Выхад 33 разьдзел

 

 

І прамовіў ГОСПАД да Майсея: «Ідзі, узыйдзі адгэтуль ты і народ, які ты вывеў з зямлі Эгіпецкай, у зямлю, пра якую Я прысягаў Абрагаму, Ісааку і Якубу, кажучы: “Насеньню твайму дам яе”.

 

Тогда рече Господь к Моисею: «Иди и въступи от места сего ты и людие твои, ихже вывел еси з земли Египетское в землю, о нейже кляхся Аврааму, Ісааку и Якову, глаголя: Племени вашему дам ю.

І Я пашлю перад абліччам тваім анёла, і выганю Хананейца, Амарэя, Хета, Пэрэзэя, Хівея і Евусэя.

 

И пошлю пред тобою ангела Своего, онже выженет Хананея, Аморея, Еттея, Феризея, Еввея и Евузеа,

І ўвядзе ён вас у зямлю, дзе цячэ малако і мёд, бо Сам Я не пайду сярод цябе, бо ты — народ з цьвёрдым каркам, каб Я не выгубіў вас у дарозе».

 

и вниидеши в землю, текущу млеком и медом; Сам же не пойду с тобою, яко людие твердошийни сут, да не погублю тя на пути».

І пачуў народ ліхое слова гэтае, і загаласіў, і не ўзлажыў ніхто аздобаў сваіх на сябе.

 

Услышавши пак людие слова сие презлые, плакаше, и никтоже по обычаю облече на ся ризы красны.

І сказаў ГОСПАД Майсею: «Скажы сынам Ізраіля: “Ты — народ з цьвёрдым каркам. Калі Я адну хвіліну буду ісьці сярод цябе, Я выгублю цябе. А цяпер здымі з сябе аздобы свае, і Я буду ведаць, што маю рабіць з табою”».

 

И рече Господь Моисею: «Глаголи сыномъ Ізраилевымъ: Людие жестокошийни есте, единою ступлю посреди васъ и погублю васъ. Се ныне сложте окрасу свою, да увемъ, что имамъ чинити над вами».

І зьнялі з сябе сыны Ізраіля аздобы свае каля гары Харэў.

 

Тогда сложили суть сынове Ізраилевы окрасу свою, юже несоша от горы Хоривъ.

І Майсей узяў намёт, і паставіў яго па-за табарам, воддаль ад табару, і назваў яго Намётам Спатканьня; і было, што кожны, хто шукаў ГОСПАДА, выходзіў да Намёту Спатканьня, які [быў] па-за табарам.

 

Моисей же, вземъ храмъ и поставил и вне полковъ поодаль, и назвалъ имя его — Храмъ Завета. И вси людие, ониже имеваху неякие суды, выхожаху ко храму завета вонъ с полковъ.

І было, калі Майсей выходзіў да Намёту, уставаў увесь народ, і стаяў кожны каля ўваходу ў намёт свой, і глядзеў на Майсея, аж пакуль ён не ўваходзіў у Намёт.

 

И внегда Моисей исхожаше ко храму, воставаху вси людие и стоиваху единый каждый во дверехъ шатра своего, гледяще созаду на Моисея, даже и вхожаше до храму.

І было, калі Майсей уваходзіў у Намёт, зыходзіў слуп воблачны і станавіўся каля ўваходу ў Намёт, і [Бог] гаварыў з Майсеем.

 

А внегда онъ вхожал во храм завета, схожалъ столпъ облачный и стоивалъ у дверей, и глаголаше Господь с Моисеемъ.

І бачыў увесь народ слуп воблачны, які стаяў каля ўваходу ў Намёт; і ўставаў увесь народ, і кланяўся кожны каля ўваходу ў намёт свой.

 

И видоваху вси людие столпъ облачный, стоащъ у дверей храму, востающе же они и кланяхуся во дверехъ шатровъ своихъ.

І гаварыў ГОСПАД з Майсеем абліччам да аблічча, як гаворыць чалавек з сябрам сваім; і ён вяртаўся ў табар; а служыцель ягоны Егошуа, сын Нуна, юнак, не адыходзіў з сярэдзіны Намёту.

