Выхад 34 разьдзел

 

 

І сказаў СПАДАР Масею: «Вычашы сабе дзьве табліцы каменныя, падобныя да першых, і Я напішу на тых табліцах словы, якія былі на першых табліцах, каторыя ты разьбіў.

 

По томъ пакъ рече Господь к Моисею: «Возми собе две досце каменных, подобны к первшим, и напишу на них слова, еже беша на первыхъ дощкахъ, еже поламалъ еси.a

І будзь гатовы да раньня; і ўзыйдзі нараніцы на гару Сынай, і стань перад Імною там на версе гары.

 

Буди жъ готовъ за утра рано, да воступиши на гору Синай и станеши предо Мною на верху горы.

Але ні водная людзіна няхай ня ўзыйдзе з табою, і таксама ніякая людзіна няхай не паказуецца на ўсёй гары; нават статак, драбны й буйны, ня мае пасьціцца супроці гары тае».

 

И да никтоже воступуеть с тобою и ни явится по всей горе; волы теже и овце да не будуть пасены близу горы.

І вычасаў Масей дзьве табліцы каменныя, падобныя да першых, і ўстаў рана нараніцы, і ўзышоў на гару Сынай, як расказаў яму СПАДАР; і ўзяў у рукі свае дзьве табліцы каменныя.

 

Тогда стесалъ естъ Моисей две дощки каменныхъ, яки суть были и первые, и воставъ в ночи, въступилъ на гору Синай, якоже повелелъ былъ ему Господь, несяй с собою дощки».

І зышоў СПАДАР у булаку, і стаў там, і галасіў у імя СПАДАРОВА.

 

И внегда снииде Господь во облаце, стояше Моисей пред Господем, взывая имя Его,

І прайшоў СПАДАР перад відам ягоным, і галасіў: "СПАДАР, СПАДАР, БОГ спагадлівы а ласкучынюшчы, памальны да гневу, найміласарнейшы а праўдзівы,

 

Онже егда идяше пред Ним, рече Моисей: «Вседержителю Господи Боже, милосердный и лютостивый долготерпеливе, многомилостиве и истинне,

Заховуе міласэрдзе тысячам, даруе бяспраўе а выступ а грэх, але не звальняе ад віны, давядаецца да бяспраўя бацькоў на дзяцёх а на дзяцёх дзяцей да трэйцяга а чацьвертага пакаленьня».

 

сохраняя милосердие надъ тысещми и отдаляя безакония, неправды и грехы! И никтоже самъ собою чистъ естъ предъ Тобою. Ты убо отдаеши безакония отцевъ на сыны и на внуки до третиего и до четвертаго роду».

І пабарзьдзіў Масей, і сьхінуўся да зямлі, і пакланіўся,

 

И поспешивъ, Моисей поклонися Богу и паде на землю, моляся,

І сказаў: «Калі я прыдбаў ласку ў ваччу Тваім, Спадару, няхай ідзець Спадар сярод нас, бо люд гэты калянага завыйку; і даруй бяспраўі нашы а грахі нашы, і май нас за спадак».

 

и рече: «Знайдох ли ласку предъ очима Твоима, Господи, молю Ти ся, да идеши с нами, людие бо твердошийни суть, да оставиши безакония наша и грехи и владееши нами».

І сказаў: «Вось, Я ўчыню змову: перад усім людам тваім учыню чудосы, якія ня былі створаны па ўсёй зямлі і ні ў якіх народаў; і абача ўвесь люд, сярод каторага ты, справу СПАДАРОВУ, бо страшнае будзе тое, што я ўчыню табою.

 

Отвеща к нему Господь: «Азъ положу заветъ Мой с тобою зрящим на то всимъ людемъ, чудеса чинити буду, яковаже никогда видана суть на земли и ни межи всеми народы, да познають людие сие, в нихже ты еси, дело Господьне грозно, еже приидущее сотворю.

Захавай гэта, што я раскажу табе цяпер: вось, Я жану ад віду твайго Аморэя, Канааняніна, Гэціча, Ферэзэя, Гэвея а Евусея;

 

Со храни жъ вся, еже днесь приказахъ тобе. Азъ выжену предъ лицемъ вашимъ Хананея, Еттея, Феризея, Еввея и Евузея.

Сьцеражыся, ня чыні змовы із жыхарам тае зямлі, у каторую ўвыйдзеш, каб ён ня стаў пасткаю сярод цябе.

 

Блюдися жъ того, да николи не дружишися со живущими на земли той, понеже было бы то тобе на соблазнъ,

Але аброчнікі іхныя абурыце, і стаўпы іхныя паламіце, і высячыце гаі іхныя;

 

но требища их раскопай, кумиры зламай и гае посекай,

Бо ты ня маеш кланяцца богу іншаму, апрача СПАДАРА; "Завіднік" імя ягонае, Бог ё завіднік;

 

да не поклонишися богом чуждимъ: Господь миловник силный, имя Его Богъ-мститель ест.

Каб, учыніўшы змову із жыхарам тае зямлі, не пачаў бязуліць, ідучы за багамі іхнымі, і абракаць багом іхным, і ня гукнулі цябе, і ня еў з аброкаў ягоных,

 

Да не завещаеши завета с людми страны тое, будеть бо, егда они жертвы приносят богом своимъ и кланяются ідолом их, позовут тя, да яси от приносов их.

І возьмеш із дачок ягоных сыном сваім, і дачкі іхныя будуць бязуліць подле багоў сваіх, і ўвядуць у бязулства сыноў тваіх подле багоў сваіх.

 

И ниже дщеръ ихъ будеши понимати за сыны своя, да некогда они прелстять сыновъ ваших поклонитися богом своимъ.

Багоў літых не рабі сабе.

