Лукаша 22 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Набліжа́лася свята праснако́ў, што называецца Пасхаю;
Набліжалася ж свята Праснакоў, што называюць Пасхаю.
і шукалі першасвятары́ і кніжнікі, як забіць Яго, бо яны баяліся народу.
І шукалі першасвятары і кніжнікі, як бы забіць Яго, бо яны баяліся народу.
Увайшоў жа сатана ў Іуду, зва́нага Іскарыётам, аднаго з ліку двана́ццаці,
Сатана ж увайшоў у Юду, званага Іскарыёт, аднаго з ліку Дванаццаці;
і ён, пайшоўшы, дамовіўся з першасвятара́мі і начальнікамі, як ён ім вы́дасць Яго.
І ён, пайшоўшы, дамовіўся з першасвятарамі і начальнікамі, як ён ім выдасць Яго.
І яны ўзра́даваліся і пагадзíліся даць яму срэ́бранікаў;
І яны абрадаваліся і згадзіліся даць яму срэбранікаў.
і ён абяцаў і шукаў наго́ды вы́даць Яго ім не пры народзе.
І ён абяцаў і шукаў зручнага часу, каб выдаць Яго не пры народзе.
Надышо́ў жа дзень праснако́ў, у які нале́жала прыно́сіць пасхальную ахвя́ру;
Надышоў жа дзень Праснакоў, калі належала прыносіць у ахвяру пасху;
і паслаў Ён Пятра і Іаана, сказаўшы: пайдзíце, прыгату́йце нам есці пасху.
і Ён паслау Пятра і Іаана, сказаўшы: «Пайдзіце, падрыхтуйце нам пасху, каб нам спажыць яе».
Яны ж сказалі Яму: дзе хочаш, каб мы прыгатава́лі?
Яны ж сказалі Яму: «Дзе Ты хочаш, каб мы падрыхтавалі?»
Ён сказаў ім: вось, калі вы будзеце ўвахо́дзіць у горад, то сустрэ́нецца вам чалавек, які будзе не́сці збан вады; ідзіце ўслед за ім у дом, у які ён уво́йдзе,
А Ён сказаў ім: «Вось, калі будзеце уваходзіць у горад, сустрэнецца вам чалавек са збаном вады; ідзіце ўслед за ім у дом, куды ён увойдзе;
і скажы́це гаспадару́ дома: «Настаўнік кажа табе: дзе пакой, у якім Мне есці пасху з вучнямі Маімі?»
і скажыце гаспадару дома: «Кажа табе Настаўнік: дзе пакой, у якім бы Я спажыў пасху з Маім вучнямі?»
І ён вам пакажа верхні пакой вялікі, усла́ны; там прыгату́йце.
І ён вам пакажа вялікую святліцу, высланую: там падрыхтуйце».
Яны пайшлі і знайшлі, як Ён сказаў ім; і прыгатава́лі пасху.
І, пайшоўшы, яны знайшлі як Ён казаў ім, і падрыхтавалі пасху.
І, калі надышо́ў час, Ён узлёг, і дванаццаць апосталаў з Ім,
І калі надышоў час, Ён узлёг, і апосталы з Ім.
і сказаў ім: вельмі жада́ў Я гэтую пасху есці з вамі, перш чым му́кі прыму́,
І Ён сказаў ім: «Горача хацеў Я спажыць гэтую пасху з вамі, перш чым мукі прыму:
бо кажу вам, што ўжо не буду есці яе, пакуль не здзе́йсніцца яна ў Царстве Божым.
бо кажу вам: не буду спажываць яе пакуль не спраўдзіцца яна ў Божым Царстве».
І, узяўшы чашу, узнёс падзя́ку і сказаў: прымíце яе і падзялíце між сабою,
І, узяўшы чару. уздзякаваўшы, сказаў: «Вазьміце яе і падзяліце між сабою;
бо кажу вам, што не буду піць ад пло́ду вінагра́днага, пакуль не пры́йдзе Царства Божае.
бо кажу вам, [што] не буду піць Я з гэтага часу ад плоду лазы вінаграднай аж пакуль не прыйдзе Божае Царства».
І, узяўшы хлеб, узнёс падзяку, пераламíў і даў ім, ка́жучы: гэта це́ла Маё, якое за вас аддае́цца; рабіце гэта на ўспамíн пра Мяне.
І, узяўшы хлеб, уздзякаваўшы, пераламаў яго і падау ім, кажучы: «Гэта цела Маё, што за вас аддаецца. Рабіце гэта на ўспамін пра Мяне».
Таксама і ча́шу пасля вячэ́ры, ка́жучы: гэтая чаша — новы запаве́т у Маёй крывí, якая за вас праліва́ецца.
