Другі закон 9 разьдзел

 

 

Слухай, Ізраіль, ты сёньня маеш перайсьці праз Ярдан, каб увайсьці і завалодаць народамі большымі і мацнейшымі за цябе, гарадамі вялікімі і ўмацаванымі аж пад неба,

 

Послушайте, людие Ізраилевы! Ныне вы пойди те за Иорданъ владети народы многыми и силнейшими, нежели вы, грады великими и огражеными даже к небеси,

народам вялікім і высокім, сынамі Анака, якіх ты ведаеш і пра якіх ты чуў: "Хто можа супрацівіцца сынам Анака?"

 

людьми высокими и силными, сынми Енаховыми, ихже видели есте и слышали, имже никто не можаше спротивитися.

Дык ведай, што сёньня ГОСПАД, Бог твой, пяройдзе перад абліччам тваім, як агонь палючы. Ён зьнішчыць іх і паваліць іх перад абліччам тваім, і ты хутка выганіш іх і зьнішчыш іх, як ГОСПАД прамовіў да цябе.

 

Сего для ведайте сее, иже Господь, Богъ вашъ, пойдеть пред вами, огнь попаляя и пожирая вся, Он погубить и сотреть всехъ скоро предъ лицемъ вашим, якоже глаголалъ естъ вамъ.

Не кажы ў сэрцы тваім, калі ГОСПАД, Бог твой, выганіць іх перад абліччам тваім, кажучы: “Дзеля праведнасьці маёй увёў мяне ГОСПАД, каб завалодаў я зямлёю гэтаю”, бо дзеля злачынства народаў гэтых выганяе іх ГОСПАД перад абліччам тваім.

 

Да не речете потомъ во серцехъ вашихъ, яко: “Правды ради нашее воведе насъ Господь Богъ в землю сию владети ею и для неправды своея сии народы погибоша”, понеже не для правъды вашея

Ня дзеля праведнасьці тваёй і ня дзеля шчырасьці сэрца твайго ўваходзіш ты, каб завалодаць зямлёю іхняй, але за бязбожнасьць народаў гэтых ГОСПАД, Бог твой, выганяе іх перад абліччам тваім, каб споўніць слова, якое Ён абяцаў бацькам тваім, Абрагаму, Ісааку і Якубу.

 

и ни для истинны серца вашего вниидете до зем[л]и сея владети ею, но безакония для странъ тыхъ погубить е Господь Богъ, егда вы будете входити в землю ихъ, да наполнить Господь Богъ слово Свое, еже со клятвою глаголалъ естъ ко отцемъ вашимъ — Аврааму, Ісааку и Якову,

Дык ведай, што не дзеля праведнасьці тваёй ГОСПАД, Бог твой, даў табе гэтую добрую зямлю на ўласнасьць, бо ты — народ з цьвёрдым каркам.

 

сего ради, да бы есте ведали тое, иже не для справедливости вашее далъ естъ вам Господь Богъ землю сию избранную владети ею, понеже претвердое шии есте людие.

Памятай і не забывайся, як гнявіў ты ГОСПАДА, Бога твайго, у пустыні. З таго дня, як выйшаў ты з Эгіпту і аж пакуль прыйшлі ў гэтае месца, вы працівіліся ГОСПАДУ.

 

Паметайте и не запоминайте, яко ко гневу попужали есте Господа, Бога вашего, въ пустыни, и от того дня, якоже вышли есте изъ Египту, даже и по днесь есте сварливы и противни Господу, Богу вашему,

І на Харэве вы гнявілі ГОСПАДА, і разгневаўся ГОСПАД на вас, і хацеў зьнішчыць вас.

 

яко и на горе Ориве попудили есте Его на гневъ, протожъ хотелъ естъ погубити васъ.

Калі я ўзыйшоў на гару, каб атрымаць табліцы каменныя, табліцы запавету, які заключыў ГОСПАД з вамі, я быў на гары сорак дзён і сорак начэй, ня еў хлеба і ня піў вады.

 

Внегда бо идохъ на гору, абых взялъ две доски каменны завета, еже завещалъ естъ Господь Богъ с вами, и пребыхъ на горе четыредесятъ дней и четыредесят нощей, хлеба не ядя и воды не пия,

І даў мне ГОСПАД дзьве табліцы каменныя, запісаныя пальцам Бога, на якіх былі ўсе словы, якія да вас прамовіў ГОСПАД на гары з сярэдзіны агню ў дзень супольнага сходу.

 

и дал ми Бог две досце каменне, писаны перстом Божиим, на нихже быша написаны все заповеди Господьне, еже глагола к вам от среды огня, егда вси людие сошлися были.

