Псалтыр 48 псалом
Псалтыр
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Васіля Сёмухі
Песьня: псальм сыноў Карэявых.
Кіроўцу хору. Сыноў Карэевых. Псальма.
Вялік Госпад і вельмі хвалёны ў месьце нашага Бога, на сьвятой гарэ Яго.
Слухайце гэта, усе народы; уважайце гэтаму ўсе, хто жыве на сьвеце,
Як аздоба для ўсенькай зямлі, узьнімаецца гара Сыонская; на краю паўночным места вялікага Цара.
і простыя, і знакамітыя, багаты, гэтак сама і бедны;
Бог у харомах ягоных вядомы, як крэпасьць яго.
вусны мае вымавяць мудрасьць, а развагі сэрца майго — веданьне.
Бо вось сабраліся цары і грамадай падходзілі разам,
Нахілю вуха маё да прыпавесьці; адкрыю загадку маю на арфе:
ды, паглядзеўшы, здумеліся; спалохаўшысь, у жаху ўцяклі.
«чаго мне баяцца ў дні бедства, калі абчэпіць мяне злосьць шляхоў маіх беззаконных»,
Напаў на іх жах, трапятаньне, як-бы ў жанкі, што раджае.
якія надзею кладуць на багацьце і сваімі дастаткамі хваляцца?
Ты ветрам усходнім крышыш караблі Тырсыйскія.
Чалавек ня выкупіць брата свайго ніяк і за яго ня дасьць выкупу Богу;
І чулі мы гэта, і бачылі ў месьце Госпада сілаў нябесных, у месьце нашага Бога: Бог навекі яго ўмацаваў. (Зэля)
бо выкуп за душы іхнія дарагі, і ня будзе таго вавек,
Аб міласэрнасьці Тваёй разважаем, о Божа, пасярод сьвятыні Тваёй.
каб застаўся хто жыць назаўсёды і ня ўбачыў магілы.
Як імя Тваё, Божа, так і слава Твая разьляглася да ўзьмежкаў зямлі; правіца Твая справядлівасьцяй поўніцца.
Кожны бачыць, што і мудрыя паміраюць, як і невукі і бязглуздыя гінуць, пакідаюць маёмасьць сваю іншым.
Дзеля судоў Тваіх, Госпадзе, гара Сыонская радуецца, весяляцца дачкі Юдэйскія.
У думках у іх, што хаты іхнія вечныя, і што харомы іхнія з роду да роду, і землі свае яны называюць сваімі імёнамі.
Пайдзеце наўкола Сыону, абайдзеце яго і вежы яго палічыце,
Ды не застанецца ў пашане чалавек, падобна жывёле, якая гіне.
прыгледзьцеся к валам ягоным, агледзьце харомы яго, каб наказаць пакаленьням, што будуць;
Такая дарога іхняя ёсьць іхняя неразумнасьць, хоць за імі ідуць тыя, што думку іхнюю ўхваляюць.
бо гэты Бог ёсьць наш Бог навекі. Ён будзе нам павадыром аж да сьмерці.
Як авечак, у апраметную іх зьвядуць: сьмерць будзе іх пасьвіць, а раніцай праведнікі запануюць над імі; сіла іхняя вычарпаецца; магіла — жытлішча іхняе.
