Лукаша 20 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
І сталася, калі ў адзін з тых дзён Ён навучаў народ у сьвятыні і дабравесьціў, прыйшлі першасьвятары і кніжнікі са старшынямі
Здарылася, калі аднаго дня Езус навучаў народ у сьвятыні ды вясьціў Эвангелію, сабраліся вышэйшыя сьвятары і вучоныя разам з старэйшынамі народу
і сказалі Яму, кажучы: «Скажы нам, якою ўладаю Ты гэтае робіш, ці хто даў Табе ўладу гэтую?»
што яны сказалі Езусу: "Скажы нам, чыёй моцай гэта робіш? Або хто табе даў такую ўладу?"
Адказваючы, Ён сказаў ім: «Спытаюся і Я ў вас адно слова, і скажыце Мне:
А Езус у адказ сказаў ім: "І Я вас спытаюся ў адной справе. Адкажыце мне:
Хрышчэньне Янава з неба было ці ад людзей?»
Хрост Янаў з неба быў ці ад людзей?"
Яны ж разважалі між сабою, кажучы: «Калі скажам: “З неба”, — Ён скажа: “Чаму тады вы не паверылі яму?”
А яны паразважалі ды пагаварылі між сабой: "Калі скажам з неба, скажа нам: дык чаму ж вы тады не ўверылі?
А калі скажам: “Ад людзей”, — увесь народ паб’е нас камянямі, бо ён упэўнены, што Ян — гэта прарок».
А калі скажам з людзей — увесь народ укамянуе нас, бо перакананы, што Ян Прарокам.
І адказалі: «Ня ведаем адкуль».
Затым адказалі, што ня ведаюць, скуль быў.
І сказаў ім Ісус: «Тады Я не скажу вам, якою ўладаю гэта раблю».
Дык і Езус сказаў ім: "Ані Я таксама скажу вам, чыёй моцай гэта раблю".
Пачаў жа Ён гаварыць да народу гэткую прыповесьць: «Адзін чалавек пасадзіў вінаграднік, і здаў яго вінаградарам, і выехаў на доўгі час.
Затым разказаў Езус людзям гэтую прыповесьць: Адзін чалавек залажыў вінаграднік, аддаў яго ў арэнду вінаградарам і сам выехаў на доўгі час.
І ў свой час паслаў да вінаградараў слугу, каб яны далі яму пладоў з вінаградніку, але вінаградары, зьбіўшы яго, адаслалі ні з чым.
А ў свой час паслаў да вінаградараў слугу, каб аддалі яму часьць пладоў вінаградніка, але яны зьбіўшы яго, пусьцілі з нічым.
Яшчэ паслаў іншага слугу; але яны і гэтага, зьбіўшы і зьняважыўшы, адаслалі ні з чым.
Дык зноў паслаў другога слугу, але і яго зьбілі, зьняважылі і адаслалі з нічым.
Яшчэ паслаў трэцяга; але яны і таго, зраніўшы, выгналі.
Наканец паслаў трэцяга, каторага пакалечылі і выкінулі.
І сказаў гаспадар вінаградніку: “Што мне рабіць? Пашлю сына майго ўлюбёнага. Можа, убачыўшы яго, пасаромеюцца”.
Дык сказаў гаспадар вінаградніка: "Што зраблю? Пашлю сына свайго мілага. Калі яго ўбачаць хіба ўшануюць.
Убачыўшы ж яго, вінаградары разважалі між сабою, кажучы: “Гэта спадкаемца; пойдзем, заб’ем яго, каб нашаю сталася спадчына”.
А калі яны яго ўбачылі вінаградары, разважалі між сабой, кажучы: Ён насьледнік (спадкаемец), забійма яго і заваладаем яго спадчынаю.
І, выгнаўшы яго вон з вінаградніку, забілі. Дык што зробіць з імі гаспадар вінаградніку?
Ды выкінуўшы яго з вынаградніка — замучылі. Дык што ж тады зробіць гаспадар вінаградніка?"
Прыйдзе і выгубіць вінаградараў гэтых, і аддасьць вінаграднік другім». Тыя, што чулі гэтае, сказалі: «Няхай ня станецца!»
