Лукаша 20 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
І сталася: у адзін з тых дзён, калі Ён навучаў народ у святыні і дабравесціў, падступілі першасвятары і кніжнікі са сатрэйшынамі
Здарылася, калі аднаго дня Езус навучаў народ у сьвятыні ды вясьціў Эвангелію, сабраліся вышэйшыя сьвятары і вучоныя разам з старэйшынамі народу
і сказалі, звяртаючыся да Яго: Скажы нам, якою ўладаю Ты гэта робіш, ці хто даў Табе гэтую ўладу?
што яны сказалі Езусу: "Скажы нам, чыёй моцай гэта робіш? Або хто табе даў такую ўладу?"
І ў адказ Ён сказаў ім: Спытаюся і я ў вас адным, і скажыце Мне:
А Езус у адказ сказаў ім: "І Я вас спытаюся ў адной справе. Адкажыце мне:
Іаанава хрышчэнне з неба было ці ад людзей?
Хрост Янаў з неба быў ці ад людзей?"
Яны ж разважалі між сабою, кажучы: Калі скажам: «З неба», Ён скажа: «Чаму ж вы не паверылі яму?»
А яны паразважалі ды пагаварылі між сабой: "Калі скажам з неба, скажа нам: дык чаму ж вы тады не ўверылі?
Калі ж скажам: «Ад людзей», увесь народ укаменуе нас, бо ён упэўнены, то Іаан — прарок.
А калі скажам з людзей — увесь народ укамянуе нас, бо перакананы, што Ян Прарокам.
І яны адказалі, што не ведаюць, адкуль.
Затым адказалі, што ня ведаюць, скуль быў.
І Ісус сказаў ім: І Я не скажу вам, якою ўладаю гэта раблю.
Дык і Езус сказаў ім: "Ані Я таксама скажу вам, чыёй моцай гэта раблю".
І Ён пачаў казаць народу гэтую прыпавесць: [Адзін] чалавек насадзіў вінаграднік і здаў яго вінаградарам і адлучыўся на доўгі час.
Затым разказаў Езус людзям гэтую прыповесьць: Адзін чалавек залажыў вінаграднік, аддаў яго ў арэнду вінаградарам і сам выехаў на доўгі час.
І ў пэўны час паслаў да тых вінаградараў слугу, каб далі яму ад пладоў вінаградніка; а вінаградары, пабіўшы яго, адаслалі ні з чым.
А ў свой час паслаў да вінаградараў слугу, каб аддалі яму часьць пладоў вінаградніка, але яны зьбіўшы яго, пусьцілі з нічым.
І ён яшчэ паслаў другога слугу, ды яны і таго пабіўшы і зняважыўшы, адаслалі ні з чым.
Дык зноў паслаў другога слугу, але і яго зьбілі, зьняважылі і адаслалі з нічым.
І ён яшчэ паслаў трэцяга, ды яны і гэтага, параніўшы, выгналі.
Наканец паслаў трэцяга, каторага пакалечылі і выкінулі.
І сказаў гаспадар вінаградніка: Што мне рабіць? Пашлю свайго ўлюбёнага сына, можа, яго [ўбачыўшы], пасаромеюцца.
Дык сказаў гаспадар вінаградніка: "Што зраблю? Пашлю сына свайго мілага. Калі яго ўбачаць хіба ўшануюць.
Але, вінаградары, убачыўшы яго, разважалі між сабою, кажучы: Гэта спадкаемец; [хадзем,] заб’ём яго, каб спадчына стала нашаю.
А калі яны яго ўбачылі вінаградары, разважалі між сабой, кажучы: Ён насьледнік (спадкаемец), забійма яго і заваладаем яго спадчынаю.
І, выкінуўшы яго вон з вінаградніка, забілі. Што ж зробіць з імі гаспадар вінаградніка?
Ды выкінуўшы яго з вынаградніка — замучылі. Дык што ж тады зробіць гаспадар вінаградніка?"
Ён прыйдзе і знішчыць гэтых вінаградараў і аддасць вінаграднік іншым. — Пачуўшы гэта, тыя сказалі: Хай не будзе!
