Выхад 33 разьдзел

 

 

І сказаў Госпад Майсею: «Ідзі, выйдзі з гэтага месца, ты і народ твой, які вывеў ты з зямлі Егіпецкай у зямлю, якою Я пакляўся Абрагаму, Ізааку і Якубу, кажучы: “Дам яе семю твайму”.

 

Тогда рече Господь к Моисею: «Иди и въступи от места сего ты и людие твои, ихже вывел еси з земли Египетское в землю, о нейже кляхся Аврааму, Ісааку и Якову, глаголя: Племени вашему дам ю.

І пашлю перад табой анёла, і выганю хананеяў, амарэяў, хетэяў, феразеяў, гівеяў і евусеяў,

 

И пошлю пред тобою ангела Своего, онже выженет Хананея, Аморея, Еттея, Феризея, Еввея и Евузеа,

і ўвойдзеш ты ў зямлю, што ацякае малаком і мёдам. Але Я Сам не пайду з табой, каб часам не знішчыць цябе па дарозе, бо ты — народ цвёрдага карка».

 

и вниидеши в землю, текущу млеком и медом; Сам же не пойду с тобою, яко людие твердошийни сут, да не погублю тя на пути».

Народ, чуючы гэтыя найганебнейшыя словы, заплакаў моцна, і ніхто не ўсклаў на сябе сваіх аздобаў, як звычайна.

 

Услышавши пак людие слова сие презлые, плакаше, и никтоже по обычаю облече на ся ризы красны.

І сказаў Госпад Майсею: «Скажы сынам Ізраэля: “Вы — народ цвёрдага карка; калі Я на адзін міг з’яўлюся ў грамадзе тваёй, Я вынішчу цябе. Зараз жа здымі аздабленне сваё, каб Я ведаў, што маю зрабіць з табою”».

 

И рече Господь Моисею: «Глаголи сыномъ Ізраилевымъ: Людие жестокошийни есте, единою ступлю посреди васъ и погублю васъ. Се ныне сложте окрасу свою, да увемъ, что имамъ чинити над вами».

Такім чынам, знялі сыны Ізраэля аздабленне сваё ля гары Гарэб.

 

Тогда сложили суть сынове Ізраилевы окрасу свою, юже несоша от горы Хоривъ.

А Майсей, узводзячы палатку, паставіў яе па-за лагерам, паводдаль, і даў імя ёй — палатка сустрэчы. І кожны, хто хацеў звярнуцца да Госпада, ішоў да палаткі сустрэчы, што была па-за лагерам.

 

Моисей же, вземъ храмъ и поставил и вне полковъ поодаль, и назвалъ имя его — Храмъ Завета. И вси людие, ониже имеваху неякие суды, выхожаху ко храму завета вонъ с полковъ.

І, калі Майсей ішоў да палаткі, увесь народ уставаў і стаяў кожны ля ўваходу ў сваю палатку; і глядзелі яны ўслед Майсею, аж пакуль ён не ўваходзіў у палатку.

 

И внегда Моисей исхожаше ко храму, воставаху вси людие и стоиваху единый каждый во дверехъ шатра своего, гледяще созаду на Моисея, даже и вхожаше до храму.

Калі ж ён уваходзіў у палатку, сыходзіў слуп воблачны і стаяў ля ўваходу ў палатку; і Госпад гаварыў з Майсеем,

 

А внегда онъ вхожал во храм завета, схожалъ столпъ облачный и стоивалъ у дверей, и глаголаше Господь с Моисеемъ.

калі ўсе бачылі, як слуп воблачны стаяў ля ўваходу ў палатку. І стаялі яны, і пакланяліся ля ўваходу ў свае палаткі.

 

И видоваху вси людие столпъ облачный, стоащъ у дверей храму, востающе же они и кланяхуся во дверехъ шатровъ своихъ.

І гаварыў Госпад з Майсеем твар у твар, як звычайна гаворыць чалавек з сябрам сваім. І, калі Майсей вяртаўся ў лагер, слуга яго, Ешуа, сын Нуна, юнак, не выходзіў з сярэдзіны палаткі.

