Псалтыр 38 псалом
Псалтыр
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
Псальм Давідаў. На ўспамін.
Псальм Давідавы: напамінаньне аб субоце.
Госпадзе, не ўшчувай мяне ў абурэнні Тваім і не карай мяне ў гневе Тваім.
Госпадзе, ў гневе Тваім не засудзі Ты мяне! І ў ярасьці Тваёй мяне не карай Ты!
Бо стрэлы Твае працялі мяне і апусцілася на мяне рука Твая,
Бо стрэлы Твае пранізалі мяне, і рука Твая на мяне лягла.
няма нічога здаровага ў маім целе праз гнеў Твой, няма супакою касцям маім праз грахі мае,
Няма цэлага месца на целе маім ад гневу Твайго; ад грэху майго ў косьцях маіх нічога цэлага няма.
бо правіннасці мае вышэй галавы маёй узняліся, прыгнятаюць яны мяне вельмі, быццам вялікі цяжар.
Бо праступкі мае вышэй галавы ўзьняліся; як бярэмя цяжкое яны прыгнятаюць мяне.
Сасмярдзелі і нагнаіліся раны мае праз дурноту маю.
Сьмярдзяць, гнаяцца раны мае праз дурасьць маю.
Сагнуты і прыгнечаны я надзвычайна, цэлы дзень хадзіў засмучаны.
Зусім я сагнуўся, скрывіўся; усе дні я хаджу ды сумую.
Бо крыжавіна мая напоўнілася ліхаманкай, і няма нічога здаровага ў маім целе.
Бо крыжы мае паранены, няма цэлага месца на целе маім.
Прыгнечаны і прыніжаны я надзвычайна, роў я ад трымцення сэрца майго.
Зусім я зьнямогся й змарыўся бясконца; за льва, што рыкае, я стогну мацней.
Госпадзе, перад Табою ўся жальба мая, і ўздыханне маё не ўтоена ад Цябе.
Госпадзе, ўсенька жаданьне маё яўна перад Табою, дый уздыханьне маё ад Цябе ня ўкрыта.
Затрапяталася сэрца маё, пакінула мяне сіла мая; святло вачэй маіх — і таго няма са мною.
Крэпка б’ецца сэрца маё; пакінула мяне сіла мая, і сьветласьць вачэй маіх — няма яе ў мяне.
Прыяцелі мае і блізкія мае сталі наводдаль ад пакутаў маіх, а сваякі мае сталі здалёк.
Тыя, што любілі мяне, і прыяцелі мае ўцякаюць ад ранаў маіх, і радня мая воддаль стаіць ад мяне.
І расставілі пасткі тыя, што шукалі душу маю, а тыя, што вельмі жадалі мне ліха, прамаўлялі падступнае і цэлы дзень планавалі хітрасці.
А тыя, што шукаюць душу маю, мне сеці стаўляюць; а тыя, што жадаюць няшчасьця майго, пра пагібель гавораць маю ды ўсьцяж разважаюць аб здрадзе.
А я, быццам глухі, не чую і, як нямы, не адкрываю вуснаў сваіх.
Я-ж, быццам глухі, ня чую, і да нямога падобны, што вуснаў не расчыняе сваіх.
І зрабіўся я, быццам чалавек, які не чуе і не мае ў вуснах сваіх апраўданняў.
І стаўся я, як чалавек, што ня чуе, што ў вуснах ягоных няма апраўданьня.
У Табе бо, Госпадзе, надзею маю, Ты выслухаеш, Госпадзе, Божа мой.
Бо на Цябе спадзяюся я, Госпадзе; Ты пачуеш, Госпадзе, Божа Ты мой!
Дык вось я кажу: «Хай не пацяшаюцца з мяне, калі хістаюцца ногі мае, хай не ўзвышаюць сябе перада мной».
І кажу: Каб толькі яны не пацяшаліся нада мной! Калі пахіснулася стапа мая, яны крэпка пышацца пачалі прада мною.
Я ўжо магу хутка зваліцца, і боль мой заўжды перада мной.
Я блізкі ўпадку, і сум мой усьцяж прада мною.
Дык і прызнаюся ў сваёй правіннасці і з прычыны граху майго я ўстрывожыўся.
Бо віну маю вызнаць я мушу, сумую дзеля грэху майго.
Але непрыяцелі мае жывуць, і яны сталі дужэйшымі, і памножыліся тыя, што ненавідзяць мяне несправядліва.
Няшчысьлёныя тыя, што бязьвінна мяне вінавацяць, і многа такіх, што бяз прычыны мяне ненавідзяць.
І тыя, што ліхам адплачваюць за дабро, нападаюць на мяне, бо іду я следам за дабром.
Злом за дабро мне плацяць яны; за тое варожа яны супраць мяне выступаюць, што я за добрым ганюся.
Не пакідай мяне, Госпадзе, Божа мой, не адступайся ад мяне,
Не пакінь мяне, Госпад і Бог мой! Не адыходзь ад мяне Ты!
спяшайся мне на дапамогу, Госпадзе, Збаўца мой.
Пасьпяшы на ўспамогу мне Госпадзе, Спасе Ты мой!
