Лукаша 23 разьдзел

 

 

І, падняўшыся, усё мноства іх прывяло Яго да Пілата.

 

Паднялося ўсё іхняе зборышча і завялі Яго да Пілата.

І пачалі абвінавачваць Яго, кажучы: (мы) знайшлі, што Ён зводзіць народ і забараняе плаціць падаткі кесару, называючы Сябе Хрыстом Каралём.

 

І пачалі Яго вінаваціць і казаць: "Мы ўстанавілі, што Ён бунтуе наш народ і бароніць плаціць падаткі Цэзару, Ён цьвярдзіць, што Ён Хрыстус Кароль."

Пілат жа запытаў Яго, кажучы: Ты ёсьць Кароль жыдоў? Ён жа, адказаўшы яму, сказаў: ты кажаш.

 

Дык спытаўся ў Яго Пілат: "Ты кароль Юдэйскі?" А Езус сказаў: "Сам гэта кажаш?"

І Пілат сказаў архірэям і народу: (я) ня знаходжу ніякай віны ў Гэтым Чалавеку.

 

Затым Пілат сказаў архісьвятарам і людзям: "Я не знаходжу ніякай віны ў гэтым чалавеку."

Але яны настойвалі, кажучы: (Ён) бунтуе народ, навучаючы па ўсёй Юдэі, пачаўшы ад Галілеі аж да гэтага мейсца.

 

Але яны настаівалі, кажучы: "Бунтуе народ, вучучы па ўсёй Юдэі, пачаўшы ад Галілеі аж сюды".

Пілат жа, пачуўшы пра Галілею, спытаўся: хíба Гэты Чалавек галілеяц?

 

А Пілат пачуўшы аб Галілеі спытаўся: "Ці гэты чалавек Галілеец?"

І, даведаўшыся, што (Ён) з вобласьці падуладнай Гіраду, паслаў Яго да Гірада, які таксама ў гэтыя дні быў у Ярузаліме.

 

А калі даведаўся, што Ён быў спад улады Герада, адаслаў Яго да Гэрада, які ў той час прабываў у Ерузаліме.

Гірад жа, убачыўшы Ісуса, вельмі ўзрадаваўся, бо на працягу доўгага часу (ён) хацеў убачыць Яго, бо шмат чуў пра Яго, і спадзяваўся ўбачыць цераз Яго які-небудзь знак.

 

Гэрад убачыўшы Езуса надта абрадаваўся, бо прагнуў даўно ўвідзець Езуса, бо многа пра Яго чуў і спадзяваўся ўбачыць які цуд Ім зроблены.

І задаваў Яму шмат пытаньняў; але Ён нічога ня адказаў яму.

 

Дык ставіў Яму многа пытаньняў, але Езус яму нічога не адказаў.

Стаялі ж архірэі і кніжнікі, зацята абвінавачваючы Яго.

 

А архісьвятары і вучоныя ўсяк Яго вінавацілі.

Гірад жа з жаўнерамі сваімі, зьняважыўшы і наглуміўшыся над Ім, накінуўшы на Яго сьветлую вопратку, адаслаў Яго да Пілата.

 

Таму Гэрад узгардзіў Ім разам з сваім войскам. Наругаўся з Яго ды адзеўшы ў белую шату адправіў да Пілата.

І сталіся ў той дзень Пілат і Гірад паміж сабою прыяцелямі, бо раней (яны) былі між сабою ў варожасьці.

 

Такім чынам у той дзень Гэрад і Пілат сталіся прыяцелямі, бо перад тым былі ворагамі сабе.

Пілат жа, склікаўшы архірэяў і начальнікаў і народ,

 

Затым Пілат пазваўшы архісьвятараў, начальнікаў і народ

сказаў ім: вы прывялі да мяне Гэтага Чалавека, Які нібыта зводзіць народ; але я, вось, перад вамі расьсьледаваўшы, ня знайшоў у Гэтым Чалавеку ніякай віны, у якой (вы) абвінавачваеце Яго;

 

сказаў ім: "Выдалі вы гэтага чалавека быццам бунтуючага народ, а вось разпытваючыся ў вашай прысутнасьці не знайшоў у гэтым чалавеку ніякай віны у тым, у чым вінаваціце Яго.

а таксама Гірад. Бо я паслаў вас да яго, і вось, нічога вартага сьмерці Ім ня зроблена.

 

Таксама і Гэрад, бо я да яго адправіў — і там яму не даказана вартага сьмерці".

Пагэтаму, зьбічаваўшы Яго, звольню.

 

Таму ўкараўшы Яго, выпушчу.

Бо яму трэба было дзеля сьвята звольніць ім аднаго (вязьня).

 

А на сьята мусіў ім некага ўласкавіць.

Але ўвесь натоўп моцна закрычаў, кажучы: забі Яго! А нам звольні Бараўву.

 

Дык усё зборышча супольна закрычала: "Сьмерць Яму, а выпусьці Барабу".

