Яна 6 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Чарняўскага 2012
Пасля гэтага Езус адышоў за Галілейскае, або Тыберыядскае мора.
Пасля таго Ісус пайшоў праз мора Галілейскае, або Тыберыядскае.
Ішло за Ім мноства людзей, таму што бачылі знакі, якія чыніў над хворымі.
І ішоў за Ім вялікі натоўп людзей, бо бачылі знакі, якія ўчыніў Ён над тымі, што былі немачныя.
І ўзышоў Езус на гару, і сядзеў там са сваімі вучнямі.
Затым Ісус узышоў на гару і сядзеў там са Сваімі вучнямі.
А набліжалася Пасха, юдэйскае свята.
І была блізка Пасха, святочны дзень юдэйскі.
Калі Езус узняў вочы і ўбачыў, што мноства людзей ідзе да Яго, сказаў Філіпу: «Дзе нам купіць хлеба, каб накарміць іх?»
Калі Ісус падняў вочы і ўбачыў, што вялікае мноства [людзей] прыйшло да Яго, кажа Піліпу: «Дзе купім хлеба, каб маглі яны пад’есці?»
А казаў гэта, выпрабоўваючы яго, бо сам ведаў, што збіраўся рабіць.
А казаў Ён гэта, каб выпрабаваць іх, бо Сам ведаў, што меў зрабіць.
Філіп адказаў Яму: «Хлеба на дзвесце дынараў не хопіць ім, каб кожнаму дасталося хоць крыху!»
Адказаў Яму Піліп: «Дзвесце дынараў не хопіць на хлеб для іх, каб кожны з іх атрымаў хоць крыху».
Кажа Яму адзін з вучняў Ягоных, Андрэй, брат Сымона Пятра:
Кажа Яму адзін з вучняў Яго, Андрэй, брат Сімона Пётры:
«Ёсць тут адзін хлопец, які мае пяць ячменных хлябоў і дзве рыбіны, але што гэта для такога мноства?»
«Ёсць тут адзін юнак, які мае пяць ячменных хлябоў і дзве рыбы, але што гэта на такое мноства?»
Езус сказаў: «Загадайце людзям сесці». А было на тым месцы шмат травы. І селі людзі, якіх было каля пяці тысяч.
Сказаў Ісус: «Загадайце людзям узлегчы». А было на тым месцы многа травы. І вось узлегла мужчын каля пяці тысяч.
Езус узяў хлябы і, узнёсшы падзяку, раздаў тым, хто сядзеў; таксама і рыбы, колькі хто хацеў.
Тады Ісус узяў хлябы і, калі склаў падзяку, раздаў узлягаючым; падобна і рыбы, колькі хто хацеў.
А калі насыціліся, кажа вучням сваім: «Збярыце кавалкі, што засталіся, каб нічога не змарнавалася».
А калі наеліся, кажа вучням Сваім: «Збярыце кавалкі, што засталіся, каб не змарнаваліся».
Яны сабралі і напоўнілі дванаццаць кашоў кавалкамі з пяці ячменных хлябоў, якія засталіся ў тых, хто еў.
Дык сабралі кавалкі з пяці хлябоў ячменных і напоўнілі дванаццаць кашоў таго, што засталося па тых, што елі.
Калі ж людзі ўбачылі, які знак учыніў Езус, казалі: «Ён сапраўды прарок, які павінен прыйсці на свет!»
Людзі ж тыя, калі ўбачылі, што ўчыніў Ён знак, казалі: «Сапраўды гэта прарок, які прыйшоў у свет».
Калі Езус даведаўся, што хочуць прыйсці і схапіць Яго, каб зрабіць каралём, зноў адышоў на гару адзін.
А Ісус, калі даведаўся, што меліся прыйсці, каб узяць Яго і ўчыніць Яго царом, адышоў Сам адзін на гару.
Калі настаў вечар, вучні Ягоныя сышлі да мора і,
А калі звечарэла, вучні Яго спусціліся да мора
сеўшы ў човен, паплылі на другі бераг мора ў Кафарнаум. Ужо сцямнела, а Езус не прыходзіў да іх.
і, увайшоўшы ў лодку, паплылі праз мора ў Кафарнаўм. І ўжо сцямнела, а Ісус не прыходзіў да іх.
Ад моцнага ветру хвалявалася мора.
А мора пачало хвалявацца, бо дзьмуў моцны вецер.
Праплыўшы каля дваццаці пяці ці трыццаці стадыяў, убачылі Езуса, які ішоў па моры і набліжаўся да чоўна, і спалохаліся.
