Мацьвея 13 разьдзел

 

 

Выйшаўшы таго ж дня з дома, Ісус сеў каля мора.

 

У той дзень Ісус, выйшаўшы з дому, сядзеў пры моры.

І сабралася да Яго мноства людзей, так што Ён увайшоў у лодку і сеў; а ўвесь люд стаяў на беразе.

 

І зыйшлося да Яго мноства народу; тады Ён увайшоў у човен й сеў, а ўся грамада народу стаяла на беразе.

І гаварыў ім шмат прытчамі, кажучы: вось, выйшаў сейбіт сеяць.

 

І доўга гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:

І калі сеяў ён, адно ўпала пры дарозе, і наляцелі птушкі і падзяўблі тое;

 

Вось выйшаў сейбіт сеяць; і калі ён сеяў, некаторае зерне ўпала пры дарозе, і прыляцелі птушкі, і паклявалі яго.

іншае ўпала на мясьціны камяністыя, дзе няшмат было зямлі, і неўзабаве ўзышло, таму што зямля была ня глыбокая.

 

Іншае ўпала на грунт камяністы, дзе было мала зямлі, і незабавам узыйшло, бо зямля была няглыбокая.

А калі ўзышло сонца, завяла і, як ня мела карэньня, засохла;

 

Калі-ж засьвяціла сонца, завяла, і ня меўшы караня, засохла.

іншае ўпала ў церне, і вырасла церне і заглушыла яго;

 

Іншае ўпала ў цярніну, і разросшыся цярніна, заглушыла яго.

іншае ўпала на добрую зямлю і ўрадзіла плод: адно ў сто разоў, а другое ў шэсьцьдзясят, а тое ў трыццаць.

 

Каторае-ж упала ў грунт добры, прынясло плён: адно ў стакроць, іншае ў шэсьцьдзесят, іншае ў трыццаць.

Хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!

 

Хто мае вушы слухаць, няхай чуе».

І прыступіўшы, вучні сказалі Яму: чаму прытчамі гаворыш ім?

 

І падыйшлі да Яго вучні, кажучы: «Чаму гаворыш да іх прыпавесьцямі?»

Ён сказаў ім у адказ: таму, што вам дадзена ведаць таямніцы Царства Нябеснага, а ім ня дадзена;

 

Ён-жа ў адказ сказаў ім: «Таму, што вам дадзена разумець тайны Ўладарства Нябеснага, ім-жа ня дадзена.

бо хто мае, таму дадзена будзе і памножыцца; а хто ня мае, у таго адымецца і тое, што мае;

 

Бо хто мае, таму дадасца й прыспорыцца, а хто ня мае, у таго адыймецца й гэтае, што мае.

дзеля таго прытчамі прамаўляю ім, што яны бачачы ня бачаць, і чуючы ня чуюць, і не разумеюць;

 

Дзеля таго прамаўляю да іх прыпавесьцямі, што яны гледзячы ня бачаць і слухаючы ня чуюць, ані яны разумеюць.

і збываецца над імі прароцтва Ісаі, якое кажа: «слыхам пачуеце, і не ўразумееце; і вачыма глядзець будзеце, і ня ўбачыце;

 

І спаўняецца на іх прароцтва Ісайі, які кажа: «Слухам пачуеце й не зразумееце, і, прыглядаючыся, глядзець будзеце, і ня ўбачыце.

агрубела бо сэрца ў людзей гэтых, і вушыма цяжка чуюць, і вочы свае зьмежылі, каб ня ўгледзець вачыма, і вушыма не пачуць, і сэрцам не ўразумець, і ня зьвернуцца, каб Я ацаліў іх».

 

Бо агрубела сэрца людзей гэтых; і на вуха цяжкія, і вочы зажмурылі, каб нічога ня бачыць вачамі й ня чуць вушамі да не ўразумець сэрцам.

А вашы дабрашчасныя вочы, што бачаць; і вушы вашыя, што чуюць:

 

І не навярнуцца, каб Я аздаравіў іх.

бо праўду кажу вам, што многія прарокі і праведнікі жадалі бачыць, што вы бачыце, і ня бачылі, і чуць, што вы чуеце, і ня чулі.

