Дзеі 2 разьдзел

 

 

Як настаў дзень Пяцьдзясятніцы, усі яны былі разам на адным месцу.

 

1 І, калі спаўняўся дзень Пяцідзесятніцы, усе былі разам у тым жа месцы.

І зьнецікі стаўся гук ізь неба, бы ад павеву буйнога ветру, і напоўніў увесь дом, ідзе яны сядзелі.

 

І раптам стаўся шум з неба, як бы ад наляцеўшага буйнага ветру, ды напоўніў увесь дом, дзе яны сядзелі.

І зьявіліся ім падзеленыя языкі, бы агнёвыя, і асеў на кажным адзін ізь іх.

 

І паказаліся ім паасобна языкі, як бы агнявыя, і паселі на кожнага з іх;

І напоўніліся ўсі Духам Сьвятым і пачалі гукаць іншымі мовамі, як тый Дух даваў ім вымаўляць.

 

і напоўнены былі яны ўсе Духам Святым, і пачалі гаварыць іншымі мовамі так, як ім Дух даваў прамаўляць.

Былі ж там у Ерузаліме прыяжджомыя Юдэі, людзі набожныя, ад усялякага народу пад нябёсамі.

 

Жылі тады ў Ерузаліме юдэі, людзі пабожныя, з усіх народаў, што ёсць пад небам;

Як жа стаўся гук, зышлася множасьць, і былі зумеўшыся, бо кажны чуў іх гукаючых да іх ягоным собскім нарэччам.

 

і, калі ўзняўся гэты голас, збеглася мноства людзей, і дзівіліся, бо кожны чуў іх, як прамаўлялі на яго мове.

І ўсі зумяваліся а дзіваваліся, гукаючы мяжсобку: «Ці ня ўсі гукаючыя Ґалілеяне?

 

Слупянелі яны і дзівіліся, кажучы: «Ці ж вось гэтыя ўсе, што прамаўляюць, не галілейцы?

Як жа мы чуем кажны собскае нарэчча, у каторым нарадзіліся,

 

Дык як жа мы кожны чуем сваю ўласную мову, у якой мы нарадзіліся?

Парфяне а Мідзяне а Еламіты а жыхары Месопотамы а Юдэі а Каппадокі, Понту а Азі,

 

Парты і мідзяне, эламіты і жыхары Месапатаміі, Юдэі і Кападоцыі, Понта і Азіі,

Фрыґі а Памфілі, Ягіпту а часьцяў Лібы, сумежных ізь Кірэнаю, а прыяжджомыя Рымляне, Юдэі а нова на веру наверненыя,

 

Фрыгіі і Памфіліі, Егіпта і частак Лібіі, што каля Цырэны, і прыбыльцы з Рыма,

Крыцяне а Арабаве, чуем іх нашымі мовамі гукаючых празь вялікія справы Божыя?»

 

а таксама юдэі і празеліты, крыцяне і арабы, — чуем, што яны гавораць пра веліч Божую на нашых мовах».

І ўсі зумяваліся, і ў клопатнай парусе гукалі адны адным: «Што гэта значыцца?»

 

І слупянелі ўсе, і не разумелі гэтага, кажучы адзін аднаму: «Што гэта можа быць?»

Але іншыя, насьміхаючыся, гукалі: «Яны ўпіліся новым віном».

 

А іншыя, падсмейваючыся, казалі: «Можа быць, яны напіліся маладога віна?»

Пётра ж, стаўшы з адзінанцацьма, узьняў голас свой і прамовіў да іх: «Мужы Юдэйскія і ўсі жыхары Ерузаліму! хай будзе ведама вам, і ўважайце на словы мае:

 

Тады Пётра, стаўшы з адзінаццаццю, узвысіў голас свой і сказаў ім: «Мужы юдэйскія ды ўсе жыхары Ерузаліма, хай будзе вам гэта ведама, і ўспрыміце вушамі мае словы!

Яны не п’яныя, як вы ўвабражаеце сабе, бо трэйцяя гадзіна дня;

 

Гэтыя людзі не п’яныя, як вы думаеце, бо трэцяя гадзіна дня,

Але гэта сказанае прарокам Ёелям:

 

але гэта спаўняецца тое, што сказана праз прарока Ёэля:

"І будзе апошніх дзён, кажа Бог, выльлю з Духа Свайго на ўсе цела; і будуць праракаць сынове вашы а дачкі вашы, і маладзёны вашы будуць відзець відзені, і старыя вашыя будуць сьніць сны.