Калі адплылі за дваццаць пяць або і трыццаць стадый, убачылі Ісуса, Які ішоў па моры і падыходзіў да лодкі, і спалохаліся.
Ён жа сказаў ім: «Гэта Я, не бойцеся!»
Але Ісус кажа ім: «Гэта Я, не бойцеся».
Хацелі ўзяць Яго ў човен, але човен адразу прыстаў да берага, куды яны плылі.
І хацелі ўзяць Яго ў лодку, а лодка зараз жа прыстала да берага, да якога яны плылі.
На наступны дзень натоўп, які заставаўся на другім беразе мора, заўважыў, што там быў толькі адзін човен і што Езус не сядаў у човен разам з вучнямі, а яны адплылі адны.
Назаўтра народ, які застаўся за морам, заўважыў, што не было там другой лодкі, толькі адна, ды што Ісус не ўвайшоў у лодку са Сваімі вучнямі, але вучні Яго адплылі самі;
Таксама іншыя чаўны прыплылі з Тыберыяды непадалёк ад таго месца, дзе спажывалі хлеб, калі Пан узнёс падзяку.
іншыя ж лодкі прыплылі з Тыберыяды да месца, дзе елі хлеб, над якім Госпад складаў падзяку.
Калі натоўп убачыў, што там няма ні Езуса, ні вучняў Ягоных, селі ў чаўны і прыплылі ў Кафарнаум, шукаючы Езуса.
Калі затым народ убачыў, што там няма Ісуса, ані вучняў Яго, дык селі ў лодкі і прыплылі ў Кафарнаўм, шукаючы Ісуса.
Калі ж знайшлі Яго на другім беразе мора, сказалі Яму: «Раббі, калі Ты прыбыў сюды?»
І, калі знайшлі Яго за морам, сказалі Яму: «Рабі, калі Ты сюды прыйшоў?»
Езус адказаў ім: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: шукаеце Мяне не таму, што бачылі знакі, а таму, што з’елі хлеб і насыціліся.
Адказаў ім Ісус і сказаў: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: шукаеце Мяне не таму, што вы бачылі знакі, але таму, што вы елі хлеб і наеліся.
Дбайце не пра ежу, якая гіне, але пра ежу, што застаецца на жыццё вечнае, якую дасць вам Сын Чалавечы, бо Яго пазначыў Бог Айцец!»
Рупцеся не пра ежу, якая прападае, але пра ежу, якая прычыняецца да жыцця вечнага, якое дасць вам Сын Чалавечы; бо на Ім паставіў пячатку Айцец Бог».
А яны сказалі Яму: «Што нам рабіць, каб выконваць справы Божыя?»
Сказалі тады Яму: «Што маем рабіць, каб выконваць справы Божыя?»
Езус адказаў ім: «У тым справа Божая, каб вы верылі ў таго, каго Ён паслаў».
Адказаў Ісус і сказаў ім: «Гэта справа Божая, каб верылі ў Таго, Каго Ён паслаў».
Яны ж сказалі Яму: «Які ж Ты зробіш знак, каб мы ўбачылі і паверылі Табе? Што ўчыніш?
Тады сказалі Яму: «Дык што за знак учыніш, каб мы ўбачылі і паверылі Табе? Што зробіш?
Айцы нашыя елі манну ў пустыні, як напісана: “Хлеб з неба даў ім есці”».
Бацькі нашыя елі манну ў пустыні, як напісана: “Хлеб нябесны даў ім”».
Езус адказаў ім: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: не Майсей даў вам хлеб з неба, але Айцец Мой дае вам сапраўдны хлеб з неба.
Сказаў тады ім Ісус: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: не Майсей даў вам хлеб з неба, але Айцец Мой дае вам сапраўдны хлеб з неба.
Бо хлеб Божы — гэта той, хто сыходзіць з неба і дае жыццё свету».
Бо хлеб Божы ёсць Той, Які з неба сышоў і дае жыццё свету».
Тады сказалі Яму: «Пане, давай нам заўсёды такі хлеб».
Затым сказалі Яму: «Госпадзе, давай нам заўсёды гэтага хлеба».
Езус адказаў ім: «Я — хлеб жыцця; хто прыходзіць да Мяне, не будзе галодны, і хто верыць у Мяне, ніколі не будзе прагнуць.
Сказаў ім Ісус: «Я — хлеб жыцця. Хто прыходзіць да Мяне, не будзе галодны, і хто верыць у Мяне, ніколі не засмагне.
