Лукаша 20 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
І сталася ў адзін з тых дзён, калі Ён вучыў народ у Сьвятыні і абвяшчаў Эвангельле, падступіліся архірэі ды кніжнікі са старэйшынамі,
Здарылася, калі аднаго дня Езус навучаў народ у сьвятыні ды вясьціў Эвангелію, сабраліся вышэйшыя сьвятары і вучоныя разам з старэйшынамі народу
і сказалі Яму, кажучы: скажы нам, якою ўладаю (Ты) гэта робіш, і хто даў Табе гэтую ўладу?
што яны сказалі Езусу: "Скажы нам, чыёй моцай гэта робіш? Або хто табе даў такую ўладу?"
І, адказаўшы, Ён сказаў ім: запытаюся і Я ў вас адно слова, і скажыце Мне:
А Езус у адказ сказаў ім: "І Я вас спытаюся ў адной справе. Адкажыце мне:
хрышчэньне Яанавае было зь Неба, ці ад людзей?
Хрост Янаў з неба быў ці ад людзей?"
Яны ж разважалі паміж сабою, кажучы: калі скажам: «зь Неба», (то) скажа: «чаму тады (вы) ня паверылі яму?»
А яны паразважалі ды пагаварылі між сабой: "Калі скажам з неба, скажа нам: дык чаму ж вы тады не ўверылі?
калі ж скажам: «ад людзей», (то) увесь народ паб’е нас каменьнем, бо ён перакананы, што Яан ёсьць прарок.
А калі скажам з людзей — увесь народ укамянуе нас, бо перакананы, што Ян Прарокам.
І адказалі: «ня ведаем адкуль».
Затым адказалі, што ня ведаюць, скуль быў.
Тады Ісус сказаў ім: і Я ня скажу вам, якою ўладаю гэтае раблю.
Дык і Езус сказаў ім: "Ані Я таксама скажу вам, чыёй моцай гэта раблю".
І пачаў (Ён) гаварыць да народу прыповесьць гэтую: адзін чалавек насадзіў вінаграднік і аддаў яго ў арэнду вінаградарам, і адлучыўся ў чужы край на доўгі час;
Затым разказаў Езус людзям гэтую прыповесьць: Адзін чалавек залажыў вінаграднік, аддаў яго ў арэнду вінаградарам і сам выехаў на доўгі час.
і ў пару́ паслаў да вінаградараў раба, каб далі яму пладоў зь вінаградніку. Але вінаградары, зьбіўшы яго, адаслалі ні з чым.
А ў свой час паслаў да вінаградараў слугу, каб аддалі яму часьць пладоў вінаградніка, але яны зьбіўшы яго, пусьцілі з нічым.
І (ён) ізноў паслаў другога раба; але яны і таго, зьбіўшы і зьняважыўшы, адаслалі ні з чым.
Дык зноў паслаў другога слугу, але і яго зьбілі, зьняважылі і адаслалі з нічым.
І (ён) ізноў паслаў трэйцяга; яны ж і гэтага, зраніўшы, прагналі.
Наканец паслаў трэцяга, каторага пакалечылі і выкінулі.
Тады сказаў Гаспадар вінаградніку: што (мне) рабіць? пашлю Сына Майго ўлюбленага; можа, убачыўшы Яго, паўстыдаюцца.
Дык сказаў гаспадар вінаградніка: "Што зраблю? Пашлю сына свайго мілага. Калі яго ўбачаць хіба ўшануюць.
Але вінаградары, убачыўшы Яго, разважалі між сабою, кажучы: гэты ёсьць Спадкаемца; давайце, пайшоўшы, заб’ем Яго, каб спадчына стала нашай.
А калі яны яго ўбачылі вінаградары, разважалі між сабой, кажучы: Ён насьледнік (спадкаемец), забійма яго і заваладаем яго спадчынаю.
І, выгнаўшы Яго вон зь вінаградніку, забілі. Што тады зробіць ім Гаспадар вінаградніку?
Ды выкінуўшы яго з вынаградніка — замучылі. Дык што ж тады зробіць гаспадар вінаградніка?"
