Лукаша 1 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
Паколькі ўжо многія ўзялíся склада́ць аповесць пра падзеі, якія сярод нас адбылíся,
Як ужо многія браліся напісаць аповесьць аб зусім добра вядомых сярод вас здарэньнях,
як перадалí нам тыя, што ад пачатку былí відаво́чцамі і служы́целямі Слова,
як пераказалі нам тое быўшыя з са́мага пачатку вачавідцамі і слугамі Слова,
прыйшло на думку і мне, дакладна дасле́даваўшы ўсё ад пачатку, паслядоўна апісаць табе, высокашаноўны Фео́філе,
то прыйшло на думку і мне́, пільна разьве́даўшы аб усім ад пачатку, як сьле́д апісаць табе́, высокапаважаны Феафіле,
каб ты спазна́ў цвёрдую аснову таго вучэ́ння, у якім быў наста́ўлены.
каб ты даве́даўся праўду аб тых словах, якіх цябе́ навучылі.
Быў у дні Ірада, цара Іудзейскага, адзін святар íмем Заха́рыя, з Авíевай чаргí; і жонка яго з роду Ааро́навага, імя́ ёй Елісавета.
Быў у дні Ірада, цара Юдэйскага, сьвяшчэньнік з Авіявае чаргі, на імя Захарыя, і жонка яго з дачок Ааронавых; і было імя яе́ Альжбе́та.
Былí яны абое праведныя перад Богам, жывучы́ паводле ўсіх за́паведзяў і ўстанаўле́нняў Гасподніх беззага́нна.
Былі-ж яны абое праведныя перад Богам, паступаючы паводле прыказаньняў і законаў Госпада беззаганна.
І не ме́лі яны дзіця́ці, бо Елісавета была́ няплодная, і абое былí ўжо на схíле гадоў сваіх.
І ня было ў іх дзіцяці, бо Альжбе́та была няплодная, і абое яны былі паджылыя ў гадох сваіх.
І ста́лася: калі ў парадку сваёй чаргí ён служыў перад Богам,
І ста́лася, калі ў парадку свае́ чаргі служыў ён перад Богам,
вы́пала яму, паводле звы́чаю святарскага, кадзíць, увайшоўшы ў храм Гасподні,
выпала яму паводле звычаю сьвяшчэньнікаў увайсьці ў царкву Гасподнюю кадзíць;
а ўсё мноства людзей малілася зво́нку ў час каджэ́ння;
а ўся маса народу вонках малілася ў час каджэньня.
і явіўся яму Ангел Гасподні, сто́ячы справа ад кадзíльнага ахвя́рніка;
І зьявіўся яму Ангел Гасподні, стоячы справа ля кадзільнага ахвярніку.
і суме́ўся Заха́рыя, убачыўшы, і страх напаў на яго.
І спалохаўся Захарыя, убачыўшы яго, і зьняў яго страх.
Але Ангел сказаў яму: не бойся, Заха́рыя, бо пачу́та малітва твая, і жонка твая Елісавета наро́дзіць табе сына, і назавеш яго íмем Іаан,
Ангел жа сказаў яму: ня бойся, Захарыя; бо вы́слухана малітва твая, і жонка твая Альжбе́та ўродзіць табе́ сына, і дасі яму імя — Іоан.
і будзе табе радасць і весялосць, і многія нараджэ́нню яго ўзрадуюцца;
І будзе табе́ радасьць і ўце́ха, і многія ўзрадуюцца з нараджэньня яго.
бо ён будзе вялікі перад Госпадам; і не будзе піць віна́ і сíкеру; і Духам Святым напоўніцца яшчэ ва ўлонні маці сваёй;
Бо ён будзе вялікі перад Госпадам; і ня будзе піць віна і сікеру, і Духам Сьвятым напоўніцца яшчэ ў чэраве маткі свае́.