Гэтак жа — і чару пасля вячэры, кажучы: «Гэтая чара — Новы Запавет у Маёй крыві, што за вас праліваецца.
Але вось рука таго, хто выдае́ Мяне, са Мною за сталом;
Ды вось рука прадажніка Майго са Мною за сталом,
і ўсё ж Сын Чалавечы ідзе, як вы́значана, але го́ра таму чалавеку, які Яго выдае́.
бо Чалавечы Сын ідзе, як вызначана, але бяда таму чалавеку, праз якога Ён выдаецца».
І яны пачалí пыта́цца адзін у аднаго, хто б гэта з іх быў, што зро́біць такое?
І яны пачалі пытацца адзін у аднаго: «Хто ж з іх меўся б зрабіць гэта?»
Была́ ж і спрэ́чка паміж імі, хто з іх павінен лічы́цца бо́льшым.
І ўсчалася і спрэчка між імі, хто з іх павінен лічыцца большым.
А Ён сказаў ім: цары́ народаў пану́юць над імі, і ўладары́ іх дабрадзе́ямі называ́юцца;
Ён жа сказаў ім: «Цары народаў пануюць над імі, а тыя, што імі валодающь, называюцца «дабрачынцамі».
вы ж не так: але бо́льшы сярод вас, няхай будзе як ме́ншы, а начальнік — як слуга́.
Але вы не так: і хто большы між вас, няхай будзе як меншы, а начальнік — як слуга.
Бо хто бо́льшы: той, хто ўзляжы́ць, ці той, хто прыслу́жвае?е́ хіба́ не той, хто ўзляжы́ць? А Я пасярод вас як той, хто прыслу́жвае.
Бо хто большы: ці той, хто ўзлягае, ці той, хто слугуе? Ці не той, хто ўзлягае? А Я сярод вас — як Той, Хто слугуе.
Вы ж ператрыва́лі са Мною ў выпрабава́ннях Маіх,
Вы ж тыя, што ператрывалі са Мною ў Маіх выпрабаваннях;
і Я завяшча́ю вам, як завяшча́ў Мне Айцец Мой, Царства,
і Я прызначаю вам, як прызначыў Мне Мой Бацька, Царства,
каб вы елі і пілí за трапе́заю Маёю ў Царстве Маім, і будзеце сядзе́ць на прастолах і судзíць дванаццаць кале́н Ізра́ілевых.
каб вы елі і пілі за Маім сталом у Маім Царстве, і сядзеце вы на пасадах і будзеце судзіць дванаццаць каленаў Ізраілевых».
І сказаў Гасподзь: Сíмане! Сíмане! вось, сатана прасіў, каб прасе́яць вас, як пшаніцу;
[І сказаў Госпад:] «Сімане, Сімане, вось сатана дамогся таго, каб прасеяць вас, як пшаніцу;
але Я маліўся за цябе, каб не знікла вера твая; і ты не́калі, вярну́ўшыся, умацу́й братоў тваіх.
Я ж маліўся за цябе, каб не паслабела твая вера; і ты некалі, навярнуўшыся, умацуй сваёх братоў».
Ён жа сказаў Яму: Госпадзі! з Табою я гатовы і ў цямнíцу, і на смерць ісці.
А той сказаў Яму: «Госпадзе, з Табою гатовы я і ў цямніцу і на смерць ісці».
А Ён сказаў: кажу табе, Пётр, не прапяе́ сёння певень, як ты тройчы адрачэ́шся, сказаўшы, што не ведаеш Мяне.
Ён жа сказаў: «Кажу Табе, Пятро: не прапяе сёння певень, як ты тройчы адрачэшся, што не ведаеш Мяне».
І сказаў ім: калі Я пасыла́ў вас без мяшка, і без торбы, і без абу́тку, ці ме́лі вы ў чым няста́чу? Яны ж адказалі: ні ў чым.
І Ён сказаў ім: «Калі Я вас пасылаў без кашалька, і торбы, і сандаляў, ці вам не ставала чаго?» Яны ж сказал: «Нічога».
Сказаў жа ім: але цяпер хто ма́е мяшок, няхай возьме яго, гэтакса́ма і торбу; а хто не ма́е, няхай прада́сць во́пратку сваю і ку́піць меч;
І Ён сказаў ім: «Але цяпер хто мае кашалёк, хай возьме, таксама і торбу, а хто не мае, хай прадасць сваё адзенне і купіць меч.
бо кажу вам, што павінна яшчэ спо́ўніцца на Мне гэта напíсанае: «і да злачы́нцаў залíчаны». Бо тое, што пра Мяне, набліжа́ецца да канца.