 

Бога слиана не вчиниш собе.

Сьвята праснакоў дзяржы: сем дзён еж прэсны хлеб, каторы я расказаў табе, у прызначаным часе месяца Авіва; бо ў месяцу Авіве вышаў ты зь Ягіпту.

 

Празникъ опресночный да соблюдеши, седмъ дней будеши ести опресноки, якоже повелехъ тобе, въ часъ месеца новыхъ плодовъ, въ месець убо той часу весны вышелъ есь изъ Египта.

Усе, дзетніцу рашчыняючае Імне, і ўвесь статак твой з памеж самцоў, што рашчыняе дзетніцу, вол гэта ці авечка.

 

Каждый самець, онже отвираеть утробу, Мой да будеть ото всего скоту: тако от воловъ, яко и от овець.

Рашчыняючага дзетніцу з аслоў выкупляй баранчыкам; а калі ня выкупіш, то зламі яму завыек. Усіх першакоў із сыноў сваіх выкупляй. І няхай ня бачаць віду Майго пустыя.

 

Первнъца осляти выкупиши овцею, ащели же не выкупиши чимъ, то убиеши и; первороженнаго от сыновъ своих выплатишъ, и да не явишися предъ лицем Моимъ с тощима рукама.

Шэсьць дзён рабі а сёмага дня супачынь; і ў часе сяўбы й жніва супачынь.

 

Шесть дней орати будешъ, дня седмаго престанеши орати и жати.

І сьвята тыдняў чыні сабе, першы плод зажынкаў пшонкі і сьвята дажынкаў у канцу году.

 

Празникъ неделный вчиниши собе в начало жатвы пшенице твоея; и празникъ третий, егда скончевется лето и вси жита свезеши во гумно.

Трэйчы ў год маюць станавіцца ўсі мужчыны твае перад відам Спадара, СПАДАРА Бога Ізраелявага.

 

Трикрать в году да явится весь мужеский полъ предъ лицем Вседержителя Господа, Бога Ізраилева.

Як я пражану народы ад віду твайго, і пашыру граніцы твае, і ні хто не пажадае зямлі твае, як ты ўзыйдзеш перад від СПАДАРА, Бога Свайго, трэйчы ў год.

 

Внегда отжену народы от лица твоего и розширю пределы твоя, никтоже не спротивится земли твоей, егда приидеши явитися предъ лицемъ Господа Бога трикрать в году.

Не зарэж над кіслым крыві аброкаў Маіх, і хай не начуе да раньня аброк сьвята Пасхі.

 

Да не принесеши над квасом крови требы Моея и ни останется на утрие от приношения святочьнаго пасхи.

Найпершыя плады зямлі свае прынось да дому СПАДАРА, Бога свайго. "Не вары казяняці ў малаццэ маці яго"».

 

Начала жит земли твоея внесеши до храму Господа, Бога своего; да не звариши козляти во млеце матери его».

І сказаў СПАДАР Масею: «Напішы сабе словы гэтыя, бо подле гэтых словаў Я чыню змову з табою а з Ізраелям».

 

И рече Господь Моисееви: «Напиши собе слова сия, имиже завещахъ с тобою и с людми Ізраилевыми».

І прабыў там у СПАДАРА сорак дзён і сорак ночаў, хлеба ня еў і вады ня піў, і напісаў на табліцах словы змовы, дзесяць словаў.

 

И былъ естъ Моисей предъ Господемъ четыредесят дней и четыредесятъ нощей, хлеба не ядя и воды не пия, и написалъ на дощкахъ словъ завета десеть.

І было, што як зыходзіў Масей з гары Сынаю, — і дзьве табліцы сьветчаньня ў руццэ ў Масея пры зыходзе яго з гары, — то Масей ня ведаў, што зьзяла скура віду ягонага, бо гутарыў ізь Ім.

 

И внегда схожаше Моисей з горы Синай, держай две досце каменне Сведения, и не ведяше того, яко рогато бе лице его для сполечного розмолвяния съ Господемъ.

І абачыў Аарон і ўсі сынове Ізраелявы Масея, і вось, зьзяла скура віду ягонага, і баяліся дабліжыцца да яго.

 

Узревши пакъ Ааронъ и сынове Ізраилевы рогато лице Моисеево, не смеяху близко приступити к нему.

І гукнуў іх Масей, і зьвярнуліся да яго Аарон а ўсі княжаты грамады, і гукаў Масей ізь імі.

 

И позваныи от него, отвратихуся тако Ааронъ, яко и старейшины всего сонма, егда молвяше к нимъ.

І просьле гэтага дабліжыліся ўсі сынове Ізраелявы, і ён паведаў ім усе, што СПАДАР гутарыў ізь ім на гары Сынаю.

 

По семъ придоша к нему вси сынове Ізраилевы, имже заповеда все, елико слышалъ от Господа на горе Синай.

І як скончыў Масей гукаць ізь імі, запяў на від свой запінашку.

 

И сконавъ слова, возложи покров на лице свое.

А як Масей уходзіў перад СПАДАРА, каб гутарыць ізь Ім, тады здыймаў запінашку, пакуль ня выходзіў. І вышаў, і казаў сыном Ізраелявым, што расказана было яму.

 

Внегда пакъ входяше к Господу и глаголаше с Нимъ, сыймовашеb покровъ, донеле паки выхожаше вонъ поведати сыномъ Ізраилевымъ вся, повеленая ему от Господа.

І бачылі сынове Ізраелявы від Масеяў, што зьзяла скура віду Масеявага, і Масей ізноў запінаў запінашку на від свой, пакуль ня ўходзіў гутарыць ізь Ім.

 

Они же видываху лице выходящего Моисея, яко бе рогато; протожъ и закривал ест опят лице свое, егда молвяше к ним.