Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І адазваўшыся Езус гаварыў ім зноў у прыповесьцях, кажучы:

 

Езус затым і далей у прыповесьцях:

Падобным сталася валадарства нябеснае чалавеку каралю, які справіў вясельле свайму сыну.

 

"Каралеўства Нябеснае падобнае чалавеку — каралю, як справіў вясельле для свайго сына.

І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.

 

Ён паслаў слуг сваіх склікаць запрошаных на вясельле, але тыя не хацелі прыбыць.

Ізноў паслаў іншых слуг, наказваючы: Скажэце запрошаным: «Вось я прыгатаваў абед мой, валы мае й кормнікі зарэзаны ды ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».

 

Дык паслаў ізноў іншых слугаў, кажучы: "Скажыце запрошаным: ужо банкет мой прыгатаваў, валы мае і што кормнае пабіты, ды ўсё прыгатавана, прыходзьце на вясельле!

Але яны ня дбалі й пайшлі — хто ў сваю сялібу, а хто да гандлю свайго;

 

Але яны занедбалі і разыйшліся: як хто ў пасяленьне сваё, другі ў таргоўлю,

другія-ж схапілі слуг ягоных ды, наздзекаваўшыся, пазабівалі.

 

а іншыя схвацілі слуг, назьдзекаваўшыся, замардавалі.

Калі-ж пачуў аб гэтым кароль, загневаўся і, паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў, а места іх спаліў.

 

Калі пра гэта пачуў кароль, разгневаўся ды паслаўшы сваё войска, выгубіў тых забойцаў а горад іхні спаліў.

Тады кажа слугам сваім: Вясельле-то гатова, адыж прошаныя ня былі дастойны.

 

Затым сказаў слугам сваім: вясельле то прыгатавана, але запрошаныя не былі годныя.

Дык ідзеце на росстані і каго толькі сустрэнеце, клічце на вясельле.

 

Дык ідзіце на скрыжаваньні дарог, а каго толькі знойдзіце клічце на вясельле.

І слугі ягоныя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, благіх і добрых, — і вясельле было поўнае гасьцей.

 

Слугі ягоныя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых і напоўнілася вясельле гасьцьмі.

Увайшоў кароль паглядзець на гасьцей і ўбачыў там чалавека няўбранага ў вясельнае адзенне.

 

Затым увайшоў кароль паглядзець гасьцей, ды ўбачыў ён там чалавека не адзетага ў вясельную вопратку.

Дый кажа яму: Як ты, дружа, ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.

 

Дык спытаўся ў яго: "Прыяцелю, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельнай вопраткі?" Але ён маўчаў.

Тады сказаў кароль слугам: Звязаўшы яму рукі й ногі, выкіньце ў цемру вонкавую, там будзе плач і скрыгот зубоў.

 

Тады кароль загадаў слугам сваім: "Зьвязаўшы яму рукі і ногі, укіньце яго ў знешнюю цемру: там будзе плач і скрыгатаньне зубамі.

Многа бо пакліканых, да мала выбраных.

 

Бо многа пакліканых (запрошаных), але мала выбраных."

Тады фарызэі, адыйшоўшыся, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць на слове.

 

Затым сабраліся фарызэі і адышоўшы раіліся, як бы Езуса спахваціць у мове.

І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрэдыянамі, сказаць. Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і на дарогу Божу папраўдзе настаўляеш дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаесся на асобу людзкую,

 

Дык паслалі да Яго двух вучняў сваіх з гэрад'янамі, каб спыталіся: "Вучыцелю, ведаем, што Ты справядлівы (праўдамоўны) і дарогі Божай па праўдзе вучыш, ды не аглядаешся на асобу людзей.

дык скажы-ж нам, як табе здаецца, гадзіцца даваць падатак цэзару, ці не?

 

Скажы нам тады, як табе здаецца, належыцца плаціць падатак цэзару, ці можа не?"

Адыж Езус, пазнаўшы іхні подступ, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?

 

Езус жа пазнаўшы іх крывадушнасьць, сказаў: "Чаму Мяне зводзіце, крывадушнікі?

Пакажэце мне падаткавую манэту. Яны прынясьлі яму дэнара.

 

Пакажыце мне манэту падатковую. Дык падалі Яму дынар.

Кажа ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?

 

Спытаўся ў іх Езус: "Чый гэта адмалюнак і напіс?"

Гавораць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце цэзарава цэзару, а Божае Богу.

 

Кажуць Яму: "Цэзараў." Дык Езус сказаў ім: "Тое, што Цэзара — аддайце Цэзару, а што Божае — Богу."

Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы яго, адыйшлі.

 

Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся ды пакінуўшы Езуса — адыйшліся.

