі справядліваму пахіснуцца.
Пакінь бярэмя тваё на Госпада: Ён цябе забясьпечыць; ня дасьць Ён ніколі, каб пахіснуўся пабожны.
Але, Ты, Божа, спусьціш іх да ямы загубы, і крывапіўцы, і ізраднікі не дажывуць палавіцы дзён сваіх. Але я спадзяюся на Цябе.
Ты-ж, Божа, іх кінеш у найглыбейшыя ямы; тыя, што прагнуць крыві, ды здраднікі паловы сваіх дзён не дажывуць. А я на Цябе спадзяюся!