 

“І будзе: у апошнія дні, — кажа Бог, — вылью ад Духа Майго на кожнае цела; і будуць праракаваць сыны вашы і дочкі вашы, і юнакі вашы будуць бачыць з’явы, і старыя вашы будуць бачыць сны.

Але, і на слугаў Сваіх і на служэбкі Свае выльлю тых дзён із Духа Свайго, і яны будуць праракаць.

 

І на паслугачоў Маіх і на паслугачак вылью ў тыя дні ад Духа Майго, і будуць праракаваць.

І дам чудосы на небе ўгары і знакі на зямлі далавах, кроў а агонь а куродым.

 

І дам цуды на небе, угары, ды знакіна зямлі, унізе кроў і агонь, і слупы дыму;

Сонца абернецца ў цемнь, і месяц у кроў, уперад чымся настане дзень Спадароў, вялікі а славуты.

 

сонца зменіцца ў цемру, і месяц — у кроў, перш чым прыйдзе дзень Госпадаў, вялікі і страшны.

І станецца, што кажны, хто будзе гукаць імя Спадарова, спасецца".

 

І будзе: кожны, хто будзе прызываць імя Госпада, будзе збаўлены”.

«Мужы ізраельскія! слухайце словы гэтыя: Ісуса Назарэцкага, мужа, пасьветчанага вам Богам учынкамі магутнасьці а чудосамі а знакамі, што Бог учыніў перазь Яго сярод вас, як вы самы ведаеце,

 

Мужы ізраэльскія, паслухайце словы гэтыя: Ісуса з Назарэта, Мужа, засведчанага перад вамі Богам моцамі, цудамі і знакамі, якія Бог учыніў праз Яго між вамі, як вы самі ведаеце,

Яго радаю і перадведаньням Божым выданага, вы рукою бяспраўных укрыжавалі а забілі.

 

Яго вось, Які паводле вызначанага рашэння і наканавання Божага быў выдадзены, вы, рукамі беззаконных укрыжаваўшы, забілі,

Бог ускрысіў Яго, раскволіўшы путы сьмерці, бо нельга было ёй удзяржаць Яго гэтымі.

 

але Бог уваскрасіў Яго, вызваліўшы ад пакут смерці, бо немагчыма было, каб яна авалодала Ім.

Бо Давід кажа ўзглядам Яго: "Я бачыў Спадара кажначасна перад сабою; бо Ён па правіцы маёй, каб я не захістаўся.

 

Бо Давід кажа адносна Яго: “Стаяў я перад Богам маім заўсёды; паколькі Ён праваруч мяне, нічога не баюся.

Затым сэрца мае цешылася, і язык мой весяліўся, нават і цела мае будзе жыхарыць у надзеі;

 

Дзеля таго ўзрадавалася сэрца маё і ўзвесялілася душа мая; звыш таго, і цела маё супакоіцца ў спадзяванні.

Бо Ты не пакінеш душы мае ў пекле ані дасі Сьвятому бачыць расклад.

 

Бо не пакінеш душы маёй у пекле ды не дасі Святому Твайму ўбачыць парахненне.

Ты даў імне пазнаці дарогі жыцьця; Ты напоўніў мяне радасьцяй перад відам Сваім".

 

Ты даў мне пазнаць дарогі жыцця, Ты напоўніш мяне радасцю ад аблічча Твайго”.

Мужы браты, няхай будзе дазволена гукаць выразьліва праз патрыярха Давіда, што ён памер і пахаваны, і помнік ягоны памеж нас дагэтуль.

 

Мужы браты, хай дазволена мне будзе сказаць вам адкрыта пра патрыярха Давіда, што ён і памёр, і быў пахаваны, ды магіла яго захавалася ў нас да сённяшняга дня.

Будучы ж прарокам і ведаючы, што Бог із прысягаю абяцаў з плоду сьцёгнаў ягоных пасадзіць на пасадзе ягоным,

 

Як прарок, ён ведаў, што Бог прысягаў яму вернай прысягай, што ад плода сцёгнаў яго [паводле цела паставіць Хрыста і] пасадзіць на пасадзе Яго,

Ён перадбачыўшы, гукаў праз ускрысеньне Хрыста, што не пакінены будзе Ён у пекле ані абача цела Ягонае раскладу.

 

і, прадбачачы будучыню, гаварыў пра ўваскрэсенне Хрыста, што [душа Яго] не застанецца ў пекле, ды што цела Яго не ўбачыць парахнення.

