Псалтыр 17 псалом

 

 

Малітва Давідава. Пачуй, СПАДАРУ, справядлівасьць, уважай на галашэньне мае, нахіні вуха на маленьне мае з вуснаў нехвальшывых!

 

Малітва Давідавая. Выслухай, Госпадзе, справу справядлівага! Зваж на лямант мой! Прыймі маленьне маё із вуснаў нефальшывых!

Ад відзеньня Твайго хай выйдзе суд мой! Вочы Твае бачаць шчырасьць.

 

Ад аблічча Твайго няхай выйдзе прысуд мой; вочы Твае бачаць, што справядліва.

Ты спрабаваў сэрца мае, даведаўся да мяне ночы, пералітаваў мяне; Ты нічога не знайшоў; думка мая, каб вусны мае не грашылі.

 

Калі Ты выпрабовываеш сэрца маё, уначы адведываеш ды грунтоўна распазнаеш мяне, дык не знаходзіш ніякіх благіх думак у-ва мне, і вусны мае не грашаць.

Што да справаў людзкіх, то подле слоў вуснаў Тваіх, я сьцярогся сьцежак згубцы.

 

У справах чалавечых, паводле слова вуснаў Тваіх, я высьцерагаўся шляхоў гнібіцеляў.

Пасілі хадню маю на сьцежках Сваіх, хай ня хістаюцца сігні мае.

 

Крокі мае дзяржаліся каляінаў Тваіх; стопы мае ня хісталіся.

Я гукаў да Цябе, бо Ты адкажаш імне, Божа; нахіні вуха Свае да мяне, пачуй гутарку маю.

 

Да Цябе я гукаю, бо Ты, Божа, выслухаеш мяне; прыхілі да мяне вуха Тваё, пачуй словы мае!

Дзіўна пакажы ласку Сваю, Спасе тых, што ад непрыяцеляў сваіх шукаюць абароны ў правіцы Тваёй.

 

Пакажы дзіўную ласку Тваю, бо Ты Збавіцель тых, што ў правіцы Тваёй шукаюць абароны ад ворагаў.

Крый мяне, як зрэнка вока; сьценям крылаў Сваіх закрый мяне.

 

Захавай мяне, як зрэнку вока; у цяню крыльляў Тваіх укрый Ты мяне

Ад бязбожных, што глабаюць мяне, ад непрыяцеляў, што заўзята абступаюць мяне.

 

ад бязбожнікаў, што гвалт учынілі нада мной, ад ворагаў маіх, што прагавіта абступілі мяне:

Тук іхны закрыў іх, вуснамі сваімі яны гукаюць пыхата.

 

яны схаваліся ў туку сваім, вуснамі сваімі яны дзёрзкае гавораць.

Нашы ступы цяпер яны аступілі; уталопілі вочы свае, ськінуць нас на зямлю.

 

На кожным кроку цяпер яны нас абступаюць; іх думкі шукаюць, каб нас да зямлі прыбіці.

Ён падобны да лява, што жадае ірваць, і да левяняці, што сядзіць у схаваным месцу.

 

Яны падобны да льва, што шукае дабычы, і да львянятка, што ў засадзе ляжыць.

Паўстань, СПАДАРУ, пераймі відзеньне яго, прычыні, каб укляк ён! Вывальні душу маю ад бязбожнага мячом Сваім,

 

Паўстань, Госпадзе! Выйдзі супраць іх, павалі Ты іх! Мячом Тваім ратуй жыцьцё маё ад бязбожніка,

Ад сьмяротных рукою Сваёй, СПАДАРУ, ад сьмяротных гэтага сьвету. Дзель іх у гэтым жыццю, жывот іхны Ты ізь сьвірна Свайго напаўняеш. Яны насыцілі дзеці і лішніцу пакідаюць дзецянятам сваім.

 

ад людзей — Тваёй рукой, Госпадзе! — ад людзей сьвету, што толькі ў гэтым жыцьці надзею сваю пакладаюць, а чэрава іх Ты із скарбніцы Тваёй напаўняеш; многа сыноў яны маюць і лішак свой дзецям кідаюць сваім.

Я ў справядлівасьці буду аглядаць відзеньне Твае, буду сыціцца, прачыхаючыся, абразом Тваім.

 

Я-ж за справядлівасьць маю ўбачу аблічча Тваё: збудзіўшыся, буду Тваім абразом насычацца.