Прыйдзе і выгубіць гэных вінаградараў, а вінаграднік аддасьць іншым. Пачуўшы гэта сказалі яму: "О каб гэтак не было!"
Ён жа, паглядзеўшы на іх, сказаў: Што ж значыць гэтае напісанае: «Камень, які адкінулі будаўнікі, той самы зрабіўся галавою вугла»?
Езус гледзячы на іх сказаў ім: "Што значыць тады напісана: "Камень, каторы адкінулі будаўнікі, стаўся галавою вугла". (Пс. 117:22)
Кожны, хто ўпадзе на той камень, разаб’ецца, а на каго ён упадзе, раздушыць яго.
Кожны, хто б ўпаў на тэн камень, будзе разьбіты, а на каго б ён упаў сатрэ яго.
І ў гэтую гадзіну кніжнікі і першасвятары хацелі накласці рукі на Яго, але пабаяліся народу, — бо зразумелі, што пра іх Ён сказаў гэтую прыпавесць.
А вышэйшыя сьвятары і вучоныя стараліся налажыць на Яго рукі ў тую пару, але баяліся народу. Дагадаліся, што гэту прыповесьць гаварыў ім.
І, высочваючы, яны падаслалі сваіх выведнікаў, якіх ўдавалі сябе за праведных, каб прылавіць Яго на слове і тады выдаць Яго начальству і ўладзе намесніка.
Яны сьлядзілі за Езусам і падаслалі шпіёнаў. Яны прыкрываючыся справядлівасьцю мелі падхваціць на мове і выдаць установам і ўладзе намесьніка.
І яны спыталіся ў Яго, кажучы: Настаўніку, мы ведаем, што Ты правільна кажаш, і навучаеш, і не зважаеш на асобы, але праўдзіва дарозе Божай вучыш;
Спыталі яго кажучы: "Вучыцелю, ведаем, што добра гаворыш і вучыш, і не зважаеш на асобу, але дарогі Божай па праўдзе навучаеш.
ці дазваляецца нам плаціць падатак кесару, ці не?
Ці не належыць плаціць падатак цэзару, ці не?"
Ён жа, зразумеўшы іх падступнасць, сказаў ім: [Што вы Мяне выпрабоўваеце?]
Езус пранікаючы аднак іхні подступ, сказаў ім: "Чаму мяне зводзіце (спакушаеце)?
Пакажыце Мне дынарый: чыя на ім выява і надпіс? — Яны ж сказалі: Кесарава.
Пакажыце мне дынар. Чый гэта надпіс і адмалюнак? Адказалі Яму: "Цэзара".
І Ён сказаў ім: Значыць, аддавайце кесарава кесару, а Божае — Богу.
Дык сказаў ім: "Аддайце таму, што цэзарскае — цэзару, а што Божае — Богу".
І не змаглі яны прылавіць Яго на слове перад народам і, здзівіўшыся Яго адказу, змоўклі.
І не маглі падхваціць Яго на слове ў прысутнасьці людзей.
І падышлі некаторыя з садукеяў, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і спыталіся ў Яго,
Падыйшлі таксама некаторыя з садуцэяў, адмаўляючы ўваскрасеньню і спыталіся ў Яго, кажучы:
кажучы: Настаўніку, Маісей напісаў нам: «Калі ў каго памрэ брат, што меў жонку, і ён [памрэ] бяздзетны, няхай возьме яго брат жонку і ўзновіць патомства свайму брат».
Вучыцелю, Майсей прыпісаў нам: "Калі б чый брат, маючы жонку, памёр бяздзетна, ды хай яго брат возьме жонку яго за жонку і хай выкліча патомсва брату свайму.
Дык было сем братоў; і першы, узяўшы жонку, памёр бяздзетны;
Было вось сем братоў: першы ўзяўшы жонку памёр бязьдзетна.
і другі [ўзяў гэтую жонку, і ён памёр бяздетны]
Дык узяу яе другі, але і ён памёр бяздзетна.