 

Молвяше пакъ Господь к Моисею лицемъ к лицу, якоже имать обычай человекъ молвити ко ближнему своему. И внегда навращевался естъ Моисей въ полки, отрокъ его Ісусъ, сынъ Наввинъ, юноша, не отхожаше от храму завета.

І сказаў Майсей ГОСПАДУ: «Глядзі, Ты кажаш мне: “Узьвядзі народ гэты”, а Ты не паведаміў мне, каго пашлеш са мною. І Ты сказаў: “Я ведаю цябе на імя”, і таксама: “Ты знайшоў ласку ў вачах Маіх”.

 

И рече Моисей къ Господу: «Велиши вывести людей сихъ, и не поведаеши мне, кого хощеши послати со мною. А понеже рекъ есь: “Знаю тя по имени и знашолъ еси ласку предо Мною”,

І цяпер, калі я знайшоў ласку ў вачах Тваіх, дай мне спазнаць, прашу, шлях Твой, і я спазнаю Цябе, каб знайсьці ласку ў вачах Тваіх. І Ты паглядзі, што гэты народ — народ Твой».

 

сего ради знайдохъ ли ласку предъ Тобою, яви ми лице Свое, да познаю Тя и обрету милость предъ очима Твоима. И возри на люди Своя, на народъ сей».

І сказаў [Госпад]: «Аблічча Маё пойдзе [перад табою], і Я супакою цябе».

 

И рече Господь: «Лице Мое пойдеть предъ тобою и отпочинение дамъ ти».

І сказаў [Майсей] Яму: «Калі ня пойдзе аблічча Тваё, не выводзь нас адгэтуль.

 

Тогда рече к нему Моисей: «Аще Ты Самъ не пойдеши предъ нами, то не изводи насъ от места сего.

Бо з чаго я спазнаю, што знайшоў ласку ў вачах Тваіх, я і народ Твой? Ці не з таго, што Ты пойдзеш з намі? І будзем аддзеленыя я і народ Твой ад усіх народаў, якія на абліччы зямлі».

 

По чемъ убо познати можемъ азъ и людие Твои, яко знайдохомъ ласку предъ очима Твоима, естъли же не пойдеши с нами, да быхомъ похвалены были предо всеми людми, живущими на земли?»

І сказаў ГОСПАД Майсею: «Таксама паводле гэтага слова, якое ты прамовіў, Я зраблю, бо ты знайшоў ласку ў вачах Маіх, і Я ведаю цябе на імя».

 

И рече Господь к Мо исею: «И сее слово, еже реклъ еси, вчиню, понеже знашолъ еси милость предо Мною и знаю тя паче всехъ».

І сказаў [Майсей]: «Пакажы мне, прашу, славу Тваю».

 

Рече Моисей: «Покажи ми славу Свою».

І сказаў [Госпад]: «Я правяду перад абліччам тваім усю добрасьць Сваю, і назаву імя ГОСПАДА перад табою, і буду літасьцівы для таго, для каго буду літасьцівы, і буду міласьцівы для таго, для каго буду міласьцівы».

 

И рече Господь: «Азъ покажу тобе все добро и прозовуся именемъ Господьнимъ предъ тобою. И помилую, его же восхощу, а ущедрю, егоже возлюблюa».

І сказаў [Госпад]: «Ня зможаш паглядзець на аблічча Маё, бо ня можа глядзець на Мяне чалавек і застацца жывы».

 

И паки рече: «Не возможеши видети лица Моего, понеже аще узрить Мя человекъ, живъ не будеть».

І сказаў ГОСПАД: «Вось месца пры Мне, і ты стань на гэтай скале.

 

И паки рече: «Се, ест место у Мене. И станеши на скале,

І станецца, калі будзе ісьці слава Мая, Я пастаўлю цябе ў шчыліне скалы, і захіну цябе далоньню Маёй, пакуль не прайду.

 

и внегда пойдеть слава Моя, поставлю тя у розделении скалы и покрию тебе десницею Моею, дондеже мину.

І калі Я прыбяру далонь Маю, ты ўбачыш Мяне ззаду, але аблічча Маё ня будзе відаць».

 

И воздвигну руку Свою, и узришъ задъ Мой, лица же Моего видети не возможеши».