Прыйдзе і выгубіць гэных вінаградараў, а вінаграднік аддасьць іншым. Пачуўшы гэта сказалі яму: "О каб гэтак не было!"
А Ён, глянуўшы на іх, сказаў: «Што тады значыць тое, што напісана: “Камень, які адкінулі будаўнікі, стаўся галавой вугла”?
Езус гледзячы на іх сказаў ім: "Што значыць тады напісана: "Камень, каторы адкінулі будаўнікі, стаўся галавою вугла". (Пс. 117:22)
Усякі, хто ўпадзе на гэты камень, разаб’ецца, а на каго ён упадзе, таго раздушыць».
Кожны, хто б ўпаў на тэн камень, будзе разьбіты, а на каго б ён упаў сатрэ яго.
І шукалі ў гэтую гадзіну першасьвятары і кніжнікі, каб налажыць на Яго рукі, але баяліся народу, бо зразумелі, што пра іх сказаў Ён гэтую прыповесьць.
А вышэйшыя сьвятары і вучоныя стараліся налажыць на Яго рукі ў тую пару, але баяліся народу. Дагадаліся, што гэту прыповесьць гаварыў ім.
І, сочачы за Ім, паслалі шпегаў, якія ўдавалі сябе за праведнікаў, каб яны падлавілі Яго на слове, каб выдаць Яго начальству і ўладзе ваяводы.
Яны сьлядзілі за Езусам і падаслалі шпіёнаў. Яны прыкрываючыся справядлівасьцю мелі падхваціць на мове і выдаць установам і ўладзе намесьніка.
І тыя спыталіся ў Яго, кажучы: «Настаўнік! Мы ведаем, што Ты слушна гаворыш і навучаеш, і не глядзіш на аблічча, але паводле праўды шляху Божаму навучаеш.
Спыталі яго кажучы: "Вучыцелю, ведаем, што добра гаворыш і вучыш, і не зважаеш на асобу, але дарогі Божай па праўдзе навучаеш.
Ці належыцца плаціць падатак цэзару, ці не?»
Ці не належыць плаціць падатак цэзару, ці не?"
А Ён, бачачы подступ іхні, сказаў ім: «Чаму вы Мяне спакушаеце?
Езус пранікаючы аднак іхні подступ, сказаў ім: "Чаму мяне зводзіце (спакушаеце)?
Пакажыце Мне дынар. Чый на ім вобраз і надпіс?» Яны, адказваючы, сказалі: «Цэзараў».
Пакажыце мне дынар. Чый гэта надпіс і адмалюнак? Адказалі Яму: "Цэзара".
Ён жа сказаў ім: «Дык аддавайце тое, што цэзарава, цэзару, а што Божае, — Богу».
Дык сказаў ім: "Аддайце таму, што цэзарскае — цэзару, а што Божае — Богу".
І не маглі падлавіць Яго на слове перад народам, і, зьдзівіўшыся адказу Ягонаму, замоўклі.
І не маглі падхваціць Яго на слове ў прысутнасьці людзей.
Прыйшоўшы ж, некаторыя з садукеяў, якія пярэчаць, што ёсьць уваскрасеньне, спыталіся ў Яго,
Падыйшлі таксама некаторыя з садуцэяў, адмаўляючы ўваскрасеньню і спыталіся ў Яго, кажучы:
кажучы: «Настаўнік! Майсей напісаў нам: “Калі памрэ нечый брат, які меў жонку, і памрэ бязьдзетным, дык брат ягоны мае ўзяць жонку ягоную і аднавіць насеньне брату свайму”.
Вучыцелю, Майсей прыпісаў нам: "Калі б чый брат, маючы жонку, памёр бяздзетна, ды хай яго брат возьме жонку яго за жонку і хай выкліча патомсва брату свайму.
Было сем братоў; і першы, узяўшы жонку, памёр бязьдзетным.
Было вось сем братоў: першы ўзяўшы жонку памёр бязьдзетна.
І ўзяў другі тую жанчыну, і той памёр бязьдзетным.
