Выхад 31 разьдзел

 

 

І прамовіў ГОСПАД да Майсея, кажучы:

 

Молвилъ естъ Господь к Моисееви, глаголя:

«Глядзі, Я паклікаў па іменьні Бэцалеэля, сына Урыя, сына Хура, з калена Юды.

 

«Се, нарекохъ именемъ Везелеила сына Урова, сына Гуръ от племеня Іудина,

І Я напоўніў яго Духам Божым, мудрасьцю, разумнасьцю, веданьнем і [ўменьнем] да ўсялякай працы,

 

и наполънихъ его духомъ Божиимъ, мудростию, разумомъ и вмениемъ при каждомъ деле,

мастацкімі здольнасьцямі рабіць з золата, срэбра і медзі,

 

абы вымыслилъ все, еже хитре вделати ся можеть от злата, сребра, меди,

і абрабляць камяні для асаджэньня [іх], і абрабляць дрэва, каб рабіць [з ім] усялякую працу.

 

мрамору теже и от драгого камения и от разноличнаго древия.

І вось, Я даў яму Агаліява, сына Ахісамаха, з калена Дана, і ў сэрца кожнага мудрага сэрцам Я даў мудрасьць, і яны зробяць усё, што Я загадаў табе:

 

И придахъ ему товариша — Елиава, сына Ахисамехова от племеня Данова. И в серци человека навченаго положихъ мудрость. Сии да вделають вси речи, еже приказахъ тобе:

Намёт Спатканьня і Каўчэг Сьведчаньня, і накрыўку, якая на ім, і ўсе начыньні Намёту,

 

Храм Завета и Скриню Сведения, и доску очищения, еже над нею ест, и вси сосуды храмовы,

і стол, і начыньні ягоныя, і сьвечнік чысты, і ўсе начыньні, і ахвярнік каджэньня,

 

и столъ и сосуды его; светилникъ пречистейший и приправы его; олтарь, на немже кадять фимианъ, и требник, на немже приносять жертвы, со всими сосуды их;

і ахвярнік цэласпаленьня, і ўсе начыньні ягоныя, і мыцельнік, і падставу ягоную,

 

умывалницу с подставкою ея;

і адзеньні службовыя, і адзеньні сьвятыя для Аарона сьвятара, і адзеньні сыноў ягоных да сьвятарства,

 

ризы святые ко служении Ааронови-жерцу и сыномъ его, дабы чинили дело свое при службе святой;

і алей памазаньня, і кадзіла пахкае для сьвятыні. Усё так, як Я загадаў табе, яны зробяць».

 

олей помазания и фимианъ добровонныхъ речей ко кажении во Святыни — все, еже повелехъ тобе, вделають».

І сказаў ГОСПАД Майсею, кажучы:

 

И рече Господь к Моисею, глаголя:

«І ты прамовіш да сыноў Ізраіля, кажучы: “Толькі захоўвайце супачынкі Мае, бо гэта знак паміж Мною і вамі ў пакаленьнях вашых, каб вы пазналі, што Я — ГОСПАД, Які асьвячае вас.

 

«Ирци сыномъ Ізраилевымъ: Видьте, да суботы Моя соблюдете, понеже знамя естъ межи Мною и вами в рожениахъ вашихъ, да разумеете, яко Азъ есмъ Господь, освещая васъ.

І захоўвайце суботу, бо яна — сьвятая для вас. Хто апаганіць яе, сьмерцю памрэ. Хто будзе ў яе рабіць работу, будзе выгублена душа тая спаміж народу свайго.

 

Сохраните жъ суботы Моя, понеже святы суть вамъ. Оскверняяй суботу смертию да умреть. И кто бы делалъ в ну дело, да загинеть душа того от среды людей своихъ.

Шэсьць дзён будуць рабіць работу, а дзень сёмы — субота супачынку, сьвятая для ГОСПАДА. Кожны, хто будзе рабіць работу ў дзень супачынку, сьмерцю памрэ.

 

Шесть дней будеши делати дело свое, во седмый день субота естъ, отпочинение святое Господу. Всякий, делая в той день дело, да умреть.

І будуць захоўваць сыны Ізраіля суботу, каб рабіць супачынак у пакаленьнях сваіх. [Гэта] запавет вечны.

 

Сего для да сохранять сынове Ізраилевы суботу и празнують ю в народехъ своихъ.

Паміж Мною і сынамі Ізраіля гэта знак на вякі; бо за шэсьць дзён зрабіў ГОСПАД неба і зямлю, а ў сёмы дзень супачыў і адпачыў”».

 

В законъ вечный сее да естъ межи Мною и сынми Ізраилевыми и во знамя вечное, понеже в шести днехъ сотворилъ Богъ небо и землю, в седмый же день, от всего дела престав, отпочинулъ».

І даў Бог Майсею, калі скончыў прамаўляць да яго на гары Сынай, дзьве табліцы сьведчаньня, табліцы каменныя, запісаныя пальцам Божым.

 

И далъ естъ Господь Моисееви, скончавши слова сия на горе Синай, две досце Сведения каменны, на писаны перстомъ Божиимъ.