і многіх з сыноў Ізра́ілевых зве́рне да Госпада Бога іх;
І многіх з сыноў Ізраілявых наве́рне да Госпада Бога іх.
і будзе ісці перад Ім у духу і сіле Іліí, каб вярну́ць сэ́рцы бацькоў да дзяцей, і непакорлівых да мудрасці праведных, каб падрыхтава́ць Госпаду народ гатовы.
І пройдзе перад Ім у духу і сіле Ільлі, каб вярнуць сэрцы бацькоў дзе́цям, і непаслухмя́ных да мудрасьці праведных, каб прыгатаваць Госпаду народ падгатоўлены.
І сказаў Заха́рыя Ангелу: па чым я пазна́ю гэта? бо я стары́, і жонка мая́ на схíле гадоў сваіх.
І сказаў Захарыя Ангелу: Па чым пазна́ю я гэтае? То-ж я стары́, і жонка мая ў гадо́х пажылых.
І сказаў яму Ангел у адказ: я Гаўрыíл, што стаю перад Богам і пасла́ны гаварыць з табой і дабраве́сціць табе гэта;
І сказаў яму Ангел у адказ: я — Гаўрыіл, што перад Богам стаю, і пасла́ны гаварыць з табою і абвясьціць табе́ гэтае.
і вось, будзеш маўчаць і не зможаш гаварыць да таго дня, калі збу́дзецца гэта, за тое, што ты не паверыў сло́вам маім, якія здзе́йсняцца ў свой час.
І вось, будзеш ты маўчаць, і ня здолееш гаварыць да дня, калі гэтае станецца: за тое, што не паве́рыў словам маім, якія збудуцца ў свой час.
І чакаў народ Заха́рыю і здзіўляўся, што ён мару́дзіць у храме.
І ждаў народ Захарыю і дзівіўся, што ён марудзіць у царкве́.
Ён жа, вы́йшаўшы, не мог гаварыць да іх; і яны зразумелі, што ён бачыў відзе́нне ў храме; а ён рабіў ім знакі, і заставаўся нямы́м.
Выйшаўшы-ж, ён ня мог гаварыць да іх: і пазналі, што бачыў зья́ву ў царкве́; і ён ківаў і астаўся не́мы.
І ста́лася: калі скончыліся дні служэ́ння яго, пайшоў ён у дом свой.
І сталася, як скончыліся дні службы яго, вярнуўся ён у дом свой.
Пасля гэтых дзён зачала́ Елісавета, жонка яго, і таíлася пяць месяцаў, і гаварыла:
Пасьля гэтых дзён зачала Альжбе́та, жонка яго, і таілася пяць ме́сяцаў, ды гаварыла:
так зрабіў мне Гасподзь у дні, калі спагля́нуў, каб зняць з мяне́ га́ньбу сярод людзе́й.
так учыніў мне́ Госпад у дні гэтыя, як глянуў на мяне́, каб зьняць з мяне́ ганьбу між людзьмі.
А ў шосты месяц пасла́ны быў Ангел Гаўрыíл ад Бога ў горад Галіле́йскі пад назвай Назарэ́т
У шосты-ж ме́сяц пасланы быў Ангел Гаўрыіл ад Бога ў места Галіле́йскае, называнае Назарэт,
да Дзевы, зару́чанай з мужам, імя́ якому Іосіф, з дому Давíдавага; а імя́ Дзевы — Марыя.
да дзе́вы, зару́чанай з мужам іме́ньнем Язэп, з дому Давідавага; імя-ж дзе́вы — Марыя.
І, увайшоўшы да Яе, Ангел сказаў: радуйся, Благадатная! Гасподзь з Табою; благаславёная Ты сярод жанчын.
Ангел, увайшоўшы да яе́, сказаў: радуйся, дабрадатная! Госпад з табою; багасла́ўлена ты між жанок.
Яна ж, убачыўшы яго, збянтэ́жылася ад слова яго і разважа́ла, што́ ж гэта за віта́нне.