Гэтага Ісуса Бог ускрысіў, чаго ўсі мы сьветкі.

 

Гэтага вось Ісуса ўваскрасіў Бог, і мы ўсе — сведкі гэтага.

Дык, будучы ўзьняты правіцаю Божай і адзяржаўшы ад Айца абятніцу Сьвятога Духа, Ён выліў тое, што бачыце а чуеце.

 

Ён быў правіцаю Божаю ўзвышаны, атрымаўшы ад Айца абяцанне Духа Святога, і выліў Яго, як вы бачыце і чуеце.

Бо Давід ня ўзьнёсься да нябёс, але ён сам кажа: "Сказаў Спадар Спадару майму: сядзь па правіцы Маёй,

 

Бо Давід не ўзышоў у неба, аднак ён кажа: “Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне,

Пакуль Я пакладу непрыяцеляў Тваіх казулькаю пад ногі Твае".

 

аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”.

Дык няхай увесь дом Ізраеляў напэўна ведае, што Бог учыніў Яго, Гэтага Ісуса, Каторага вы ўкрыжавалі, Спадаром а Хрыстом».

 

Дык хай вельмі цвёрда ведае ўвесь дом Ізраэля, што гэтага Ісуса, Якога вы ўкрыжавалі, Бог учыніў Госпадам і Хрыстом».

Пачутае баданула ім у сэрца, і сказалі Пётру а іншым апосталам: «Што мы маем рабіць, мужы браты?»

 

Калі яны пачулі гэта, спакарыліся сэрцам ды пыталіся ў Пётры і іншых апосталаў: «Дык што маем мы рабіць, мужы браты?»

Пётра сказаў ім: «Пакайцеся а ахрысьціцеся кажны з вас у імя Ісуса Хрыста дзеля дараваньня грахоў, — і адзяржыце дар Сьвятога Духа;

 

А Пётра [сказаў] ім: «Учыніце навяртанне, і хай кожны з вас прыме хрост у імя Ісуса Хрыста на адпушчэнне вашых грахоў, і атрымаеце дар Духа Святога;

Бо вам ёсьць абятніца й дзяцём вашым і ўсім далёкім толькім, колькіх пагукае Спадар Бог наш».

 

бо вам належыць абяцанае і сынам вашым, ды ўсім тым, хто далёка, каго б ні паклікаў Госпад, Бог наш».

І шмат якімі іншымі словамі ён урочыста сьветчыў і захочаваў іх, кажучы: «Ратуйцеся ад роду гэтага крутадушнага».

 

І многімі іншымі словамі сведчыў і ўшчуваў іх, кажучы: «Ратуйцеся ад гэтага роду распуснага».

Тады тыя, што ахвотна прынялі слова ягонае, былі ахрышчаны; і дадана таго дня душаў каля трох тысячаў.

 

Дык тыя, што прынялі яго словы, былі ахрышчаны; і ў той дзень было далучана каля трох тысяч душ.

І яны непарушна трывалі ў навуццы апосталаў а ўзаем’ю, у ламеньню хлеба а ў малітвах.

 

І трывалі яны ў навуцы апосталаў ды ў супольнасці, у ламанні хлеба і ў малітвах.

І боязьнь агарнула кажную душў, і шмат чудосаў а знакоў было зьдзеяна апосталамі.

 

І страх быў у кожнай душы, бо апосталы чынілі мноства знакаў і цудаў.

І ўсі вернікі былі разам, і мелі ўсе супольнае.

 

Усе тыя, што ўверылі, былі разам ды ўсё мелі супольнае,

І прадавалі двары свае а маемасьці, і раздавалі ўсім, подле патрэбы кажнага.

 

і прадавалі маёмасць і ўласнасць ды дзялілі яе між тымі, у каго якая была патрэба;

І дзень пры дню непарушна трывалі ў сьвятьгаі, і, ломячы хлеб па дамох, дзялілі ежу ў радасьці а ў прасьціні сэрца,

 

і штодзень аднадушна заставаліся ў святыні, і, ламаючы хлеб па дамах, спажывалі ежу ў радасці і прастаце сэрца,

Хвалячы Бога і маючы зычлівасьць у ўсяго люду. Спадар жа што дзень дадаваў да царквы спасаных.

 

славячы Бога і маючы ласку ва ўсяго народа. Госпад жа штодзень дадаваў [да царквы] тых, што мелі быць збаўлены.