А той быў кінены ў вязьніцу за нейкі бунт, учынены ў месту, і забойства.

 

А той быў пасаджаны ў вязьніцу за заварушэньне ў горадзе і за забойства.

Ізноў Пілат, жадаючы вызваліць Ісуса, узвысіў голас.

 

Затым паўторна прамовіў Пілат да іх, хочучы асвабадзіць Езуса.

Але яны крычалі, кажучы: укрыжуй! укрыжуй Яго!

 

Але яны крычалі: "Укрыжуй Яго, укрыжуй Яго!"

І трэйці раз сказаў ён ім: якое ж зло зрабіў Ён? Ніякай віны сьмяротнай (я) ня знайшоў у Ім; дык зьбічаваўшы Яго, звольню.

 

Але ён трэці раз сказаў ім: "Што Ён зрабіў благога? Не знайшоў я ў Ім нічога вартага сьмерці, пакараю Яго і выпушчу".

Яны ж доўжылі моцна крычаць, патрабуючы Яго ўкрыжаваць. І перамаглі крыкі іхныя і архірэяў.

 

Ды яны з крыкам дамагаліся, каб быў укрыжаваны. Дый узрастаў іх гармідар.

І Пілат прысудзіў зрабіць па патрабаваньню іхнаму.

 

Дык тады Пілат рашыўся споўніць іхнія трэбаваньні.

І звольніў ім пасаджанага за бунт і забойства ў вязьніцу, каторага яны прасілі. А Ісуса выдаў на іхную волю.

 

Адпусьціў ім таго, хто за бунт і за забойства быў пасаджаны ў вязьніцу, чаго дамагаліся, а Езуса выдаў на іхнюю волю.

І калі павялі Яго, дык захапіўшы нейкага Сымона Кірэнэйца, які ішоў з поля, усклалі на яго крыж несьці ззаду за Ісусам.

 

А калі Езуса вялі, спынілі нейкага Сымона з Цырэны, які ішоў з вёскі. Усклалі на яго крыж, каб нёс яго за Езусам.

І ўсьлед за Ім ішло вялікае мноства народу і жанчын, якія рыдалі і галасілі па Ім.

 

Ішоў за Езусам вялікі натоўп людзей і жанчын, каторыя плакалі і наракалі.

Павярнуўшыся ж да іх, Ісус сказаў: дочкі Ярузаліму! ня плачце па Мне, але плачце па сабе і па дзецях вашых.

 

А Езус адвярнуўшыся да іх сказаў: "Дочкі Ерузалімскія, ня плачце дзеля Мяне, але самі дзеля сябе плачце ды дзеля сыноў вашых.

Бо вось надыходзяць дні, у якія скажуць: шчасьлівыя няплодныя і чэравы, якія ня нарадзілі, і пелькі, якія ня кармілі!

 

Бо вось надыходзяць дні, калі будуць казаць: "Шчасьлівыя няплодныя і ўлоньні, што не радзілі, ды грудзі, што ня ссалі.

Тады пачнуць гаварыць го́рам: упадзіце на нас, і ўзгоркам: пакрыйце нас!

 

Тады стануць казаць горам: "Валіцеся на нас; і ўзгоркам: схавайце нас".

Бо калі зялёнаму дрэву гэтае робяць, то з сухім што станецца?

 

Бо калі гэта робяць з зялённым дрэвам, што станецца з сухім?"

Вялі ж разам зь Ім і двух другіх, злачынцаў, каб пакараць сьмерцю.

 

Вялі з Ім таксама двух іншых злачынцаў на пакараньне сьмерцю.

І калі прыйшлі на мейсца, якое завецца «Чарэпнішча», там укрыжавалі Яго і злачынцаў, аднаго з правага (боку), а другога зь левага.

 

А калі прыбылі на месца, званае Кальварыя, там укрыжавалі Яго і разбойнікаў, аднаго па правай, а другога па левай старане (боку).

Ісус жа казаў: Тата Мой! Даруй ім, бо (яны) ня ведаюць, што робяць. І тыя, што дзялілі вопраткі Ягоныя, кінулі жэрабя.

 

Езус жа маліўся: "Ойча, даруй ім, бо ня ведаюць, што робяць. Ды дзелячыся Яго адзеньнем, кінулі жэрабя.

І стаяў народ, назіраючы. Насьміхаліся ж (зь Яго) разам зь імі і начальнікі, кажучы: іншых выратоўваў, няхай (жа) Сябе Самога выратуе, калі Ён Хрыстос, Божы абранец.

 

А народ стаяў прыглядаючыся. Наругаліся з Езуса і начальнікі, кажучы: "Іншых ратаваў, хай жа і сябе паратуе, калі Ён Хрыстус, выбраньнік Божы".

Таксама і жаўнеры глуміліся зь Яго, падыходзячы і падносячы Яму воцат,

 

Таксама і жаўнеры (ваякі) наругаліся з Езуса падыходзячы і падаючы Яму воцат

і кажучы: калі Ты Кароль жыдоў, выратуй Самога Сябе.