Прыйдзе і зьнішчыць вінаградараў гэтых, і аддасьць вінаграднік іншым. Чуўшыя ж сказалі: хай ня станецца!
Прыйдзе і выгубіць гэных вінаградараў, а вінаграднік аддасьць іншым. Пачуўшы гэта сказалі яму: "О каб гэтак не было!"
Ён жа, паглядзеўшы на іх, сказаў: дык што ж значыць гэтае напісаньне?: «Ка́мень, Які адкінулі будаўнічыя, Ён стаўся Галавою вугла».
Езус гледзячы на іх сказаў ім: "Што значыць тады напісана: "Камень, каторы адкінулі будаўнікі, стаўся галавою вугла". (Пс. 117:22)
Кожны, хто ўпадзе на гэты Ка́мень, разаб’ецца; а на каго (Ён) упадзе, таго раздушыць.
Кожны, хто б ўпаў на тэн камень, будзе разьбіты, а на каго б ён упаў сатрэ яго.
І шукалі ў гэты час архірэі і кніжнікі накласьці на Яго ру́кі, але пабаяліся народу, бо зразумелі, што гэтую прыповесьць (Ён) сказаў пра іх.
А вышэйшыя сьвятары і вучоныя стараліся налажыць на Яго рукі ў тую пару, але баяліся народу. Дагадаліся, што гэту прыповесьць гаварыў ім.
І, пасачыўшы (за Ім), падаслалі выведнікаў, якія прынімаючы выгляд праведных, падлавілі б Яго на (якім-небудзь) слове, каб выдаць Яго начальству і ўладзе намесьніка.
Яны сьлядзілі за Езусам і падаслалі шпіёнаў. Яны прыкрываючыся справядлівасьцю мелі падхваціць на мове і выдаць установам і ўладзе намесьніка.
І (тыя) спыталіся (ў) Яго, кажучы: Настаўнік! (мы) ведаем, што (Ты) правільна гаворыш і навучаеш і ня глядзіш на аблічча, але па праўдзе шляху Божаму вучыш.
Спыталі яго кажучы: "Вучыцелю, ведаем, што добра гаворыш і вучыш, і не зважаеш на асобу, але дарогі Божай па праўдзе навучаеш.
Ці дазволена нам даваць падатак кесару, ці не?
Ці не належыць плаціць падатак цэзару, ці не?"
Але (Ён), зразумеўшы іхную хітрасьць, сказаў ім: што вы Мяне спакушаеце?
Езус пранікаючы аднак іхні подступ, сказаў ім: "Чаму мяне зводзіце (спакушаеце)?
Пакажыце Мне дынарыя: чый (ён) мае абраз і надпіс? І, адказаўшы, (яны) сказалі: кесара.
Пакажыце мне дынар. Чый гэта надпіс і адмалюнак? Адказалі Яму: "Цэзара".
Ён жа сказаў ім: дык аддайце кесарава кесару, а Божае Богу.
Дык сказаў ім: "Аддайце таму, што цэзарскае — цэзару, а што Божае — Богу".
І ня змаглі яны падлавіць Яго на слове перад народам, і, зьдзівіўшыся Ягонаму адказу, замоўклі.
І не маглі падхваціць Яго на слове ў прысутнасьці людзей.
Тады падыйшлі да Яго нікаторыя з саддукеяў, якія пярэчаць, што няма ўваскрасеньня, (і) спыталіся (ў) Яго,
Падыйшлі таксама некаторыя з садуцэяў, адмаўляючы ўваскрасеньню і спыталіся ў Яго, кажучы:
кажучы: Настаўнік! Масей напісаў нам: калі ў каго памрэ брат, які меў жонку, і ён памрэ бязьдзетным, каб брат ягоны ўзяў гэтую жанчыну і аднавіў семя брату свайму.
Вучыцелю, Майсей прыпісаў нам: "Калі б чый брат, маючы жонку, памёр бяздзетна, ды хай яго брат возьме жонку яго за жонку і хай выкліча патомсва брату свайму.
Было ж сем братоў; і першы, узяўшы жонку, памёр бязьдзетным.
Было вось сем братоў: першы ўзяўшы жонку памёр бязьдзетна.
