1 да Карынфянаў 10 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Не хачу, браты, каб вы не ведалі, што нашы бацькі ўсе былі пад хмараю, і ўсе перайшлі праз мора,
Не хачу ж, каб вы, браты, ня ведалі, што айцове нашы ўсі пад булаком былі і ўсі перайшлі пераз мора;
ды ўсе ахрысціліся ў Майсея ў хмары і ў моры,
І ўсі хрысьціліся ў Масея ў булаку і ў мору;
і ўсе спажывалі тую самую духоўную страву
І ўсі елі тую самую духоўную ежу;
і пілі тое самае духоўнае пітво. Пілі, вось, з духоўнай скалы, што ішла за імі, а тая скала — Хрыстос.
І ўсі пілі тый самы духоўны напітак, бо пілі з духоўнае скалы, што йшла за імі; скала ж была Хрыстое.
Але большасць з іх не ўпадабаў Сабе Бог, таму палеглі яны ў пустыні.
Бог, адылі, не ўпадабаў бальшыні зь іх, бо яны расьцярушыліся па пустыні.
А гэтыя падзеі сталі прыкладам нам, каб не былі мы ахвотныя да зла, як яны ахвотныя былі.
Гэта ж сталася як праабразы нам, каб мы ня галіліся на благое, як запраўды пагаліліся яны.
Не будзьце таксама, як некаторыя з іх, балванапаклоннікамі, як напісана: «Сеў народ есці, і піць, і весяліцца, і ўзняліся, каб гуляць».
І ня будзьце балвахваламі, як некатрыя зь іх, як напісана: «Люд сеў есьці а піць, і ўстаў гуляць».
І не будзем рабіць распусты, як распуснічалі некаторыя з іх, і ў адзін дзень загінула іх дваццаць тры тысячы.
І не бязульма, як некатрыя зь іх бязулілі, і за адзін дзень загінула іх дваццаць тры тыcячы.
І не будзем выпрабоўваць Хрыста, як і некаторыя з іх выпрабоўвалі ды пагінулі ад змеяў.
Ані спакушайма Хрыста, як некатрыя зь іх спакушалі, і загінулі ад гадаў.
І не наракайце, як і некаторыя з іх наракалі і пагінулі ад нішчыцеля.
Ані наракайце, як некатрыя зь іх наракалі, і загінулі ад згубцы.
Ды ўсё гэта адбылося з імі для прыкладу і запісана на павучанне для нас, да якіх наблізілася сканчэнне вякоў.
Гэта ж усе сталася ім, як праабразы, і напісана на навуку нам, каторых дасяглі апошнія вякі.
Значыць, хай той, каму здаецца, што стаіць, глядзіць, каб не ўпаў.
Затым, хто думае, што ён стаіць, глядзі, каб не паваліцца.
Вас наведала спакуса, ніякая іншая, як чалавечая. Верны ж Бог, Які не дапусціць для вас спакушэння большага, чым можаце вытрымаць, але са спакусай стварае магчымасць яе пераадолець, каб вы маглі выстаяць.
Вас стрэла спакуса ня іншая, як людзкая; і верны Бог, Каторы не дапусьце вас спакушаць звыш магчымасьці вашае, але із спакусаю дасьць і палёгку, каб вы маглі вытрываць.
Дзеля гэтага, мае найдаражэйшыя, сцеражыцеся ад пакланення ідалам.
Дык, любовыя мае, уцякайце ад балвахвалства.
Кажу гэта як разумным. Вы рассудзіце самі тое, што гавару.
Я кажу як разумным, разважча, што кажу.
Келіх дабраславенства, які дабраслаўляем, ці не ёсць удзелам у Крыві Хрыстовай? А хлеб, які ламаем, ці не ёсць удзелам у Целе Хрыстовым?
Чара дабраславеньня, каторую дабраславім, ці ня ёсьць узаем’е крыві Хрыстовае? Хлеб, што ломім, ці ня ёсьць узаем’е цела Хрыстовага?
Адзін хлеб, таму мы, многія, творым адно цела, бо ўсе мы прычашчаемся ад аднаго хлеба.
