Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І загаварыўшы Ісус ізноў распавёў да іх у прыповесьцях, кажучы:

 

Езус затым і далей у прыповесьцях:

Валадарства Нябёсаў падобна да чалавека-валадара, які справіў вясельле сыну свайму.

 

"Каралеўства Нябеснае падобнае чалавеку — каралю, як справіў вясельле для свайго сына.

І (ён) паслаў рабоў сваіх паклікаць запрошаных на вясельле, але (яны) ня захацелі прыйсьці.

 

Ён паслаў слуг сваіх склікаць запрошаных на вясельле, але тыя не хацелі прыбыць.

(І) ён зноў паслаў другіх рабоў, кажучы: скажыце запрошаным: вось (я) прыгатаваў абед мой, быкі мае і (усё) што ўкормлена зарэзаны, і ўсё гатова. Прыходзьце на вясельле.

 

Дык паслаў ізноў іншых слугаў, кажучы: "Скажыце запрошаным: ужо банкет мой прыгатаваў, валы мае і што кормнае пабіты, ды ўсё прыгатавана, прыходзьце на вясельле!

Але яны пагрэбаваўшы (запрашэньнем), пайшлі: адзін на сваё поле, а другі на свой гандаль;

 

Але яны занедбалі і разыйшліся: як хто ў пасяленьне сваё, другі ў таргоўлю,

а астатнія, схапіўшы рабоў ягоных, зьняважылі і забілі.

 

а іншыя схвацілі слуг, назьдзекаваўшыся, замардавалі.

Пачуўшы ж, валадар угневаўся і, паслаўшы войска сваё, зьнішчыў забойцаў гэных і места іхнае спаліў агнём.

 

Калі пра гэта пачуў кароль, разгневаўся ды паслаўшы сваё войска, выгубіў тых забойцаў а горад іхні спаліў.

Тады кажа ён рабам сваім: вясельны стол гатовы, але запрошаныя ня былі вартыя.

 

Затым сказаў слугам сваім: вясельле то прыгатавана, але запрошаныя не былі годныя.

Дык пайдзіце на ростані і ўсіх, каго ні сустрэнеце, запрашайце да вясельнага стала.

 

Дык ідзіце на скрыжаваньні дарог, а каго толькі знойдзіце клічце на вясельле.

І, выйшаўшы на дарогі, рабы гэныя сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: ліхіх і добрых; і за вясельным сталом было поўна гасьцей.

 

Слугі ягоныя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых і напоўнілася вясельле гасьцьмі.

І увайшоўшы паглядзець на гасьцей, валадар убачыў там чалавека, адзетага ня ў вясельную вопратку.

 

Затым увайшоў кароль паглядзець гасьцей, ды ўбачыў ён там чалавека не адзетага ў вясельную вопратку.

І кажа яму: дружа! як ты ўвайшоў сюды ня ў вясельнай вопратцы? А той маўчаў.

 

Дык спытаўся ў яго: "Прыяцелю, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельнай вопраткі?" Але ён маўчаў.

Тады валадар сказаў слугам: вазьміце яго і зьвязаўшы яму ногі і рукі, выкіньце ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгат зубоў;

 

Тады кароль загадаў слугам сваім: "Зьвязаўшы яму рукі і ногі, укіньце яго ў знешнюю цемру: там будзе плач і скрыгатаньне зубамі.

бо шмат запрошаных, але мала выбраных.

 

Бо многа пакліканых (запрошаных), але мала выбраных."

Тады адыйшоўшыся хварысэі ўчынілі змову, каб злавіць Яго на слове.

 

Затым сабраліся фарызэі і адышоўшы раіліся, як бы Езуса спахваціць у мове.

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадзіянамі, кажучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдзівы і шляху Бога ў праўдзе вучыш і нікому ня дагаджаеш; бо ня глядзіш на аблічча людзей.

 

Дык паслалі да Яго двух вучняў сваіх з гэрад'янамі, каб спыталіся: "Вучыцелю, ведаем, што Ты справядлівы (праўдамоўны) і дарогі Божай па праўдзе вучыш, ды не аглядаешся на асобу людзей.

Дык скажы нам: як Табе здаецца? ці дазволена даваць падатак кесару, ці не?

 

Скажы нам тады, як табе здаецца, належыцца плаціць падатак цэзару, ці можа не?"

Але Ісус разумеючы іхную прыхаваную зламыснасьць, сказаў: што спакушаеце Мяне, крывадушнікі?

 

Езус жа пазнаўшы іх крывадушнасьць, сказаў: "Чаму Мяне зводзіце, крывадушнікі?

Пакажэце Мне манету, якою плаціцца падатак. Яны ж прынесьлі Яму дынар.

 

Пакажыце мне манэту падатковую. Дык падалі Яму дынар.

І кажа ім: чый гэта абраз і надпіс?

 

Спытаўся ў іх Езус: "Чый гэта адмалюнак і напіс?"

Кажуць Яму: кесаравы. Тады кажа ім: пагэтаму аддавайце кесарава кесару, а тое, што Бога — Богу.