Бо кажу вам: трэба, каб на Мне збылося гэтае напісанае: «І да беззаконных залічаны», бо і тое, што пра Мяне, падыходзіць да канца».
Яны ж сказалі: Госпадзі! вось тут два мячы. Ён сказаў ім: даво́лі.
Яны ж сказалі: «Госпадзе, вось тут два мячы». А Ён сказаў ім: «Даволі».
І, вы́йшаўшы, пайшоў, як звыча́йна, на гару́ Елеонскую; і следам за Ім пайшлі вучні Яго.
І, выйшаўшы, Ён пайшоў, як звычайна, на Аліўную гару, а ўслед за ім пайшлі і вучні.
Прыйшоўшы на месца, Ён сказаў ім: малíцеся, каб не ўпа́сці вам у спаку́су.
А прыйшоўшы на месца, Ён сказаў ім: «Маліцеся, каб не ўпасці ў спакусу».
І Сам адступіў ад іх на адле́гласць кíнутага ка́меня, і, стаўшы на кале́ні, маліўся,
А Сам Ён адышоў ад іх, як дакінуць каменем, і, прыпаўшы на калені, маліўся,
ка́жучы: Ойча! калі хочаш, пранясí ча́шу гэтую міма Мяне! аднак не Мая воля, а Твая няхай будзе.
кажучы: «Татухна, калі хочаш, аднясі гэтую чашу ад Мяне; аднак не Мая воля, але Твая хай будзе».
Явіўся ж Яму Ангел з неба і ўмацо́ўваў Яго.
І паказаўся Яму анёл з неба, умацоўваючы Яго.
І Ён, перажыва́ючы ўну́траную барацьбу́, стара́нней маліўся; і зрабіўся пот Яго, як кроплі крывí, што па́далі на зямлю́.
І, будучы ў смяротнай трывозе, шчырэй маліўся; і зрабіўся Яго пот, як кроплі крыві, што спадаюць на зямлю.
І, уста́ўшы з малітвы і прыйшо́ўшы да вучняў, Ён знайшо́ў, што яны спяць ад сму́тку,
І, устаўшы ад малітвы, прыйшоўшы да вучняў, знайшоу іх у сне ад гора,
і сказаў ім: што́ спіце́? уста́ньце і маліцеся, каб не ўпа́сці вам у спаку́су.
і сказаў ім:. «Што вы спіце? Уставайце і маліцеся, каб не ўпасці вам у спакусу».
Яшчэ калі Ён гаварыў гэта, тады з’явіўся натоўп, і той, каго зва́лі Іуда, адзін з двана́ццаці, ішоў папе́радзе, і ён наблíзіўся да Іісуса, каб пацалава́ць Яго. Бо ён даў ім такі знак: Каго я пацалую, Той і ёсць.
Кам Ён яшчэ гаварыў, вось натоўп і той, каго звапі Юда, адзін з Дванаццаці, ішоў наперадзе іх. І ён наблізіўся да Ісуса, каб пацалаваць Яго, [бо так знак ён даў ім: каго я пацалую, той і ёсць].
Іісус жа сказаў яму: Іуда! пацалу́нкам Сына Чалавечага выдае́ш?
Ісусе жа сказаў яму: «Юда, пацалункам выдаеш Чалавечага Сына»
Тыя, што былі з Ім, ба́чачы, да чаго ідзе, сказалі: Госпадзі! ці не ўда́рыць нам мячом?
Тыя ж, якія быпі з Ім, убачыўшы, што будзе, сказалі: «Госпадзе, ці не ўдарыць нам мячом?»
І адзін з іх ударыў першасвятаро́вага раба і адсе́к яму правае ву́ха.
І адзін з іх ударыў першасвятаровага раба і адцяў яму правае вуха.
На гэта Іісус сказаў: пакíньце, хопіць. І, дакрану́ўшыся да вуха яго, ацалíў яго.
У адказ жа Ісус сказаў: «Пакіньце, даволі». І, дакрануўшыся вуха, загаіў яго.
Сказаў жа Іісус першасвятара́м, і начальнікам аховы храма, і старэйшынам, якія сабра́ліся су́праць Яго: бы́ццам на разбойніка вы́йшлі вы з мяча́мі і кала́мі, каб узяць Мяне?
І сказаў Ісус першасвятарам, і начальнікам аховы святыні, і старэйшынам, што сабраліся супроць Яго: «Як на разбойніка выйшлі вы з мячамі і каламі?
штодня́ бываў Я з вамі ў храме, і вы не паднялí рук на Мяне; але гэта — ваша гадзíна і ўла́да це́мры.
