Выхад 33 разьдзел

 

 

І гукаў СПАДАР Масею: «Пайдзі, узыйдзі адгэтуль ты а люд, каторы ты ўзьвёў ізь зямлі Ягіпецкае, да зямлі, праз каторую Я прысягаў Абрагаму, Ісаку а Якаву, кажучы: "Насеньню твайму дам яе".

 

Тогда рече Господь к Моисею: «Иди и въступи от места сего ты и людие твои, ихже вывел еси з земли Египетское в землю, о нейже кляхся Аврааму, Ісааку и Якову, глаголя: Племени вашему дам ю.

І пашлю перад табою Ангіла, і пражану Канааняніна, Аморэя, Гэціча, Ферэзэя, Гэвея, а Евусэя.

 

И пошлю пред тобою ангела Своего, онже выженет Хананея, Аморея, Еттея, Феризея, Еввея и Евузеа,

І ўвядзець ён вас да зямлі, ідзе цячэць малако а мёд, бо Сам ня ўзыйду сярод цябе, бо люд калянага завыйку ты, каб не загубіць Імне вас у дарозе».

 

и вниидеши в землю, текущу млеком и медом; Сам же не пойду с тобою, яко людие твердошийни сут, да не погублю тя на пути».

І пачуў люд ліхое слова гэтае, і загаласіў, і не ўзлажыў ніхто прыбораў сваіх на сябе.

 

Услышавши пак людие слова сие презлые, плакаше, и никтоже по обычаю облече на ся ризы красны.

І сказаў СПАДАР Масею: «Скажы сыном Ізраелявым: "Вы люд калянага завыйку; за адну часіну, калі Я ўзыйду сярод цябе, і выгублю цябе. А цяпер здыміце ізь сябе прыборы свае, Я буду ведаць, што Імне рабіць із табою"».

 

И рече Господь Моисею: «Глаголи сыномъ Ізраилевымъ: Людие жестокошийни есте, единою ступлю посреди васъ и погублю васъ. Се ныне сложте окрасу свою, да увемъ, что имамъ чинити над вами».

І сыны Ізраелявы зьдзерлі ізь сябе прыборы свае ля гары Горыва.

 

Тогда сложили суть сынове Ізраилевы окрасу свою, юже несоша от горы Хоривъ.

І Масей узяў будан, і разапнуў яго вонках табару, воддаль ад табару, і назваў яго буданом збору; і было, што кажны, шукаючы СПАДАРА, выходзіў да будану збору, каторы быў вонках табару.

 

Моисей же, вземъ храмъ и поставил и вне полковъ поодаль, и назвалъ имя его — Храмъ Завета. И вси людие, ониже имеваху неякие суды, выхожаху ко храму завета вонъ с полковъ.

І было, што як Масей выходзіў да будану, уставаў увесь люд, і станавіўся кажны ля ўходу ў свой будан, і глядзеў за Масеям, аж пакуль ён ня ўходзіў у будан.

 

И внегда Моисей исхожаше ко храму, воставаху вси людие и стоиваху единый каждый во дверехъ шатра своего, гледяще созаду на Моисея, даже и вхожаше до храму.

І было, як Масей уходзіў у будан, спушчаўся стоўп болачны і станавіўся ля ўходу ў будан, і гутарыў із Масеям.

 

А внегда онъ вхожал во храм завета, схожалъ столпъ облачный и стоивалъ у дверей, и глаголаше Господь с Моисеемъ.

І абачыў увесь люд стоўп болачны, што стаяў ля ўходу ў будан; і ўставаў увесь люд, кланяўся кажны ля ўходу будану свайго.

 

И видоваху вси людие столпъ облачный, стоащъ у дверей храму, востающе же они и кланяхуся во дверехъ шатровъ своихъ.

І гутарыў СПАДАР із Масеям відам у від, бы гутарыў хто з прыяцелям сваім; і ён зварачаўся да табару; а слугачы ягоны Ігошуа Нунянок, маладзён, не адхінаўся з нутра будану.

