Другі закон 18 разьдзел

 

 

Сьвятары лявіты, усё калена Левія, ня будуць мець ані часткі, ані спадчыны ў Ізраілі. Будуць жывіцца з ахвяраў агнявых для ГОСПАДА і са спадчыны Ягонай.

 

Не будуть имети жерци и левгиты и вси, еже от того поколения суть, части и достоания со иными людми Ізраилевыми, понеже приносы и жертвы Господьня ести будуть.

Не атрымаюць яны спадчыны сярод братоў сваіх, бо ГОСПАД — спадчына іхняя, як Ён прамовіў да іх.

 

И ничтоже иного возмуть от жребиевъ братии своея, Господь бо — Той естъ жребей и достоание ихъ, якоже глаголалъ естъ имъ.a

І гэта будзе належаць сьвятару ад народу, які складае ахвяры. Калі [складаюць у ахвяру] вала або авечку, даюць сьвятару лапатку, сківіцу і страўнік.

 

Сее будеть отсужено жерцу от людей и от тыхъ, ониже приносять победную жертву: вола или овцу аще приносить, да дадуть жерцу плече и груди,

Аддасі яму пяршыны збожжа твайго, віна твайго, алівак тваіх і пяршыны [воўны] ад стрыжкі авечак тваіх.

 

теже зачатки жит, олея и вина и часть волны, егда овце стригуть,

Бо яго выбраў ГОСПАД, Бог твой, з усіх каленаў тваіх, каб ён стаяў на служэньні ў імя ГОСПАДА, Бога твайго, ён і сыны ягоныя ў-ва ўсе дні.

 

тыхъ убо выбралъ естъ Господь Богъ от всехъ поколеней вашихъ, абы стояли и служили именю Господа, Бога вашего, тии и сынове их во веки.

Калі лявіт, які жыве ў адной з брамаў тваіх з усяго Ізраіля, як прыхадзень пойдзе і прыйдзе паводле жаданьня душы сваёй у месца, якое выбраў ГОСПАД,

 

Естъли бы захотел левгитин выйти из некоего места своего от всехъ градовъ Ізраилевыхъ, в нихже живяше, и жадал бы приити на место, еже избереть собе Господь Богъ,

і будзе служыць у імя ГОСПАДА, Бога свайго, як усе браты ягоныя лявіты, якія там на службе перад абліччам ГОСПАДА,

 

то послужить тамъ во имя Господьне, яко инии левгитове, братия его, стоящие в той часъ предъ Господемь Богомъ;

няхай [атрымлівае] для спажываньня частку, роўную з іншымі, акрамя [прыбытку] з продажу бацькоўскага [дому] свайго.

 

часть покармовъ брати будет, яко и инии, кроме того, еже во граде его по отци ему ся достало.

Калі ты ўвойдзеш у зямлю, якую дае табе ГОСПАД, Бог твой, не вучыся рабіць брыдоты народаў гэтых.

 

Егда ж вниидете до земли, юже Господь, Богъ вашъ, дасть вамъ, блюдитеся, да не наследуете мерзостей тыхъ народовъ

Няхай ня знойдзецца ў цябе той, хто сына свайго або дачку праводзіць праз агонь, ці глядзіць на аблокі, ці займаецца варажбой ці чараваньнем,

 

и да не знайдется межи вами, онже бы очищевалъ сына своего или дщеру свою, ведяй ихъ скрозе огонь, или кто пыталъ бы ся от гадачев или сохраняя сонныя видения.

ці займаецца заклёнамі, пытаецца ў духаў [памёршых] або выклікае памёршых.

 

И да не будет посреди вами чародейникъ ни заклинатель, ни волховъ и ни ищай отповеди от ворожбитовъ или от илживыхъ пророков, или от мертвых, пытая от таковыхъ речей правды,

Бо агідны для ГОСПАДА кожны, хто гэтак робіць. Дзеля гэтых брыдотаў выганяе іх ГОСПАД ад аблічча твайго.

 

вся бо сия въ ненависти имать Господь, Богъ ваш, и для таковыхъ мерзостей погубить народы ты пред лицемъ вашимъ.

Беззаганным будзь перад ГОСПАДАМ, Богам тваім.

 

Вы же внегда вниидете до земли ихъ, совершены и непосквернены будьте предъ Господемъ, Богомъ вашимъ,

Бо тыя народы, у зямлю якіх ты ўваходзіш, слухаюць тых, хто глядзіць на аблокі ці займаецца варажбой; гэтага не дазваляе табе ГОСПАД, Бог твой.

 

людие убо сии, ихже землею вы владети будете, послухали суть чародейниковъ и ворожбитовъ, вы же иначей навчени есте от Господа, Бога вашего.

Прарока як мяне ўзьніме табе з братоў тваіх ГОСПАД, Бог твой; Яго слухайце.

 

Пророка з народу вашего и от братии вашей, яко мене, возбудить вамъ Господь, Богъ вашъ, того послухати будете,b

Паводле ўсяго, што прасіў ты ў ГОСПАДА, Бога твайго, на Харэве, у дзень супольнага сходу, калі ты казаў: “Не магу болей слухаць голас ГОСПАДА, Бога майго, і глядзець болей на агонь гэты вялікі, каб не памерці”.

 

якоже жадали есте сами на горе Ориве,c егда вси сниидостеся восполокъ, глаголюще: “Не можемъ более слышати гласу Господа, Бога нашего, и видети огня превеликого сего, да не помремъ”.

І сказаў мне ГОСПАД: “Слушна тое, што яны сказалі.

 

Тогда рече ко мне Господь Богъ: “Добре суть все молвили.

Я пастаўлю ім спаміж братоў іхніх Прарока, [падобнага] табе, і ўкладу словы Мае ў вусны Ягоныя, і Ён прамовіць да іх усё, што Я загадаю Яму.

 

Пророка возбужу имъ от среды братии ихъ, подобнаго тобе, и вложу слово Мое во вста его, и будеть глаголати к нимъ все, елико повелю ему.

І станецца, што кожнага, які ня будзе слухаць словаў Маіх, якія будзе прамаўляць Прарок той у імя Маё, Я пакараю.

 

И кто бы пакъ не восхотелъ послушати словъ Моихъ, еже молвити будет пророкъ той во имя Мое, то Азъ буду мстити над нимъ.

А прарок, які адважыцца гаварыць у імя Маё таго, чаго Я не загадаў яму, каб ён казаў, або які будзе прамаўляць у імя чужых багоў, такі прарок павінен памерці”.

 

Естъли бы пакъ пророкъ некий, споръностию порушенъ сый, и хотелъ бы молвити тые слова, ихже не повелехъ ему, а то бы глаголалъ именемъ боговъ иныхъ, да убитъ будеть пророкъ той”.

А калі ты скажаш у сэрцы тваім: “Як я магу даведацца, што словы гэтыя ГОСПАД не прамаўляў?”,

 

Пакли же речете во серци своемъ: “Яко мы можем познати тые слова, ихже не молвилъ естъ къ пророку Господь, Бог нашъ?”, тое будете имети за знамение:

калі прарок прадказаў у імя ГОСПАДА, а ня сталася так, і ня споўнілася, гэта ня тое слова, якое прамовіў ГОСПАД, але ў пыхлівасьці сваёй гэта прамовіў прарок. Ня бойся яго.

 

еже бы во имя Господьне пророкъ той пророковал и не сталося такъ — того не глаголал ест Господь, но самъ пророкъ во гордости своей смыслил ест тое, протожъ не бойтеся его.