Яна-ж, убачыўшы яго, спалохалася ад слоў яго і разважала, што-б гэта было за прывітаньне такое?
І сказаў Ёй Ангел: не бойся, Марыя, бо Ты знайшла благадаць у Бога.
І сказаў ёй Ангел: ня бойся, Марыя; бо ты знайшла ласку ў Бога.
І вось, зачне́ш ва ўло́нні, і наро́дзіш Сы́на, і дасí Яму імя́: Іісус.
І вось зачне́ш у чэраве і народзіш Сына, і дасі Яму імя: Ісус.
Ён будзе вялікі, і Сы́нам Усявышняга будзе назва́ны, і дасць Яму Гасподзь Бог прастол Давіда, бацькі Яго;
Ён будзе вялікі і Сынам Найвышэйшага назаве́цца, і дасьць Яму Госпад Бог пасад Давіда, бацькі Яго,
і будзе царстваваць над домам Іакава давеку, і Царству Яго не будзе канца.
і цары́ць будзе над домам Якава даве́ку, і царству Яго ня будзе канца.
І сказала Марыя Ангелу: як будзе гэта, калі Я мужа не знаю?
Марыя-ж сказала Ангелу: як гэта будзе, калі я ня знаю мужа?
Сказаў Ёй Ангел у адказ: Дух Святы найдзе́ на Цябе, і сіла Усявышняга ахіне́ Цябе; таму і Святое, што наро́дзіцца, Сы́нам Божым будзе назва́на;
І ў адказ сказаў ей: Дух Сьвяты найдзе́ на цябе́, і сіла Найвышэйшага ахіне́ цябе́: вось чаму й тое, што народзіцца сьвятое, Сынам Божым назаве́цца.
і вось, Елісавета, сваячка Твая, і яна зачала́ сына ў старасці сваёй, і гэта ўжо шосты месяц у яе, якую называюць няплоднай;
Вось і Альжбе́та, сваячка твая, і яна зачала сына ў ста́расьці сваёй, і гэта ўжо шосты ме́сяц у яе́, хоць і называнай няплоднай.
бо не застане́цца бяссíльным у Бога ніводнае слова.
Бо-ж у Бога ніводнае слова ня будзе немагчымым.
Тады сказала Марыя: вось, Я — раба Гасподняя; няхай будзе Мне па слову твайму. І адышоў ад Яе Ангел.
І сказала Марыя: вось я — слуга Госпада; няхай ста́нецца мне́ па слову твайму. І адыйшоў ад яе́ Ангел.
І ўстаўшы, Марыя ў тыя дні пайшла з паспе́шнасцю ў горны край, у горад Іу́даў;
Устаўшы-ж Марыя ў тыя дні борзда пайшла ў горную краіну, у ме́ста Юдзіна.
і ўвайшла ў дом Заха́рыі, і павіта́ла Елісавету.
І ўвайшла ў дом Захарыі і прывітала Альжбе́ту.
І ста́лася: калі пачула Елісавета віта́нне Марыіна, устрапяну́лася дзіця́тка ва ўлонні яе; і напоўнілася Елісавета Духам Святым,
І ста́лася, як Альжбе́та ўчула прывітаньне Марыі, узварухну́лася дзіцятка ў чэраве яе́, і Альжбе́та напоўнілася Духам Сьвятым.
і ўсклíкнула моцным голасам і сказала: благаславёная Ты сярод жанчын і благаславёны плод уло́ння Твайго!
І загаласіла моцным голасам і сказала: багасла́ўлена ты між жанок, і багасла́ўлены плод чэ́рава твайго.
І адкуль гэта мне, што прыйшла Маці Госпада майго да мяне?
І адкуль гэтае мне́, што прыйшла маці Госпада майго да мяне́?
Бо, калі голас віта́ння Твайго дайшоў да вушэ́й маіх, устрапяну́лася дзіця́тка радасна ва ўлонні маім.