 

Вашыя-ж вочы шчасьлівыя, бо бачаць, і вушы, бо чуюць. Папраўдзе кажу вам, што многія прарокі й праведнікі жадалі бачыць, што вы бачыце, і ня бачылі, і чуць, што вы чуеце, і ня чулі.

Але ж вы пачуйце прытчу пра сейбіта:

 

Дзеля таго выслухайце, што азначае прыпавесьць пра сейбіта.

да кожнага, хто слухае слова пра Царства і не разумее, прыходзіць ліхадзей і крадзе пасеянае ў сэрцы ягоным: вось каго азначае пасеянае пры дарозе.

 

Да ўсякага, хто слухае слова пра Ўладарства й не разумее яго, прыйходзіць златворца й выхоплівае пасеянае ў сэрцы яго; гэткіх азначае пасеянае пры дарозе.

А пасеянае на камяністых мясьцінах азначае таго, хто чуе слова і адразу з радасьцю прымае яго;

 

А пасеянае на грунт камяністы азначае таго, хто чуе слова й адразу з радасьцю прыймае яго,

але ня мае кораня ў сабе і нясталы: калі настане ўціск альбо ганеньне за слова, адразу спакушаецца.

 

але ня мае карэньня ў сабе й нясталы: калі надыйходзяць турботы або ўціск за слова, зараз-жа адступаецца.

А пасеянае ў церне азначае таго, хто чуе слова, але клопат веку гэтага і панада багацьця заглушае слова, і яно стаецца бясплодным.

 

Пасеянае ў цярніне азначае таго, хто чуе слова, але клопаты сьвету гэтага й зманлівасьць багацьця заглушае яго, і яно стаецца бясплодным.

А пасеянае на добрай зямлі азначае таго, хто чуе слова і разумее, які і плод прыносіць і дае адзін сто, другі шэсьцьдзясят, а той трыццаць.

 

Пасеянае-ж у добры грунт азначае таго, хто чуе слова й разумее, і гэткі прыносіць плён і творыць: каторае стакроць, іншае шэсьцьдзесят, іншае трыццаць».

Другую прытчу прапанаваў Ён ім, кажучы: Царства Нябеснае падобнае на чалавека, які пасеяў добрае насеньне на полі сваім;

 

Іншую прыпавесьць даў ім, кажучы: «Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека, які пасеяў добрае насеньне на полі сваім.

калі ж людзі спалі, прыйшоў вораг яго і пасеяў куколь сярод пшаніцы, і пайшоў;

 

Калі людзі спалі, прыйшоў вораг яго й пасеяў пустазельле між пшанцаю, і адыйшоў.

калі ўзышла рунь і завязала плод, тады зьявіўся і куколь.

 

Калі-ж узрасла рунь і закаласіла, тады зьявілася й пустазельле.

Прыйшоўшы, рабы гаспадара дома сказалі яму: гаспадар! ці ж ня добрае насеньне пасеяў ты на полі тваім? адкуль жа на ім куколь?

 

Тады слугі гаспадара, прыйшоўшы, сказалі яму: «Спадару! Ці-ж ня добрае насеньне сеяў ты на полі сваім? Скуль жа ўзялося пустазельле?»

А ён сказаў ім: варожы чалавек гэта зрабіў. А рабы сказалі яму: хочаш, мы пойдзем, выпалем яго?

 

Ён-жа сказаў ім: «Вораг учыніў гэта». І сказалі яму слугі: «Калі хочаш, пойдзем, выпалем яго».

А ён сказаў: не, каб, выбіраючы куколь, вы не павырывалі разам зь ім і пшаніцы;

 

Але Ён сказаў ім: «Не! Каб, вырываючы пустазельле, не павырывалі разам зь ім і пшаніцы.

пакіньце расьці разам тое і другое да жніва; а ў час жніва я скажу жняцам: зьбярэце перш куколь і зьвяжэце яго ў снапы, каб спаліць яго; а пшаніцу зьбярэце ў засекі мае.

 

Пакіньце расьці абаім аж да жніва; а ў часе жніва скажу жнацом: «Зьбярце перш пустазельле й зьвяжэце яго ў пукі, каб спаліць яго, а пшаніцу зьбярэце ў гумно маё».

