Эклезіяста 10 разьдзел
Кніга Эклезіяста, альбо Прапаведніка
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
Здохлыя мухі прычыняюць, што масьць аптакарская сьмярдзіць; так дарагая мудрасьць а чэсьць церпяць ад малое дурноты.
Мёртвыя мухі псуюць і нішчаць алеек у слоіку. Малая безразважнасць больш важыць за мудрасць і славу.
Сэрца мудрага на правым баку ў яго, але сэрца неразумнага на левым.
Сэрца мудрага [звяртаецца] у правы бок, а сэрца неразумнага — у левы.
І ў дарозе, што неразумны ходзе, у яго не стаець мудрасьці, і кажнаму ён кажа, што ён дурань.
Нават ідучы дарогаю, неразумны, паколькі ён безразважны, усіх лічыць неразумнымі.
Як дух дзяржаўцы паўстане на цябе, не пакідай месца, бо паддаўкосьць сьцішае вялікія грахі.
Калі гнеў таго, хто мае ўладу, узгарыцца супраць цябе, не пакідай свайго месца, бо захаванне супакою спыніць найгоршыя грахі.
Ё ліха, я бачыў пад сонцам, бы абмыла, што паходзе ад дзяржаўцы:
Ёсць ліха, якое ўбачыў я пад сонцам, гэта быццам бы аблуда, што паходзіць ад начальніка:
Дурноты становяць на вялікай вышыні, а багатыя сядзяць нізка.
пастаўлены на высокае становішча неразумны, а багатыя сядзяць нізка.
Бачыў я слугаў на конях, а князёў ходзячых, як слугі, па зямлі.
Убачыў слугаў на конях, а князёў, якія ішлі пешшу, быццам слугі.
Хто капае яму, тый уваліцца ў яе; і хто ломе плот, таго ўкусе гад.
Хто капае дол, той упадзе ў яго, а таго, хто руйнуе мур, укусіць гадзюка.
Хто кратае камяні, можа падарвацца імі; хто сячэць дровы, тый бывае ў небясьпечнасьці ад іх.
Хто разбівае камяні, будзе скалечаны імі, а хто сячэ дровы, выставіць сябе праз іх на небяспеку.
Як зялеза ступіцца, а ён ня найстра ляза, гады мусіць натужыцца; але перавага мудрасьці прыгатаваць.
Калі ступіцца сякера і ляза яе не навострыш, больш становіцца працы, але плёнам стараннасці будзе мудрасць.
Як гад укусе без замаўляньня, тады ўжо няма карысьці замаўляньню.
Калі ўкусіць змяя, а замову занядбаюць, то шаптун не будзе мець аніякага плёну.
Словы з вуснаў мудрага зычлівыя, а вусны неразумнага губяць яго ж:
Словы ў вуснах мудрага — ласка, але вусны безразважнага пагубяць яго самога.
Пачатак слоў з вуснаў ягоных — дурнота, і канец гаворкі ягонае — благі шал;
Пачатак слоў яго — глупства, а канец яго размовы — вялікая бязглуздзіца.
І дурны множа словы, дарма што чалавек ня можа сказаць, што будзе; і што будзе просьле яго, хто скажа яму?
Неразумны шмат гаворыць: «Не ведае чалавек, што будзе потым, і, што па ім станецца, хто можа яму паказаць?»
Гарапашнасьць неразумных высіляе кажнага зь іх, бо ён ня ведае, як ісьці да места.
Праца неразумных будзе абцяжарваць тых, хто не ведае, як ісці ў горад.
Бяда табе, зямля, калі кароль твой хлапец, і князі твае ядуць рана.
Бяда табе, зямля, калі твой цар — юнак і калі твае князі рана частаванне ядуць.
Дабраславёная зямля, калі кароль твой сын дабрароднага, і князі твае ядуць упару, каб пасіліцца, а ня дзеля п’янчаньня.
Шчасная зямля, у якой цар дастойны, ды ў якой князі банкет ядуць у свой час для сілкавання, а не для раскошы.
Ад ляноты валіцца столь, а калі апусьціць рукі, дык працячэць дом.
Праз лянівыя рукі правісне столь, і праз апушчаныя — працячэ дом.
Дзеля радасьці спраўляюць чэсьці, і віно вяселе жыцьцё; а срэбра адказуе за ўсе.
Баль ладзяць дзеля забавы, а віно развесяляе жыццё, і грошы даюць усё.
Нават у думках сваіх ня кліні караля, і ў спальных пакоях сваіх не вайцяй багатага; бо птушка нябёсная можа перанесьці голас і крылатая — пераказаць слова.
У думцы сваёй не зневажай цара, і ў сховах спальні сваёй не праклінай багатага, бо нават птушкі нябесныя занясуць голас твой і хто мае крылы — абвесціць сказанае.