І ўзяў другі тую жанчыну, і гэты памёр бязьдзетным.
Дык узяу яе другі, але і ён памёр бяздзетна.
І трэйці ўзяў яе. Гэтак жа сама і (ўсе) сямёра ня аставілі дзяцей і памерлі.
Затым узяў яе трэці і падобна ўсе яны сем памерлі не пакінуўшы патомства.
Пасьля ж усіх памерла і жанчына.
Па ўсіх памерла і жанчына.
Дык пры ўваскрасеньні каторага зь іх будзе (яна) жонкаю? Бо сямёра мелі яе жонкаю.
Дык у хвіліну ўваскрашэньня каторага з іх будзе жонкай? Так як сямёх мела яе за жонку?"
І, адказаўшы, сказаў ім Ісус: сыны веку гэтага жэняцца і (дочкі) выходзяць замуж;
Сказаў ім Езус: "Сыны гэтага сьвету жэняцца і замуж выходзяць.
але спадобленыя дасягнуць таго веку і ўваскрасеньня зь мёртвых ня жэняцца і замуж ня выходзяць;
Тыя, што будуць прызнаны за дастойных будучага веку і ўваскрасеньня — яны ня жэняцца і ня выходзяць замуж.
і памерці ўжо ня могуць, бо яны роўныя Ангелам і сыны Бога, раз (яны) ёсьць сынамі ўваскрасеньня.
Яны нават ужо і ўміраць ня могуць, роўнымі будуць анёлам і яны яўляюцца сынамі Божымі, будуць сынамі ўваскрасеньня.
А што памершыя ўваскрашаюцца, і Масей паказаў ля цярнёвага куста, калі называе Госпада Богам Абрагама, і Богам Ісагака, і Богам Якуба.
А што памёршыя паўстануць, дык ужо Майсей выказаў у вопісі "Аб кусьце", паколькі называе Госпада — Богам Абрагама і Богам Ізаака, і Богам Якуба.
Бог жа ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых. Бо ўсе Ім жывуць.
А Бог — ня Богам памёршых, але жывых: бо ўсе жывуць для Яго.
Адказаўшы ж, нікаторыя з кніжнікаў сказалі: Настаўнік! Добра (Ты) сказаў.
А некаторы з вучоных у адказ казалі: "Вучыцелю, добра сказаў".
І ўжо (больш) ня адважваліся пытацца Яго ні пра што.
І ўжо больш не сьмелі Яго аб што колечы пытацца.
І сказаў ім: як кажуць, (што) Хрыстос ёсьць Сын Давідаў?
Затым сказаў ім Езус: "Як жа кажуць, што Хрыстос ёсьць сынам Давіда,
Сам жа Давід кажа ў кнізе Псальмаў: сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне,
калі сам Давід у кнізе Псальмаў кажа: "Сказаў Госпад Госпаду майму: Сядзь па правіцы Маёй,
пакуль пакладу ворагаў Тваіх падножжам Ног Тваіх.
аж пакуль Я не палажу непрыяцеляў тваіх у падножжа ног тваіх (Пс. 109:1).
Пагэтаму Давід называе Яго Госпадам, дык як (жа) Ён Сын ягоны?
Калі Давід называе Яго Госпадам, дык як жа тады ёсьць сынам яго?"
І калі слухаў увесь народ, (Ён) сказаў вучням Сваім:
А калі Яго ўвесь народ з увагай слухаў, сказаў вучням сваім:
Сьцеражыцеся кніжнікаў, што любяць хадзіць у доўгіх вопратках і любяць прывітаньні на народных сходах і першыя мейсцы ў сынагогах і ўзьляжаньні сьпераду на вячэрах,
"Высьцерагайцеся вучоных па сьь. Пісаньні. Яны ахвотна ходзяць у доўгіх шатах, любяць прывітаньні на рынку і першыя месцы ў сынагодзе і на балях.
што паядаюць хаты ўдоваў і дзеля віду доўга моляцца. Яны атрымаюць больш цяжкі прысуд.
І яны аб'ядаюць дамы ўдоваў пад відам доўгіх малітваў. Іх чакае цяжкі прысуд.