Іншую прытчу прапанаваў Ён ім, кажучы: падобнае Царства Нябеснае на зерне гарчычнае, якое чалавек узяў і пасеяў на полі сваім,

 

Іншую прыпавесьць падаў ім, кажучы: «Уладарства Нябеснае падобна да зярняці гарчычнага, якое чалавек узяў і пасеяў на полі сваім.

якое, хоць меншае за ўсякае насеньне, але, калі вырастае, бывае большае за ўсякую траву і робіцца дрэвам, так што прылятаюць птушкі нябесныя і ўюць гнёзды ў гольлі яго.

 

Яно меншае за ўсякае насеньне, але, калі вырасьце, то большае за ўсякую палявую расьліну, і становіцца як дрэва, і птушкі нябесныя хаваюцца ў ветках яго». Яшчэ іншую прыпавесьць сказаў Ён ім:

Іншую прытчу сказаў Ён ім: падобнае Царства Нябеснае на закваску, якую жанчына ўзяўшы паклала ў тры меры мукі, пакуль не закісла ўсё.

 

«Уладарства Нябеснае падобна да закісі, якую жанчына ўзяла й палажыла ў тры меркі мукі, пакуль не закісла ўсё».

Гэта ўсё казаў Ісус прытчамі люду, і бяз прытчы нічога не казаў ім,

 

І ўсё гэта Ісус гаварыў народу прыпавесьцямі, а бяз прыпавесьцяў нічога не гаварыў да іх.

каб збылося сказанае праз прарока, які кажа: «Разамкну ў прытчах вусны Мае; выкажу ўтоенае ад стварэньня сьвету».

 

Каб збылося сказанае праз прарока, які гаворыць: «Адчыню ў прыпавесьцях вусны Мае, выкажу сукрытае ад стварэньня сьвету».

Тады Ісус, адпусьціўшы людзей, увайшоў у дом. І прыступіўшы да Яго, вучні Яго сказалі: растлумач нам прытчу пра куколь на полі.

 

Тады, адпусьціўшы народ, Ісус увайшоў у дом. І падыйшлі да Яго вучні Ягоныя, кажучы: «Растлумач нам прыпавесьць пра пустазельле».

А Ён ім сказаў у адказ: сейбіт добрага насеньня ёсьць Сын Чалавечы;

 

Ён-жа сказаў ім у адказ: «Сейбіт добрага насеньня — Сын Чалавечы.

поле ёсьць сьвет; добрае насеньне гэта — сыны Царства, а куколь — сыны ліхога;

 

Поле — гэта сьвет; добрае насеньне — гэта сыны Ўладарства; а пустазельле — сыны златворнага.

вораг, які пасеяў яго, ёсьць д’ябал; жніво ёсьць сканчэньне веку, а жняцы — анёлы.

 

Вораг, які пасеяў яго — злыдух; жніва — гэта канец сьвету, а жанца — ангелы.

А таму, як зьбіраюць куколь і агнём паляць, гэтак сама будзе пры сканчэньні веку гэтага:

 

Вось-жа, як зьбіраюць пустазельле й агнём спальваюць, так будзе пры сканчэньні сьвету гэтага.

пашле Сын Чалавечы анёлаў Сваіх, і зьбяруць з Царства Яго ўсе спакусы і тых, што чыняць беззаконьне,

 

Пашле Сын Чалавечы ангелаў, і зьбяруць яны у Ўладарстве Ягоным усё спакушальнае й стваральнікаў беззаконьня.

і ўкінуць іх у печ вогненную; там будзе плач і скрыгат зубоў;

 

І ўкінуць іх у печ накаленую, там будзе плач і скрыгат зубоў.

тады праведныя зазьзяюць, як сонца, у Царстве Айца іх. Хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!

 

Тады праведнікі зазьзяюць, як сонца, у Ўладарстве Айца іхнага. Хто мае вушы слухаць, няхай пачуе.

Яшчэ падобнае Царства Нябеснае на скарб, схаваны на полі, які, знайшоўшы, чалавек утоіў, і ў радасьці ад гэтага ідзе і прадае ўсё, што мае, і купляе поле тое.