У той дзень прыступілі да яго садуцэі, што гавораць: няма згробуўстання, і спыталіся ў яго,

 

У той дзень прыступіліся да Яго садуцэі. Яны даказваюць, што няма ўваскрасеньня.

кажучы: Вучыцель, Майзей сказаў: «Калі-б хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны хай ажэніцца з яго жонкай ды адродзіць патомства свайму брату» (Паўт. Пр. 25:5).

 

Яны спыталіся ў Езуса: "Вучыцелю, Майсей загадаў: Калі хто памрэ, не маючы сына, дык хай брат ягоны возьме яго жонку і хай займее патомства свайму брату (Паў. 25:5).

Было-ж у нас сямёх братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.

 

А было ў нас сем братоў: першы ажаніўся з ёй і памёр, не маючы патомства. Пакінуў жонку брату свайму.

Гэтаксама другі і трэйці аж да сёмага.

 

Падобны другі і трэці аж да сёмага.

А ўканцы пасьля ўсіх памярла й жонка.

 

Наастатак па ўсіх памерла жанчына.

Дык пры згробуўстанні чыёю з сямёх будзе яна жонкай? Бо-ж усе мелі яе.

 

Дык у момант уваскрасеньня, чыёй з сямі будзе жонкаю. Так як усе яны мелі яе за жонку?

Езус у адказ гавора ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісанняў, ані моцы Божае.

 

А Езус у адказ сказаў ім: "Памыляецеся, не знаючы Пісаньня, ані моцы Божай.

Бо пры згробуўстанні ані жэняцца, ані замуж ідуць, а будуць як Божыя анелы ў небе.

 

У ўваскрасеньні ня будуць жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць як анёлы Божыя ў небе.

Дый аб згробуўстанні мяртвых ці-ж вы ня чыталі, што было Богам сказана, які гавора:

 

Ці не чыталі, што сказана Богам пра паўстаньне з умёршых. Ён казаў:

«Я Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба»? (Выйсь. 3:6) Ня ёсьць-жа Бог памёршых, але жывых.

 

Я Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба (Вых. 3:6) Бог ня ёсьць Богам мёртвых, але Бог жывых."

І, чуючы гэта, дзівіўся народ з навукі ягонай.

 

Чуючы гэта людзі дзівіліся дзеля навукі Ягонай.

Фарызэі-ж, пачуўшы, як прымусіў садуцэеў замоўкнуць, сышліся разам

 

Чуючы тады фарызэі, што садуцэяў змусіў замаўчаць, сыйшліся разам.

і спытаўся яго адзін з іх вучоны ў законе, прабуючы яго:

 

Затым адзін з іншых вучоных па закону, зводзячы Езуса, спытаўся:

Вучыцель, якое найбольшае прыказанне ў законе?

 

"Вучыцелю, якое найважнейшае прыказаньне ў законе?"

Сказаў яму Езус: «Любі Госпада Бога твайго усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсёю думкаю тваёю» (Паўт. Пр. 6:5).

 

Езус адказаў яму: "Мілуй Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім (Паўт. 6:5)

Гэта ёсьць першае й найбольшае прыказанне.

 

Гэта найважнейшае ды першае прыказаньне.

Другое-ж — гэтаму падобнае: «Любі твайго бліжняга, як сябе самога» (Лев. 19:18).

 

Другое падобнае гэтаму: "Любі бліжняга свайго як сябе самога (Сьвят. 19:18).

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

 

На гэтых двух прыказаньнях апіраецца ўвесь Закон і Прарокі."

Калі-ж сышліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,

 

Калі сабраліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус:

кажучы: Што вы думаеце аб Хрысьце? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.

 

"Што думаеце пра Хрыста? Чыім Ён сынам? Кажуць яму: "Давідаў."

Гавора ім: Дык як-жа Давід у духу заве яго Усеспадарам, кажучы:

 

Сказаў ім: "Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

«Сказаў Госпад майму Усеспадару: сядзі праваруч мяне, пакуль палажу ворагаў тваіх падножжам ног тваіх» (Пс. 109:1)?

 

"Сказаў Госпад Госпаду майму, сядзь па прывіцы Маёй, аж пакладу непрыяцеляў Тваіх падножжам ног Тваіх!" (Пс. 109:1)

Дык калі Давід заве яго Усеспадарам, як-жа ёсьць сынам ягоным?

 

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, дык як жа ёсьць сынам ягоным?"

І ніхто ня мог яму адказаць ні слова, і ніхто ня сьмеў адтаго болей у яго пытацца.

 

І ніхто ня мог Яму адказаць слова, ані таксама адважыўся ад таго дня болей пытацца.