 

Молвяше пакъ Господь к Моисею лицемъ к лицу, якоже имать обычай человекъ молвити ко ближнему своему. И внегда навращевался естъ Моисей въ полки, отрокъ его Ісусъ, сынъ Наввинъ, юноша, не отхожаше от храму завета.

І сказаў Масей СПАДАРУ: «Гля, Ты кажаш Імне: "Узьвядзі люд гэты"; а Ты не азнайміў імне, каго пашлеш з імною, і Ты сказаў: "Я знаю цябе наймя, і таксама ты прыдбаў ласку ў ваччу Маім".

 

И рече Моисей къ Господу: «Велиши вывести людей сихъ, и не поведаеши мне, кого хощеши послати со мною. А понеже рекъ есь: “Знаю тя по имени и знашолъ еси ласку предо Мною”,

І цяпер, калі я прыдбаў ласку ў ваччу Тваім, то малю: азнаймі імне дарогу Сваю, і я пазнаю Цябе, каб прыдбаць ласку ў ваччу Тваім; і паглядзі, бо гэты народ люд Твой».

 

сего ради знайдохъ ли ласку предъ Тобою, яви ми лице Свое, да познаю Тя и обрету милость предъ очима Твоима. И возри на люди Своя, на народъ сей».

СПАДАР сказаў: «Від Мой пойдзе перад табою, і супакою цябе».

 

И рече Господь: «Лице Мое пойдеть предъ тобою и отпочинение дамъ ти».

І сказаў Яму: «Калі ня пойдзе від Твой, то й не ўзьвядзі нас адгэтуль;

 

Тогда рече к нему Моисей: «Аще Ты Самъ не пойдеши предъ нами, то не изводи насъ от места сего.

Бо з чаго я пазнаю, што я прыдбаў ласку ў ваччу Тваім, я а люд Твой? Ці ня з тога, як Ты пойдзеш із намі? Тады я а люд Твой будзем адрозьнены ад кажнага люду, каторы ё на відзе зямлі».

 

По чемъ убо познати можемъ азъ и людие Твои, яко знайдохомъ ласку предъ очима Твоима, естъли же не пойдеши с нами, да быхомъ похвалены были предо всеми людми, живущими на земли?»

І сказаў СПАДАР Масею: «І гэта слова, каторае ты казаў, Я зраблю, бо ты знайшоў ласку ў ваччу Маім, і Я знаю цябе наймя».

 

И рече Господь к Мо исею: «И сее слово, еже реклъ еси, вчиню, понеже знашолъ еси милость предо Мною и знаю тя паче всехъ».

І сказаў: «Пакажы імне, калі ласка, славу Сваю».

 

Рече Моисей: «Покажи ми славу Свою».

І сказаў: «Я правяду перад відам тваім усю дабрыню Сваю, і агалашу ў імя СПАДАРОВА перад табою; і над кім зьмілавацца — зьмілуюся, каго пажалець — пажалею».

 

И рече Господь: «Азъ покажу тобе все добро и прозовуся именемъ Господьнимъ предъ тобою. И помилую, его же восхощу, а ущедрю, егоже возлюблюa».

І сказаў: «Ня можаш абачыць віду Майго, бо ня можа абачыць Мяне чалавек і застацца жывы».

 

И паки рече: «Не возможеши видети лица Моего, понеже аще узрить Мя человекъ, живъ не будеть».

І сказаў СПАДАР: «Во месца ў мяне: і станаўко стань на гэтай скале.

 

И паки рече: «Се, ест место у Мене. И станеши на скале,

І будзе, што, як пойдзе слава Мая, то Я пастанаўлю цябе ў ськепіне скалы, і пакрыю цябе даланёю Сваёю, пакуль не прайду.

 

и внегда пойдеть слава Моя, поставлю тя у розделении скалы и покрию тебе десницею Моею, дондеже мину.

І як здыйму даланю Сваю, ты абачыш Мяне адзаду, а Від Мой ня будзе відаць».

 

И воздвигну руку Свою, и узришъ задъ Мой, лица же Моего видети не возможеши».