 

Кажуць Яму: "Цэзараў." Дык Езус сказаў ім: "Тое, што Цэзара — аддайце Цэзару, а што Божае — Богу."

І, пачуўшы (яны) зьдзівіліся і пакінуўшы Яго адыйшліся.

 

Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся ды пакінуўшы Езуса — адыйшліся.

У той дзень прыступіліся да Яго саддукеі, якія кажуць: ускрасеньня няма, і спыталіся ў Яго,

 

У той дзень прыступіліся да Яго садуцэі. Яны даказваюць, што няма ўваскрасеньня.

кажучы: Настаўнік! Масей сказаў: калі хто памрэ ня маючы дзяцей хай возьме ягоную жонку брат ягоны сабе ў жонкі і адро́дзіць семя брату свайму.

 

Яны спыталіся ў Езуса: "Вучыцелю, Майсей загадаў: Калі хто памрэ, не маючы сына, дык хай брат ягоны возьме яго жонку і хай займее патомства свайму брату (Паў. 25:5).

Было ж у нас сем братоў. І першы ажаніўшыся памёр, і ня маючы дзяцей пакінуў жонку сваю брату свайму;

 

А было ў нас сем братоў: першы ажаніўся з ёй і памёр, не маючы патомства. Пакінуў жонку брату свайму.

таксама і другі, і трэйці, аж да сёмага.

 

Падобны другі і трэці аж да сёмага.

А пасьля ўсіх памерла і жонка.

 

Наастатак па ўсіх памерла жанчына.

Дык вось, пасьля ўскрасеньня каторага зь сямёх будзе яна жонкаю? бо ўсе мелі яе.

 

Дык у момант уваскрасеньня, чыёй з сямі будзе жонкаю. Так як усе яны мелі яе за жонку?

І адказаўшы Ісус сказаў ім: памыляецеся, ня зразумеўшы Пісаньняў, ні сілы Бога.

 

А Езус у адказ сказаў ім: "Памыляецеся, не знаючы Пісаньня, ані моцы Божай.

Бо пасьля ўскрасеньня, ні жэняцца, ні выходзяць замуж, але як Ангелы Бога прабываюць на Небе.

 

У ўваскрасеньні ня будуць жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць як анёлы Божыя ў небе.

А адносна ўскрасеньня памёршых ці ня чыталі вы сказанае вам Богам, кажучы:

 

Ці не чыталі, што сказана Богам пра паўстаньне з умёршых. Ён казаў:

Я ёсьць Бог Абрагама, і Бог Ісагака, і Бог Якуба? Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых.

 

Я Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба (Вых. 3:6) Бог ня ёсьць Богам мёртвых, але Бог жывых."

І пачуўшы людзі дзівіліся з вучэньня Ягонага.

 

Чуючы гэта людзі дзівіліся дзеля навукі Ягонай.

А хварысэі пачуўшы, што Ён вымусіў саддукеяў змоўкнуць, былі сабраныя разам супраць Яго.

 

Чуючы тады фарызэі, што садуцэяў змусіў замаўчаць, сыйшліся разам.

І адзін зь іх, законьнік, спакушаючы Яго спытаўся, кажучы:

 

Затым адзін з іншых вучоных па закону, зводзячы Езуса, спытаўся:

Настаўнік! якое найбольшае прыказаньне ў Законе?

 

"Вучыцелю, якое найважнейшае прыказаньне ў законе?"

Ісус жа сказаў яму: палюбі Госпада, Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю і ўсім разуменьнем тваім. (Другазак. 6:5)

 

Езус адказаў яму: "Мілуй Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім (Паўт. 6:5)

Гэта ёсьць першае і найбольшае прыказаньне.

 

Гэта найважнейшае ды першае прыказаньне.

Другое ж падобнае яму: палюбі блізкага твайго, як самога сябе. (Ляв. 19:18)

 

Другое падобнае гэтаму: "Любі бліжняга свайго як сябе самога (Сьвят. 19:18).

На гэтых двух прыказаньнях грунтуецца ўвесь Закон і Прарокі.

 

На гэтых двух прыказаньнях апіраецца ўвесь Закон і Прарокі."

А сабраных хварысэяў Ісус іх запытаў,

 

Калі сабраліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус:

кажучы: што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын? Кажуць Яму: Давіда.

 

"Што думаеце пра Хрыста? Чыім Ён сынам? Кажуць яму: "Давідаў."

Кажа ім: як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

 

Сказаў ім: "Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа Ног Тваіх. (Пс. 110:1)

 

"Сказаў Госпад Госпаду майму, сядзь па прывіцы Маёй, аж пакладу непрыяцеляў Тваіх падножжам ног Тваіх!" (Пс. 109:1)

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён Сын ягоны?

 

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, дык як жа ёсьць сынам ягоным?"

І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ўжо ніхто ня адважыўся (падступна) дапытвацца Яго.

 

І ніхто ня мог Яму адказаць слова, ані таксама адважыўся ад таго дня болей пытацца.