 

Яшчэ падобнае Ўладарства Нябеснае да скарбу, схаванаму ў полі, і той, хто знайшоў яго, утаіў, з радасьці ад яго, ідзе й прадае ўсё, што мае, і купляе поле тое.

Яшчэ падобнае Царства Нябеснае на купца, які шукае прыгожых пэрлаў,

 

Яшчэ падобнае Ўладарства Нябеснае да чалавека-купца, які шукае прыгожых пэрлаў,

які, знайшоўшы адзін шматкаштоўны пэрл, пайшоў і прадаў усё, што меў, і купіў яго.

 

і які, знайшоўшы адну дарагую пэрліну, пайшоў і прадаў усё, што меў, і купіў яе.

Яшчэ падобнае Царства Нябеснае на нерат, закінуты ў мора і поўны рыбы ўсялякага роду,

 

Яшчэ падобнае Ўладарства Нябеснае да невада, зацягненага ў мора, які зачэрпаў рознага сорту рыбы.

які, калі ён напоўніўся, выцягнулі на бераг і, сеўшы, добрае склалі ў начыньне, а благое кінулі прэч.

 

І калі ён напоўніўся, выцягнулі яго на бераг і, сеўшы, добрае адабралі ў судзьдзё, а дрэннае выкінулі вон.

Так будзе пры сканчэньні веку: выйдуць анёлы і аддзеляць ліхіх з асяродзьдзя праведных,

 

Гэтак будзе пры сканчэньні сьвету: Сыйдуць ангелы й вылучаць злых спасярод праведных.

і ўкінуць іх у печ вогненную: там будзе плач і скрыгат зубоў.

 

І ўкінуць іх у печ агністую — там будзе плач і скрыгат зубоў».

Сказаў ім Ісус: ці зразумелі вы гэта ўсё? Яны кажуць яму: так, Госпадзе!

 

І спытаўся ў іх Ісус: «Ці зразумелі вы ўсё гэта?» Яны-ж адказалі: «Так, Госпадзе!»

А Ён сказаў ім: таму ўсякі кніжнік, навучаны Царству Нябеснаму, падобны на гаспадара дома, які выносіць са скарбніцы сваёй новае і старое.

 

І Ён сказаў ім: «Дзеля гэтага ўсякі кніжнік, які слухаў навуку пра Ўладарства Нябеснае, падобны да гаспадара дому, які выносіць з свае кладоўкі й новае й старое».

І сталася, калі скончыў Ісус прытчы гэтыя, пайшоў адтуль.

 

І было-ж, калі Ісус скончыў прыпавесьці гэтыя, адыйшоў адтуль,

І прыйшоўшы на бацькаўшчыну Сваю, вучыў іх у сынагозе іхняй, так што яны зьдзіўляліся і казалі: адкуль у Яго гэтая мудрасьць і сілы?

 

і прыйшоўшы на бацькаўшчыну сваю, навучаў іх у сынагогах іхных, і дзівіліся яны й гаварылі: «Адкуль у Яго мудрасьць гэткая й сіла?

ці не цесьляроў Ён Сын? ці не Ягоную Маці завуць Марыя, і браты Яго Якаў і Ёсій, і Сымон і Юда?

 

Ці-ж ня цесьляў Ён сын? Ці-ж ня маці Яго завецца Марыя, і браты Яго — Якуб і Ёсія, і Сыман і Юда?

і сёстры Яго ці ня ўсе сярод нас? адкуль жа ў Яго ўсё гэта?

 

І сёстры Яго ці-ж ня ўсе між намі? Адкуль у Яго ўсё гэта?»

І паняверыліся ў Ім. А Ісус сказаў ім: ня бывае прарока без пашаны, хіба што толькі на бацькаўшчыне сваёй, і ў доме сваім.

 

І блазнавалі над Ім, Ісус-жа сказаў ім: «Ня бывае прарока без павагі, хіба толькі на бацькаўшчыне сваёй і ў доме сваім».

І ня ўчыніў там многіх цудаў з-за няверства іхняга.

 

І не стварыў там шмат цудаў дзеля няверства іхнага.