і трэці ўзяў яе, гэтак жа і ўсе сямёра не пакінуді дзяцей і памерлі.
Затым узяў яе трэці і падобна ўсе яны сем памерлі не пакінуўшы патомства.
Пазней [за ўсіх] памерла і жанчына.
Па ўсіх памерла і жанчына.
Дык гэтая жанчына пры ўваскрашэнні каго з іх будзе жонкаю? Бо сямёра мелі яе за жонку.
Дык у хвіліну ўваскрашэньня каторага з іх будзе жонкай? Так як сямёх мела яе за жонку?"
І сказаў [у адказ] ім Ісус: Дзеці гэтага веку жэняцца і выходзяць замуж,
Сказаў ім Езус: "Сыны гэтага сьвету жэняцца і замуж выходзяць.
а ўшанаваныя дасягнуць таго веку і ўваскрэсення з мёртвых не жэняцца і замуж не выходзяць;
Тыя, што будуць прызнаны за дастойных будучага веку і ўваскрасеньня — яны ня жэняцца і ня выходзяць замуж.
бо і памерці ўжо не могуць: бо яны роўныя Анёлам і дзеці Божыя яны, будучы дзецьмі ўваскрэсення.
Яны нават ужо і ўміраць ня могуць, роўнымі будуць анёлам і яны яўляюцца сынамі Божымі, будуць сынамі ўваскрасеньня.
А што мёртвыя ўваскрашаюцца, і Маісей паказаў — пры кусце, — калі ён называе госпада Богам Аўраамавым, і Богам Ісаакавым, і Богам Іякавым.
А што памёршыя паўстануць, дык ужо Майсей выказаў у вопісі "Аб кусьце", паколькі называе Госпада — Богам Абрагама і Богам Ізаака, і Богам Якуба.
Ён жа Бог не мёртвых, а жывых, бо ўсе ў Яго жывыя.
А Бог — ня Богам памёршых, але жывых: бо ўсе жывуць для Яго.
І ў адказ некаторыя з кніжнікаў сказалі: Настаўніку, Ты добра сказаў.
А некаторы з вучоных у адказ казалі: "Вучыцелю, добра сказаў".
Бо яны ўжо не адважваліся пытацца ў Яго ні пра што.
І ўжо больш не сьмелі Яго аб што колечы пытацца.
А Ён сказаў ім: Як жа кажуць, што Хрыстос — сын Давідаў?
Затым сказаў ім Езус: "Як жа кажуць, што Хрыстос ёсьць сынам Давіда,
Бо сам Давід кажа ў кнізе Псалмоў: «Сказаў Госпад майму Госпаду: сядзі праваруч Мяне,
калі сам Давід у кнізе Псальмаў кажа: "Сказаў Госпад Госпаду майму: Сядзь па правіцы Маёй,
пакуль Я не пакладу Тваіх ворагаў у падножжа Тваіх ног».
аж пакуль Я не палажу непрыяцеляў тваіх у падножжа ног тваіх (Пс. 109:1).
Значыць, Давід называе Яго Госпадам, дык як Ён яго сын?
Калі Давід называе Яго Госпадам, дык як жа тады ёсьць сынам яго?"
А калі слухаў увесь народ, Ён сказаў [Сваім] вучням:
А калі Яго ўвесь народ з увагай слухаў, сказаў вучням сваім:
Асцерагайцеся кніжнікаў, што любяць хадзіць у доўгіх шатах і якім падабаюцца прывітанні на рыначных плошчах і першыя крэслы ў сінагогах, і першыя месцы на банкетах,
"Высьцерагайцеся вучоных па сьь. Пісаньні. Яны ахвотна ходзяць у доўгіх шатах, любяць прывітаньні на рынку і першыя месцы ў сынагодзе і на балях.
што ўдовіны дамы праядаюць, і напаказ доўга моляцца; яны атрымаюць большы прысуд.
І яны аб'ядаюць дамы ўдоваў пад відам доўгіх малітваў. Іх чакае цяжкі прысуд.
