Псалтыр 104 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
Дабраслаў, душа мая, СПАДАРА! СПАДАРУ, Божа мой! Ты вельма ўзьвялічыўся, сьцёй а вяліччам Ты апрануўся;
Багаслаў, душа мая, Госпада! Госпадзе, Божа мой, Ты вялікі назьдзіў! У веліч і красу апрануўся Ты!
Каторы акрываешся сьвятлінёю, як адзецьцям; расьцягаеш нябёсы, як заслону;
Сьвятлом, быццам шатай, ахўтаўся Ты, нябёсы раскінуў, як палотны шатра.
Каторы кладзеш у воды бёрны пакою Свайго; Каторы робіш булакі цялежкамі Сваімі; Каторы ходзіш на крылах ветру;
Харомы Тваі Ты паставіў над водамі, хмары ў воз для Сябе абяртаеш, на ветравых крыльлях Ты ходзіш.
Каторы робіш духі ангіламі Сваімі, палаючае цяпло — службітамі Сваімі.
Ты робіш вятры пасланцамі Тваімі, служкамі Тваімі — агонь, што палае.
Заклаў зямлю на подах яе, каб не пахіснулася на векі;
Ты паставіў зямлю на слупох яе, і ня можа яна пахіснуцца навекі.
Як адзецьцям, глыбінёю Ты накрыў яе; воды стаялі на горах;
Бяздоньнямі, як шатай, пакрыў Ты яе; панад горамі воды стаялі.
Ад ганеньня Твайго яны ўцяклі, ад гуку грому Твайго яны пабарзьдзілі.
Прад пагрозай Тваёй уцякалі яны, перад гукам грымотаў Тваіх адступаліся.
Падняліся горы, апалі даліны на месца, што Ты заклаў ім.
Паўзьнімаліся горы, западалі даліны — на месцы, што Ты ім назначыў.
Граніцу правёў, каб не пераступілі яны, каб не зьвярнуліся яны пакрыць зямлю.
Ты паклаў ім мяжу, праз якую ня могуць ступіць; ім нельга ізноў пакрыці зямлю.
Ты крыніцы абарачаеш у цур’і, меж гор яны цякуць;
Із крыніц пасылаеш патокі ў даліны: цякуць яны паміж гораў;
Пояць усі палявыя зьвяры; дзікія аслы праганяюць смагу сваю.
пояць яны ўсіх зьвяроў палявых, праганяюць дзікія аслы сваю смагу.
Ля іх маюць свае сялібы птушкі нябёсныя, памеж гольля, пушчаюць голас.
Над імі жывуць нябесныя птахі, праз вецьце голас свой падаюць.
Ён пое горы з пакояў Сваіх; з пладоў справаў Тваіх зямля сыціцца.
З вышыні Тваяе Ты поіш горы; пладамі тварэньня Твайго зямля насычаецца.
Ён расьціць траву статку і зяленіва на службу чалавеку, каб дастаць емя зь зямлі.
Ты ўзрашчаеш травы для скаціны й расьліны людзям на карысьць, каб збожжа з зямлі вырастала
І віно вяселе сэрца людзіне, алей робе від бліскучым, і хлеб моцне сэрца людзіны.
і віно, што сэрца людзям весяліць, і алей, ад якога твар іх блішчыць, і хлеб, што чалавёку сэрца пасілкуе.
Сыцяцца дзервы СПАДАРОВЫ, кедры лібанскія, што Ён пасадзіў,
Насычаюцца дрэвы Гасподнія, кедры Лібанскія, якія Ён насадзіў;
Ідзе птушкі гнезьдзяцца, бусел, кіпрысы дом яго,
на іх птушкі гнязьдзяцца, і бусел дамок свой на кіпарысе знайшоў.
Высокія горы дзікім козам, скалы — схоў трусом.
Высокія горы — для сарнаў прытулішча, абрывы скалаў — для трусікаў.
Ён прызначыў месяц на поры, сонца знае заход свой.
Ён месяц стварыў вызначаць часы пэўныя; сонца захад свой ведае.
Ты робіш цямноту, і ноч настаець, у ёй усі зьвяры лесавыя кратаюцца,
Як Ты цемру раскінеш, і ноч наступае, дык у ёй варушацца ўсё зьверы лясныя.
Левяняты равуць здабытку й шукаюць у Бога жыру свайго.
Рыкаюць львяняты аб дабычу сваю, просячы ў Бога пажывы сабе.
Сонца ўзыходзе, яны зьбіраюцца й кладуцца ў норы свае.
А сонца ўзыйдзе, дык хаваюцца яны і ў логвах сваіх залягаюць.
Чалавек выходзе на работу сваю й да працы свае аж да вечара.
Чалавек-жа выходзе на дзела сваё й на работу сваю аж да вечара.
Якія вялікія справы Твае, СПАДАРУ! Усі Ты ўчыніў мудрасьцяй; зямля поўная меньня Твайго.
Як-жа многа, о Госпадзе, твораў Тваіх! Усё Ты прамудра стварыў, зямля поўна тварэньняў Тваіх.
Вось, мора вялікае а шырокае, а ў ім няшчысьлёныя паўзуны, жывёла вялікая й малая;
Вось мора: вяліка яно ды шырока на абодва бакі; у ім варушыцца безьліч жывёлін малых і вялікіх;
Там плаваюць караблі; Левяфана гэнага ўхармаваў, гуляць у ім.
караблі па ім ходзяць, Левьятан, якога стварыў Ты гуляць у ім.
Гэтыя ўсі чакаюць Цябе, каб Ты даў ім жыр упару.
Усе яны ждуць на Цябе, каб даў Ты ім есьці ў свой час.
Даеш ім, яны зьбіраюць; адчыняеш руку Сваю, яны сыцяцца дабром.
Ты даеш ім, яны падбіраюць; Ты разгартаеш руку Тваю, і яны дабром насычаюцца.
Ты хаваеш від Свой, яны пужаюцца; Ты адбіраеш дых іхны, здыхаюць і ў пыл свой зварачаюцца;
Ты хаваеш аблічча Тваё, і жах іх зьнімае; дух адымаеш у іх, і здыхаюць яны ды ў пыл назад абяртаюцца.
Пасылаеш Дух Свой, яны ствараюцца, і Ты аднаўляеш від зямлі,
Пашлеш Твайго духа, і творацца ячы, і аблічча зямлі Ты абнаўляеш.
Хай будзе слава СПАДАРОВА на векі; хай цешыцца СПАДАР з учынкаў Сваіх.
Слава Госпада навекі трывае, Госпад рады з твораў Сваіх.
Ён гляне на зямлю, і яна дрыжыць; даткнецца гор, і кураць.
На зямлю Ён зірне, і яна дрыжыць; да гор дакранецца, і яны дымяцца.
Буду пяяць СПАДАРУ, пакуль жыву; буду пяяць Богу свайму, пакуль быцьцё мае.
Буду пяяць я Госпаду ўсё жыцьцё маё; выслаўляць буду Бога майго, пакуль жыці буду.
Няхай думка мая будзе прыемная Яму; я буду весяліцца ў СПАДАРУ.
Няхай будзе прыемна Яму мая песьня! І ўзьвесялюся я ў Госпадзе.
Няхай зьгінуць грэшнікі ізь зямлі, і няхай нягодных ня будзе болей. Дабраслаў, душа мая. СПАДАРА! Галілуя!
Няхай грэшнікі счэзнуць з зямлі, няхай больш ня будзе бязбожнікаў! Багаслаў, душа мая, Госпада! Альлілуя!