Дык узяу яе другі, але і ён памёр бяздзетна.
І трэці ўзяў яе, і таксама ўсе сем, і не пакінулі дзяцей, і памерлі.
Затым узяў яе трэці і падобна ўсе яны сем памерлі не пакінуўшы патомства.
Пасьля ўсіх памерла і жанчына.
Па ўсіх памерла і жанчына.
Дык пры ўваскрасеньні каторага з іх будзе яна жонкаю? Бо сямёра мелі яе за жонку».
Дык у хвіліну ўваскрашэньня каторага з іх будзе жонкай? Так як сямёх мела яе за жонку?"
І адказваючы, сказаў ім Ісус: «Сыны веку гэтага жэняцца і выходзяць замуж;
Сказаў ім Езус: "Сыны гэтага сьвету жэняцца і замуж выходзяць.
а тыя, якія вартыя дасягнуць таго веку і ўваскрасеньня з мёртвых, ня жэняцца і замуж не выходзяць,
Тыя, што будуць прызнаны за дастойных будучага веку і ўваскрасеньня — яны ня жэняцца і ня выходзяць замуж.
бо памерці ўжо ня могуць, бо яны роўныя анёлам і сыны Божыя, калі сталіся сынамі ўваскрасеньня.
Яны нават ужо і ўміраць ня могуць, роўнымі будуць анёлам і яны яўляюцца сынамі Божымі, будуць сынамі ўваскрасеньня.
А што мёртвыя ўваскрэснуць, і Майсей паказаў каля глогу, калі назваў Госпада Богам Абрагама, і Богам Ісаака, і Богам Якуба.
А што памёршыя паўстануць, дык ужо Майсей выказаў у вопісі "Аб кусьце", паколькі называе Госпада — Богам Абрагама і Богам Ізаака, і Богам Якуба.
Ён ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых, бо ў Яго ўсе жывыя».
А Бог — ня Богам памёршых, але жывых: бо ўсе жывуць для Яго.
Адказваючы, некаторыя з кніжнікаў сказалі: «Настаўнік! Ты добра сказаў».
А некаторы з вучоных у адказ казалі: "Вучыцелю, добра сказаў".
І ўжо не адважваліся ні пра што пытацца ў Яго. Ён жа сказаў ім:
І ўжо больш не сьмелі Яго аб што колечы пытацца.
«Чаму кажуць, што Хрыстос ёсьць Сын Давіда?
Затым сказаў ім Езус: "Як жа кажуць, што Хрыстос ёсьць сынам Давіда,
А сам Давід кажа ў кнізе псальмаў: “Сказаў Госпад Госпаду майму: "Сядзь праваруч Мяне,
калі сам Давід у кнізе Псальмаў кажа: "Сказаў Госпад Госпаду майму: Сядзь па правіцы Маёй,
пакуль пакладу ворагаў Тваіх як падножжа ног Тваіх"”.
аж пакуль Я не палажу непрыяцеляў тваіх у падножжа ног тваіх (Пс. 109:1).
Дык Давід называе Яго Госпадам, і як жа Ён — сын ягоны?»
Калі Давід называе Яго Госпадам, дык як жа тады ёсьць сынам яго?"
І калі ўвесь народ слухаў, Ён сказаў вучням Сваім:
А калі Яго ўвесь народ з увагай слухаў, сказаў вучням сваім:
«Сьцеражыцеся кніжнікаў, якія хочуць хадзіць у доўгіх шатах, і любяць вітаньні на рынках, і першыя месцы ў сынагогах і ўзьлягаць на першых месцах на вячэрах,
"Высьцерагайцеся вучоных па сьь. Пісаньні. Яны ахвотна ходзяць у доўгіх шатах, любяць прывітаньні на рынку і першыя месцы ў сынагодзе і на балях.
якія аб’ядаюць дамы ўдоваў і дзеля віду доўга моляцца. Яны атрымаюць цяжэйшы прысуд».
І яны аб'ядаюць дамы ўдоваў пад відам доўгіх малітваў. Іх чакае цяжкі прысуд.