 

і кажучы: "Калі Ты кароль Юдэйскі, ратуй самога сябе!"

Быў жа і надпіс над Ім напісаны літарамі грэцкімі, і рымскімі, і жыдоўскімі: Гэты ёсьць Кароль жыдоў.

 

Над Ім была надпісь: "Гэта кароль Юдэйскі".

І адзін з павешаных ліхадзеяў зьняважаў Яго, кажучы: калі Ты Хрыстос, выратуй Сябе і нас.

 

А адзін з укрыжаваных разбойнікаў блюзьніў Яму, кажучы: "Калі Ты Хрыстус, уратуй (спасі) самога сябе і нас".

Другі ж у адказ пярэчыў яму, кажучы: ці ня баішся ты Бога, бо сам засуджаны на тое ж?

 

А другі ў адказ сварыўся на яго: "Ты і Бога не баішся, хоць цярпіш тую самую кару".

І мы (засуджаны) справядліва, бо (мы) атрымліваем вартае нашых учынкаў. А Ён нічога благога ня зрабіў.

 

Мы то справядліва на належную кару заслужылі, а Ён нічога благога не зрабіў".

І казаў Ісусу: успомні мяне, Госпадзе, калі прыйдзеш у Валадарства Тваё!

 

Ды казаў Езусу: "Госпадзе, прыпомні мяне, калі прыйдзеш у Сваё Каралеўства".

І сказаў яму Ісус: праўду кажу табе: сягоньня разам са Мною будзеш у раю.

 

Сказаў яму Езус: "Сапраўды кажу табе, сёньня будзеш са Мною ў раю."

Было ж каля шостай гадзіны, і цемра сталася па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.

 

Была блізу шостая гадзіна і цемра аханіла ўсю зямлю аж да дзевятай гадзіны.

І сонца было пакрыта цемрай, і завеса ў Сьвятыні была разарвана напалам.

 

Сонца зацьмела, а завеса сьвятыні распалася папалам.

І, загаласіўшы моцным голасам, Ісус сказаў: Тата Мой! у Рукі Твае аддаю Дух Мой. І, сказаўшы гэтае, аддаў Дух.

 

А Езус закрычаў моцным голасам: "Ойча, у рукі Твае аддаю (паручаю) духа Майго. Сказаўшы гэта — сканаў.

А сотнік, убачыўшы, што адбылося, праславіў Бога, кажучы: сапраўды Чалавек Гэты быў праведны.

 

Сотнік бачачы, што сталася, славіў Бога і казаў: "Гэты чалавек быў сапраўды справядлівы."

І ўвесь народ, што сабраўся на гэтае відовішча, бачучы, што адбылося, вяртаўся, б’ючы сябе ў грудзі.

 

А ўвесь натоўп тых, што сабраліся паглядзець, відзячы, што сталася, вятраліся, б'ючыся ў грудзі.

Усе знаёмыя Ягоныя і жанчыны, якія прыйшлі сьледам за Ім з Галілеі, стаялі воддаль, гледзячы на гэтае.

 

А здалёку стаялі ўсе знаёмыя Яго раз з жанчынамі, што прыйшоўшы былі з Ім з Галілеі.

І вось мужчына на імя Язэп, прыналежнік сынедрыёна, мужчына добры і праведны,

 

А вось жа чалавек, імем Юзэф, з горада Юдэйскага — Арыматэі, член рады, чалавек добры і справядлівы,

ён ня згадзіўся з сынедрыёнам і з учынкам іхным, — із Арыматэі, места юдэйскага, і ён таксама чакаў Валадарства Бога.

 

ён не згаджаўся з Радай і на іх дзейнасьць (на іх рашэньні), ды чакаў ён Каралеўства Божага.

Ён, прыйшоўшы да Пілата, прасіў Цела Ісусавага;

 

Вось ён прыйшоў да Пілата і прасіў цела Езуса.

і, зьняўшы Яго, абвіў Яго ў ільняное палатно і паклаў Яго ў магілу, высечаную ў скале, дзе яшчэ ніхто ня ляжаў.

 

Затым зьнятага ўвярнуў у палатно і палажыў у высечаным гробе, у якім яшчэ ніхто ня быў пахаваны (паложаны).

А дзень (той) быў параскева, і надыходзіла субота.

 

А быў гэта дзень Прыгатаваньня і надыходзіў шабат.

А жанчыны, якія прыйшлі зь Ім з Галілеі, пайшлі і агледзілі і магілу, і як было пакладзена Цела Ягонае.

 

Надыйшлі таксама жанчыны, каторыя прыйшлі з Ім з Галілеі. Яны відзелі гроб і як улажылі цела Ягонае.

Вярнуўшыся ж яны прыгатавалі духмянасьці і масьці. І ў суботу засталіся ў спакоі паводля прыказаньня.

 

Вярнуўшыся, прыгатавалі духмяннасьці і масьці, але нічога не рабілі ў шабат па Закону.