Але Я сказаў вам, што вы таксама бачылі Мяне, але не верыце.
Але Я сказаў вам, што і ўбачылі Мяне, і не верыце.
Усё, што дае Мне Айцец, да Мяне прыйдзе, і таго, хто прыходзіць да Мяне, Я не адкіну,
Усё, што дае Мне Айцец, да Мяне прыйдзе, і таго, хто да Мяне прыходзіць, не праганю прэч.
бо Я сыйшоў з неба не для таго, каб чыніць сваю волю, але волю таго, хто Мяне паслаў.
Бо Я сышоў з неба, не каб Сваю волю чыніць, але волю Таго, Хто Мяне паслаў.
А воля таго, хто паслаў Мяне, такая, каб з усяго, што Ён даў Мне, Я нічога не страціў, але каб уваскрасіў у апошні дзень.»
А воля Таго, Які Мяне паслаў, у тым, каб Я нічога не страціў з таго, што Ён Мне даў, але ўваскрасіў гэта ў апошні дзень.
Бо такая воля Айца Майго, каб кожны, хто бачыць Сына і верыць у Яго, меў жыццё вечнае. І Я ўваскрашу яго ў апошні дзень.
Гэта воля Айца Майго, каб кожны, хто глядзіць на Сына і верыць у Яго, меў жыццё вечнае; і Я яго ўваскрашу ў апошні дзень».
Абурыліся на Езуса юдэі за тое, што Ён сказаў: «Я — хлеб, які сышоў з неба»,
Дык наракалі юдэі на Яго, што Ён сказаў: «Я — хлеб, які сышоў з неба»,
і казалі: «Ці не Езус гэта, сын Юзафа, бацьку якога і маці мы ведаем? Як жа Ён кажа: “Я сышоў з неба”?»
ды казалі: «Ці ж гэта не Ісус, Сын Язэпа, Якога бацьку і Маці ведаем? Як жа Ён кажа цяпер: “Сышоў з неба”»?
Езус сказаў ім у адказ: «Не абурайцеся паміж сабою.
Адказаў Ісус і сказаў ім: «Не наракайце адзін на аднаго.
Ніхто не можа прыйсці да Мяне, калі Айцец, які паслаў Мяне, не прыцягне яго, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень.
Ніхто не можа прыйсці да Мяне, калі яго не пацягне Айцец, Які Мяне паслаў; і Я яго ўваскрашу ў апошні дзень.
У Прарокаў напісана: “Усе будуць навучаны Богам”. Кожны, хто пачуў ад Айца і навучыўся, прыходзіць да Мяне.
Напісана ў прарокаў: “Будуць усе вучнямі Госпада”. Кожны, хто пачуў ад Айца і навучыўся, прыходзіць да Мяне.
І не таму, што хтосьці бачыў Айца; толькі той, хто ад Бога, бачыў Айца.
І не таму, што нехта ўбачыў Айца, акрамя Таго, Хто ад Бога, Ён убачыў Айца.
Сапраўды, сапраўды кажу вам: хто верыць у Мяне, мае жыццё вечнае.
Сапраўды, сапраўды кажу вам: хто верыць у Мяне, мае жыццё вечнае.
Я — хлеб жыцця.
Я — хлеб жыцця.
Айцы вашыя елі манну ў пустыні і памерлі.
Бацькі вашы елі манну ў пустыні і паўміралі.
Гэта — хлеб, які сыходзіць з неба, каб той, хто з’есць яго, не памёр.
А гэта хлеб, які з неба сыходзіць, каб калі хто з вас есці будзе, не памёр.
Я — хлеб жывы, які сышоў з неба. Калі хто будзе спажываць гэты хлеб, будзе жыць вечна. А хлеб, які Я дам, — гэта Цела Маё дзеля жыцця свету».
Я — хлеб жывы, які з неба сышоў. Калі хто будзе есці гэты хлеб, жыць будзе вечна; а хлеб, які Я дам, ёсць цела Маё [якое Я аддам] за жыццё свету».
Юдэі спрачаліся паміж сабою, кажучы: «Як Ён можа даць нам есці сваё цела?»
Дык спрачаліся юдэі між сабою, кажучы: «Як жа Ён можа нам даць цела Сваё на з’ядзенне?»
Езус жа сказаў ім: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі не будзеце спажываць Цела Сына Чалавечага і піць Крыві Ягонай, не будзеце мець у сабе жыцця.
Сказаў затым ім Ісус: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі вы не будзеце есці цела Сына Чалавечага ды не будзеце піць крыві Яго, не будзеце мець жыцця ў сабе саміх.