Бо вось, як голас вітаньня твайго дайшоў да вушэй маіх, узварухнулася вясёла дзіцятка ў чэраве маім.
І блажэнная Тая, што паверыла, бо збу́дзецца ска́занае Ёй ад Госпада.
І шчасьлíва паве́рыўшая: бо збудзецца сказанае ёй ад Госпада.
І сказала Марыя: веліча́е душа Мая Госпада,
І сказала Марыя: вяліча́е душа мая́ Госпада;
і ўзра́даваўся дух Мой у Богу, Спасіцелі Маім,
і ўзрадаваўся дух мой у Богу Спасіцелю маім,
што спагля́нуў Ён на пако́ру Рабы Сваёй; бо вось ад гэтага часу будуць зваць Мяне блажэ́ннай усе ро́ды;
што глянуў Ён на пакорнасьць рабы свае́, бо адгэтуль шчасьліваю называцімуць мяне́ ўсе́ роды,
бо ўчынíў Мне вялікае Моцны, і святое імя́ Яго;
бо вялікае ўчыніў мне́ Дужы́; і сьвятое імя Яго;
і міласэрнасць Яго ў ро́ды ро́даў да тых, што баяцца Яго;
і міласьць Яго ў роды радоў для тых, што баяцца Яго.
Ён праявíў сілу рукою Сваёю; рассе́яў ганарлíвых ду́мкамі сэ́рца іх;
Учыніў сілу рукой сваёй; рассе́яў гордых думкамі сэрца іх;
скінуў моцных з прастолаў і ўзнёс пако́рлівых;
адабраў у моцных пасады, узьвялічыў пакорных,
галодных здаво́ліў дабром, а багатых адпусціў ні з чым;
галодных здаволіў дабром, а багатыроў адпусьціў ні з чым.
прыхіну́ў Ізра́іля, слугу́ Свайго, па́мятаючы пра міласць, —
Прыняў Ізраіля, слугу свайго, успомніў міласьць,
як гаварыў бацька́м нашым, — да Аўраама і се́мені яго давеку.
як гаварыў да айцоў нашых, да Аўраама і насе́ньня яго даве́ку.
Прабыла́ ж Марыя з ёю каля трох месяцаў і вярнулася ў дом Свой.
Прабыла-ж Марыя з ёю каля трох ме́сяцаў і вярнулася ў дом свой.
А Елісавеце настаў час радзíць, і яна нарадзíла сы́на.
Альжбе́це-ж настаў час радзіць, і яна ўрадзіла сына.
І пачулі суседзі і сваякі яе, што прымножыў Гасподзь міласць Сваю да яе і радаваліся з ёю.
І пачулі сусе́дзі ды сваякі яе́, што ўзьвялічыў Госпад міласьць сваю над ёю, і це́шыліся з ёю.
І ста́лася: у восьмы дзень прыйшлі абрэ́заць дзіця́, і хацелі назваць яго íмем ба́цькі яго, Заха́рыем.
У восмы дзе́нь прыйшлі абрэзаць дзіцятка і хаце́лі назваць яго па іме́ньню бацькі яго Захарыям.
І, адказваючы, маці яго сказала: не, а назва́ны будзе Іаанам.
На гэтае маці яго сказала: не́, а назваць яго Іоанам.
І сказалі ёй: няма нікога ў радні тваёй, хто б зваўся гэтым íмем.
І сказалі ёй: нікога няма ў родзе тваім, хто зваўся-б гэтым іме́ньнем.
І зна́камі пыталіся ў ба́цькі яго, я́к бы ён хацеў, каб назва́лі яго.
І пыталіся на міга́х у бацькі, як бы ён хаце́ў назваць яго.
І, папрасіўшы дошчачку, ён напісаў: Іаан будзе імя́ яму. І здзівіліся ўсе.
Ён зажадаў дошчачку і напісаў: Іоан імя яму. І ўсе́ дзівіліся.