Калі штодня бываў Я з вамі ў святыні, вы не паднялі рук на Мяне, але гэта — ваша гадзіна, і ўлада цемры».
І, узя́ўшы Яго, павялі і прывялі ў дом першасвятара́. Пётр жа ішоў следам воддаль.
І, скапіўшы Яго, павялі і прывялі ў дом першасвятара; Пятро ж ішоў зводдаль следам.
Калі ж яны раскла́лі агонь пасярод двара́ і селі разам, сядзеў і Пётр паміж імі.
Калі ж расклалі агонь сярод двара і селі разам, сядзеў і Пятро між імі.
І адна служа́нка, уба́чыўшы яго, што сядзеў пры агні, і, прыгле́дзеўшыся да яго, сказала: і гэты з Ім быў.
І адна спужанка, убачыўшы, што ён сядзіць пры агні, і, прыгледзеўшыся да яго, сказала: «І гэты быў з Ім».
Але ён адро́кся ад Яго, ка́жучы: жанчы́на, я не ведаю Яго.
Ён жа адрокся, кажучы: «Не ведаю Яго, жанчына».
І неўзаба́ве другі, убачыўшы яго, сказаў: і ты з іх. Але Пётр сказаў: чалавеча, не.
І неўзабаве другі, убачыўшы яго, сказаў: «І ты з іх». Але Пятро сказаў: «Не, чалавеча».
І, як прайшло́ каля адной гадзíны, нехта іншы настойваў, ка́жучы: сапраўды́ і гэты з Ім быў, бо ён галіле́янін.
І праз нейкую гадзіну хтосьці іншы настойваў, кажучы: «Сапраўды, і гэты быў з ім; бо і ён галілеянін».
Але Пётр сказаў: чалаве́ча, я не ведаю, што́ ты гаворыш. І адразу, калі ён яшчэ гаварыў, заспяваў певень.
А Пятро сказаў: «Чалавеча, я не ведаю, што ты кажаш». І зараз жа, пакуль ён яшчэ гаварыў, прапяяў певень.
І, абярнуўшыся, Гасподзь паглядзе́ў на Пятра; і ўспо́мніў Пётр сло́ва Гасподняе, як Ён сказаў яму: перш чым заспява́е певень, адрачэ́шся ад Мяне тройчы.
І, абярнуўшыся, Госпад паглядзеў на Пятра. І ўспомніў Пятро Гасподняе слова, як Ён казаў яму: «Перш чым прапяе сёння певень, ты тройчы адрачэшся ад Мяне».
І, вы́йшаўшы вон, горка заплакаў.
І, выйшаўшы адтупь, ён горка заплакаў.
А людзі, якія трыма́лі Іісуса, насміха́ліся з Яго і бíлі;
А людзі, што разам трымалі Яго, насміхаліся з Яго, б’ючы;
і, накры́ўшы Яго, бíлі Яго па тва́ры і пыта́ліся ў Яго, ка́жучы: прароч, хто ўдарыў Цябе?
і, закрыўшы Яго, пыталіся, кажучы: «Прароч, хто ўдарыў Цябе?»
І многа іншых блюзне́рстваў гаварылі су́праць Яго.
І шмат іншых блюзнерстваў казалі яны на Яго.
І калі настаў дзень, сабра́ліся старэйшыны народа, і першасвятары́, і кніжнікі, і прывялі Яго ў сінедрыён свой
І калі надышоў дзень, сабралася рада старэйшын народа: першасвятары і кніжнікі — і прывялі Яго ў свой сінедрыён,
і сказалі: ці Ты Хрыстос? скажы нам. Ён жа сказаў ім: калі Я скажу вам, вы не паве́рыце;
кажучы: «Калі ты Месія, скажы нам». Ён жа сказаў ім: «Калі Я вам скажу, вы не паверыце;
а калі і спыта́юся ў вас, не адка́жаце Мне і не адпу́сціце;
а калі спытаюся, не адкажаце.
адгэтуль Сын Чалавечы будзе сядзець правару́ч сілы Божай.
3 гэтага часу ж Чалавечы Сын будзе сядзець праваруч Божай сілы».
І сказалі ўсе: дык Ты — Сын Божы? Ён жа сказаў ім: вы кажаце, што Я.
І сказалі ўсе: «Дык Ты Божы Сын?» Ён жа сказаў ім: «Вы кажаце, што Я».
Яны ж сказалі: якое нам яшчэ трэ́ба све́дчанне? мы ж самі чулі з ву́снаў Яго!
Яны ж сказалі: «Якая яшчэ нам патрэба ў сведчаннях? Бо мы самі чулі з Яго вуснаў».