Бо адзін хлеб, адно цела шмат нас, бо ўсі мы ўчасьнікі аднаго хлеба.
Прыгледзьцеся да Ізраэля паводле цела: ці тыя, што ядуць ахвяры [з ахвярніка], не ёсць удзельнікамі ахвярніка?
Гляньце на Ізраеля подле цела: тыя, што ядуць аброкі, ці ня ўчасьнікі аброчніка?
Што ж я кажу? Ці ахвяра, складзеная ідалам, ёсць чымсьці? Або сам ідал ёсць чымсьці?
Што я кажу? Ці тое, што балван ё што-колечы, або абраканае балваном знача што-колечы?
Не! Аднак тое, што пагане ахвяруюць, дэманам ахвяруюць, а не Богу. А я не хацеў бы, каб вы мелі нешта супольнае з дэманамі.
Але што абракаюць пагане, нячысьцікам абракаюць, а ня Богу. А я ня зычу, каб вы былі ў вузаем’ю зь нячысьцікамі.
Не можаце піць з келіха Госпада ды з келіха дэманаў; не можаце быць удзельнікамі Госпадава стала і стала дэманаў.
Ня можаце піць чары Спадаровае і чары нячысьцікавае, ня можаце быць учасыіікамі столу Спадаровага і столу нячысьцікавага.
Ці ж нам раздражняць Госпада? Ці ж мы дужэйшыя за Яго?
Ці будзем даводзіць Спадара да завісьці? Ці мы дужшыя за Яго?
«Усё мне можна!» Але не ўсё карысна. «Усё мне можна!» Але не ўсё будуе.
Усе дазволена, але ня ўсе карысна; усе дазволена, але ня ўсе будуе.
Хай ніхто не шукае таго, што сваё, але кожны — што блізкага.
Ніхто ня шукай свайго, але кажны другога.
Дык усё, што на рынку прадаюць, ежце, не сумняваючыся, дзеля супакою сумлення,
Усе, што прадаецца ў мясных крамах, ежча бязь ніякага выпытаваньня дзеля сумленьня;
бо Госпадава зямля і што напаўняе яе.
Бо «зямля Спадарова, і ўся паўніня яе».
Калі вас запросіць хтосьці з бязверных і захочаце пайсці, дык ежце ўсё, што вам пададуць, без даследавання дзеля сумлення.
Калі хто зь нявернікаў пазавець вас, і хочаце йсьці, усе, што пасулена вам, ежча бязь ніякага выпытаньня дзеля сумленьня.
Але калі б хто сказаў вам: «Гэта ахвяра ідалам», — не ежце з увагі на таго, хто перасцярог, ды з увагі на сумленне. Бо Госпадава зямля і што напаўняе яе.
Але калі хто скажа вам: «Гэта балваном абраканае»; дык ня ежча дзеля таго, хто азнайміў вам, і дзеля сумленьня. (Бо зямля Спадарова, і паўніня яе).
Маю на ўвазе не тваё ўласнае сумленне, але блізкага. Чаму ж чужое сумленне мела б судзіць маю свабоду?
Сумленьне ж разумею не твае, але таго другога; бо чаму мая свабода была б суджана чужым сумленьням?
Калі я прымаю што з падзякаю, то чаму мяне ліхасловяць за тое, за што я дзякую?
Калі я з падзякаю спажываю, то нашто ганіць мяне за тое, за што я дзякую?
Дзеля таго ці вы ясце, ці вы п’яце, ці што іншае робіце, усё на хвалу Божую рабіце!
Дык ці ясьце, ці п’іце, ці што іншае робіце, усе рабіце на славу Божую.
Не будзьце прычынай згаршэння ані для юдэяў, ані для грэкаў, ані для Царквы Божай.
Ня будзьце спадманою Жыдом, ані Грэкам, ані царкве Божай,
Гэтак і я ўсім ва ўсім дагаджаю, не шукаючы сваёй карысці, але карысці для многіх, каб яны былі збаўлены.
Як я гаджу ўсім у вусім, шукаючы карысьці не свае, але шмат чые, каб спасьліся.