 

Молвяше пакъ Господь к Моисею лицемъ к лицу, якоже имать обычай человекъ молвити ко ближнему своему. И внегда навращевался естъ Моисей въ полки, отрокъ его Ісусъ, сынъ Наввинъ, юноша, не отхожаше от храму завета.

І сказаў Майсей Госпаду: «Ты загадваеш мне, каб я вывеў народ гэты, але не гаворыш мне, каго маеш паслаць са мною; хаця Ты сказаў: “Ведаю цябе па імю, і знайшоў ты ласку ў Мяне”.

 

И рече Моисей къ Господу: «Велиши вывести людей сихъ, и не поведаеши мне, кого хощеши послати со мною. А понеже рекъ есь: “Знаю тя по имени и знашолъ еси ласку предо Мною”,

Такім чынам, калі я знайшоў ласку перад абліччам Тваім, пакажы мне дарогу Тваю, каб я пазнаў Цябе; ведай, што народ гэты — Твой народ».

 

сего ради знайдохъ ли ласку предъ Тобою, яви ми лице Свое, да познаю Тя и обрету милость предъ очима Твоима. И возри на люди Своя, на народъ сей».

І Госпад сказаў: «Аблічча Маё пойдзе, і Я дам табе супакой».

 

И рече Господь: «Лице Мое пойдеть предъ тобою и отпочинение дамъ ти».

І Майсей сказаў тады: «Калі Ты не пойдзеш Сам, то не выводзь нас з гэтага месца;

 

Тогда рече к нему Моисей: «Аще Ты Самъ не пойдеши предъ нами, то не изводи насъ от места сего.

бо як будзе вядома, што я і народ Твой знайшлі ласку перад абліччам Тваім, калі Ты не пойдзеш з намі, каб я і народ Твой праславіліся перад усімі народамі, якія жывуць на зямлі?»

 

По чемъ убо познати можемъ азъ и людие Твои, яко знайдохомъ ласку предъ очима Твоима, естъли же не пойдеши с нами, да быхомъ похвалены были предо всеми людми, живущими на земли?»

І сказаў Госпад Майсею: «Тое, пра што ты просіш, Я зраблю; таму што ты знайшоў ласку перада Мною і Я ведаю цябе па імю».

 

И рече Господь к Мо исею: «И сее слово, еже реклъ еси, вчиню, понеже знашолъ еси милость предо Мною и знаю тя паче всехъ».

Ён сказаў: «Пакажы мне славу Тваю».

 

Рече Моисей: «Покажи ми славу Свою».

Адказаў: «Я пакажу табе ўсю дабрыню і выяўлю перад табою імя Госпада; і пашкадую, каго пажадаю, і літасцівы буду да таго, хто будзе Мне падабацца».

 

И рече Господь: «Азъ покажу тобе все добро и прозовуся именемъ Господьнимъ предъ тобою. И помилую, его же восхощу, а ущедрю, егоже возлюблюa».

І яшчэ сказаў: «Не зможаш бачыць аблічча Маё; бо не будзе жыць чалавек, які ўбачыць Мяне».

 

И паки рече: «Не возможеши видети лица Моего, понеже аще узрить Мя человекъ, живъ не будеть».

І дадаў: «Вось месца каля Мяне, стань на скале;

 

И паки рече: «Се, ест место у Мене. И станеши на скале,

і, калі будзе праходзіць слава Мая, Я пастаўлю цябе ў шчыліне скалы, і абараню цябе правіцай Маёю, пакуль не перайду;

 

и внегда пойдеть слава Моя, поставлю тя у розделении скалы и покрию тебе десницею Моею, дондеже мину.

і прыму руку Маю, і ўбачыш Мяне ззаду; але аблічча Маё ўбачыць не зможаш».

 

И воздвигну руку Свою, и узришъ задъ Мой, лица же Моего видети не возможеши».