І адразу адкры́ліся ву́сны яго і язык яго, і ён стаў гаварыць, благаслаўля́ючы Бога.
І ў той жа час расчыніліся вусны яго і язык яго, і ён стаў гаварыць, багасла́ўлючы Бога.
І быў страх ва ўсіх, хто жыў вакол іх; і па ўсім горным кра́і Іудзейскім расказвалі пра ўсё гэта.
І страх узьняўся сярод сусе́дзяў іх; і расказвалі пра ўсё гэтае па ўсёй нагорнай старане́ Юдэйскай.
І ўсе, хто чуў, паклалі гэта ў сэ́рцы сваім, ка́жучы: што́ будзе з дзіця́ці гэтага? І рука Гасподняя была́ з ім.
І ўсе́ чуўшыя ўзялі гэтае да сэрца свайго і гаварылі: што-ж гэта будзе за дзіця? І рука Госпадава была з ім.
І Заха́рыя, бацька яго, напоўніўся Духам Святым і прарочыў, ка́жучы:
І Захарыя, бацька яго, напоўніўся Сьвятым Духам і прарочыў, кажучы:
благаславёны Гасподзь Бог Ізра́ілеў, што наведаў народ Свой і вы́купіў яго;
Багасла́ўлены Госпад Бог Ізраіляў, што адве́даў народ свой і даў выбаўле́ньне яму;
І ўзняў нам рог спасення ў доме Давіда, слугí Свайго,
і падняў рог спасе́ньня нашага ў доме Давіда, слугі Свайго,
як сказаў ву́снамі святых Сваіх прарокаў адве́ку,
(як апавясьцíў вуснамі быўшых ад ве́ку сьвятых прарокаў Сваіх),
што ўрату́е нас ад ворагаў нашых і ад рукí ўсіх, хто ненавідзіць нас;
спасе́ нас ад ворагаў нашых і ад рукі ўсіх ненавíдзячых нас;
каб зрабіць міласць бацька́м нашым і ўспомніць запаве́т Свой святы́,
і ўчы́ніць ла́ску бацьком нашым і спамяне́ сьвяты тастамант свой,
кля́тву, якой кля́ўся Ён Аўрааму, бацьку нашаму, каб даць нам,
прысягу, што кляўся Аўрааму, бацьцы нашаму, даць нам,
вы́зваленым ад рукí ворагаў нашых, без бо́язі
не з баязьні, па выбаўле́ньні з рукі ворагаў нашых
служы́ць Яму ў свя́тасці і пра́веднасці перад Ім ва ўсе дні жыцця́ нашага.
служыць Яму ў сьвятасьці і праўдзе перад ім у-ва ўсе́ дні жыцьця нашага.
І ты, дзіця́, прарокам Усявышняга будзеш назва́на, бо ты будзеш ісці перад аблíччам Госпада, каб падрыхтаваць шляхí Яму,
І ты, дзіцятка, назавешся прарокам Усявышняга, бо пройдзеш напе́рад прад абліччам Госпада — прыгатаваць шляхі Яму,
даць народу Яго спазна́ць спасе́нне ў адпушчэ́нні грахоў,
даць народу пазнаць спасе́ньне ў адпушчэньні грахоў яго,
па сардэчнай міласці Бога нашага, якою наве́даў нас Усход з вышынí,
па ўну́транаму міласэрдзю Бога нашага, якім адве́даў нас Усход з вышыні,
каб асвятлíць тых, што сядзяць у це́мры і це́ні смерці, скірава́ць ногі нашы на шлях міру.
прасьвяціць тых, што ў це́мры і ў цяню́ сьмяротным, пакіраваць ногі нашыя, на дарогу міра.
Дзіця ж расло і ўмацоўвалася духам; і было́ ў пусты́нях да дня з’яўле́ння свайго Ізра́ілю.
Дзіця-ж узрастала і ўмацоўвалася духам, і было ў пустынях да дня зьяўле́ньня свайго Ізраілю.