Хто спажывае Маё Цела і п’е Маю Кроў, мае жыццё вечнае, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень.
Хто есць цела Маё і п’е кроў Маю, мае жыццё вечнае; і Я яго ўваскрашу ў апошні дзень.
Бо Цела Маё — праўдзівы спажытак, а Кроў Мая — праўдзівы напой.
Бо цела Маё ёсць сапраўдная ежа, а кроў Мая ёсць сапраўднае пітво.
Хто спажывае Маё Цела і п’е Маю Кроў, трывае ўва Мне, а Я ў ім.
Хто есць цела Маё ды п’е кроў Маю, ува Мне застаецца, а Я ў ім.
Як паслаў Мяне Айцец, які жыве, а Я жыву праз Айца, так і той, хто спажывае Мяне, будзе жыць праз Мяне.
Як Мяне паслаў жывы Айцец, і Я жыву Айцом, так і той, хто есць Мяне, той будзе жыць Мною.
Гэта той хлеб, які сышоў з неба, а не той, які елі айцы вашыя і памерлі. Хто спажывае гэты хлеб, будзе жыць навекі».
Гэты хлеб, які з неба сышоў, не такі; бацькі вашыя елі [манну] і паўміралі. Хто есць гэты хлеб, будзе жыць вечна».
Гэта Ён сказаў у сінагозе, калі навучаў у Кафарнауме.
Гэта сказаў, навучаючы ў сінагозе ў Кафарнаўме.
Пачуўшы гэта, многія з вучняў Ягоных сказалі: «Цяжкая гэтая мова! Хто можа яе слухаць?»
Дык многія з вучняў Яго, чуючы гэта, сказалі: «Жорсткае гэта слова! Хто яго слухаць можа?»
Але Езус, ведаючы, што вучні Ягоныя абураюцца, сказаў ім: «Ці гэта вас спакушае?
А Ісус, ведаючы Сам у Сабе, што наракалі на гэта вучні Яго, сказаў ім: «Гэта вас горшыць?
А калі ўбачыце Сына Чалавечага, які будзе ўзыходзіць туды, дзе быў раней?
А што ж будзе, калі ўбачыце Сына Чалавечага, Які ўзыходзіць туды, дзе перш быў?
Дух ажыўляе, цела ж ні на што не прыдатнае. Словы, якія Я кажу вам, ёсць Духам і жыццём.
Дух ёсць Той, Хто ажыўляе, цела ж нічым не дапаможа. Словы, якія Я вам сказаў, ёсць Дух і жыццё.
Аднак ёсць сярод вас тыя, хто не верыць». Бо Езус ад пачатку ведаў, хто не верыць і хто Яго выдасць.
Аднак ёсць між вамі такія, што не вераць». Бо ведаў Ісус ад пачатку, хто тыя, што не вераць, і хто той, што Яго выдасць.
І сказаў: «Для таго гаварыў вам, што ніхто не можа прыйсці да Мяне, калі гэта не будзе дадзена яму Айцом».
І казаў: «Дзеля таго і сказаў вам: ніхто не можа прыйсці да Мяне, калі яму не дадзена будзе Айцом Маім».
З гэтага часу многія вучні Ягоныя адышлі ад Яго і ўжо не хадзілі з Ім.
Адгэтуль многія вучні Яго вярнуліся назад ды ўжо з Ім не хадзілі.
Тады Езус сказаў Дванаццаці: «Ці і вы таксама хочаце адысці?»
І сказаў Ісус дванаццаці: «Ці і вы маніцеся пакінуць Мяне?»
Адказаў Яму Сымон Пётр: «Пане, да каго мы пойдзем? Ты маеш словы вечнага жыцця.
Адказаў Яму Сімон Пётра: «Госпадзе, да каго ж мы пойдзем? Ты маеш словы жыцця вечнага;
А мы паверылі і пазналі, што Ты ёсць Святы Бога».
мы ж уверылі і спазналі, што Ты — Хрыстос, Сын Бога жывога».
Адказаў ім Езус: «Ці не дванаццаць Я вас выбраў? І адзін з вас — д’ябал».
Адказаў ім Ісус: «Ці не дванаццаць вас Я выбраў? А адзін з вас д’ябал».
Казаў жа пра Юду Сымона Іскарыёта, бо той меўся выдаць Яго, будучы адным з Дванаццаці.
А гаварыў пра Юду Сімонава Іскарыёта: бо ён меўся Яго выдаць, хоць быў адным з дванаццаці.
