Псалтыр 90 псалом

Псалтыр
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Васіля Сёмухі

Малітва Майсея, мужа Божага.Госпадзе, Ты нам прыпынак з роду ды ў род!

Пахвальная песьня Давідава. Хто жыве пад аслонаю Ўсявышняга, той пакоіцца ў засені Ўсемагутнага,

Перш, чымся горы паўсталі, і Ты даў кшталт зямлі і сусьвету, ад веку й да веку ёсьць Ты, о Божа!

кажа Госпаду: прыстанішча мне і Заступніку мой, Божа мой, на Цябе спадзяюся!

Ты йзноў вяртаеш у пыл чалавека ды кажаш: вярнецеся, сыны чалавечыя!

Ён цябе вызваліць зь сетак лаўца, ад пагібельнай пошасьці;

Бо тысяча лет прад вачыма Тваімі — як учорашні дзень, што мінуў, і варта начная.

пер’ем Сваім Ён цябе ўзасьціць, і пад крыльлем ягоным убясьпечышся; шчыт і аслона — ісьціна Ягоная.

Ты іх зносіш разводзьдзем; яны — як сон зраньня, як трава, што гібее.

Не збаішся страху начнога, ні стралы, што ўдзень пралятае,

Наранку красуе яна й зелянее, а ўвечары вяне ды сохне.

ні пошасьці, што ў цемры ходзіць, ані пошасьці, што нішчыць апоўдні.

Вось гэтак праз гнеў Твоій мы нікнем, ад ярасьці Тваёй мы ўстрывожаны.

Упадзе тысяча побач з табою, і дзесяць тысяч праваруч ад цябе; але да цябе не наблізіцца:

Ты праступкі нашы прад Табою паклаў, грахі нашы ўкрытыя прад сьветласьцяй аблічча Твайго.

толькі глядзецьмеш вачыма тваімі і ўбачыш помсту бязбожнікам.

Бо ўсе дні нашы зьніклі ад гневу Твайго, гады нашы мінулі, быццам той уздох.

Бо сказаў Ты: Гасподзь — надзея мая; Усявышняга выбраў ты прыстанішчам тваім;

Дзён веку нашага гадоў семдзесят, а як пры сіле — гадоў восемдзесят; а пара ў іх найлепшая — толькі праца ды марнасьць, бо плывуць яны шыбка, і мы адлятаем.

ліха цябе не спаткае, і пошасьць жытла твайго не зачэпіць;

Каму ведама сіла гневу Твайго ды ярасьць Твая, што да страху прад Табой адпаведная?

бо анёлам Сваім наказвае пра цябе — ахоўваць цябе на ўсіх дарогах тваіх,

Лічыць нашы дні — навучы Ты нас гэтага, каб прыдбаці нам мудрае сэрца.

і на руках цябе панясуць, каб не спатыкнуўся ты аб камень нагою тваёю;

Абярніся, о Госпадзе! Дакуль Ты? Над рабамі Тваімі зьлітуйся!

на асьпіда і васіліска наступіш і патопчаш ільва і дракона.

Зраньня нас ласкай Тваёй насычай, каб мы радаваліся й весяліліся ў-ва ўсе нашы дні.

«За тое, што ён палюбіў Мяне, уратую яго; абараню яго, бо ён спазнаў імя Маё.

Пацеш Ты нас на гэтулькі дзён, колькі Ты гнуў нас, ды на столькі гадоў, колькі жылі ў нядолі.

Пакліча Мяне і пачую яго: зь ім Я ў жалобе, вызвалю яго, і праслаўлю яго;

Хай над рабамі Тваімі зьявіцца дзела Тваё, і над сынамі іх — слава Твая.