Калі мінула сорак дзён і сорак начэй, даў мне ГОСПАД дзьве табліцы каменныя, табліцы запавету,

 

И бысть, внегда проидоша четырдесят дней и четырдесят нощей, далъ ми естъ Господь две доски каменне — доски свидения.

і сказаў мне ГОСПАД: “Устань і зыйдзі адсюль з гары, бо саграшыў народ твой, які вывеў ты з Эгіпту; хутка зыйшлі з дарогі, якую Я загадаў ім, і зрабілі сабе ідала”.

 

И рече ко мне: “Въстани и сойди с горы прудце, понеже людие твои, ихже вывел еси из Египта, скоро сошли суть с путя, еже показал есь имъ, и слиша собе телца”.a

І сказаў ГОСПАД мне, кажучы: “Бачу гэты народ, і вось, гэта народ з цьвёрдым каркам.

 

И рече паки Господь ко мне: “Вижу, иже людие сие. твердосерди суть,

Пакінь Мяне! І Я зьнішчу іх, і сатру імя іхняе з-пад неба, а з цябе Я зраблю народ дужэйшы і большы за гэты”.

 

прото да погублю их и заглажу имя их под небесем и поставлю тя над иным языком, болшим и силнейшимъ, нежели сей естъ”.

І я павярнуўся, і зыйшоў з гары, а гара палала агнём, і дьзве табліцы каменныя ў абедзьвух руках маіх.

 

И внегда идохъ з горы, еже горела огнем, и несохъ во обу руку доски завета.

І я ўбачыў, і вось, вы саграшылі супраць ГОСПАДА, Бога вашага, і зрабілі сабе літае цяля, і хутка зыйшлі са шляху, які ГОСПАД загадаў вам.

 

И егда узрехъ, а вы согрешисте пред Господемъ, Богом своимъ, и слисте собе телець и скоро опустисте путь Его, еже показа вамъ,

І схапіў я абедзьве табліцы, і кінуў іх з рук маіх, і разьбіў іх на вачах вашых.

 

тогда повергохъ доски з руку моихъ и сламахъ е пред лицемъ вашимъ.

І я ляжаў перад абліччам ГОСПАДА як раней, сорак дзён і сорак начэй, ня еў хлеба і ня піў вады дзеля ўсіх грахоў вашых, якіх вы дапусьціліся, чынячы зло ў вачах ГОСПАДА, і змусілі Яго да гневу,

 

И шедъ опять, падохъ пред Господемъ, моляся, яко и первей, четыредесятъ дней и четыредесятъ нощей, хлеба не ядохъ и воды не пихъ за грехи ваше, еже вчинисте пред Господем, Богомъ вашимъ, попужающе на гневъ ярость Его,

бо я баяўся ярасьці і гневу, якім разгневаўся ГОСПАД, каб зьнішчыць вас. І выслухаў мяне ГОСПАД у гэты раз.

 

бояхся убо гневу и ярости Его, имже порушился былъ и хотелъ погубити васъ. И услыша мя Богъ и в той часъ.

І на Аарона быў ГОСПАД надта разгневаны, і хацеў забіць яго, і я маліўся за Аарона ў той час.

 

На А[а]рона теже вельми ся былъ розгневал, хотяй сотрети его, и молихся за нь Господу.

А грэх ваш, які вы ўчынілі, цяля літае, я, схапіўшы, спаліў агнём, і разьбіў, і сьцёр на дробны пыл, і кінуў у ручай, які сьцякаў з гары.

 

Грехъ же вашъ, еже учинисте, то естъ телець, похопивъ, на огни спалих, и на кусы сокрушивъ, сотрохъ въ прахъ и высыпахъ до потока, текущего з горы.

І ў Табэры, і ў Масе, і ў Кіброт-Гаттаве вы спакушалі ГОСПАДА.

 

Въ Запалении теже, и во Искушении, и у Гробовъ Похотейb разгневасте Господа Бога.

І калі пасылаў вас ГОСПАД з Кадэш-Барнэа, кажучы: “Ідзіце і авалодайце зямлёй, якую Я даў вам”, вы супрацівіліся [слову] з вуснаў ГОСПАДА, Бога вашага, і не паверылі Яму, і не паслухалі голасу Ягонага.

 

И егда посылалъ васъ от Кадисъ-Варни, глаголя: “Идите и приимите землю, юже дахъ вамъ”, и погордели есте повелением Господа, Бога вашего, и не веристе Ему, и ни послушасте гласу Его.

Вы заўсёды працівіліся ГОСПАДУ, ад дня, як я стаў ведаць вас.

 

Но всегда были есте противни от того дня, в онже есмъ позналъ васъ.

Сорак дзён і сорак начэй я ляжаў перад абліччам ГОСПАДА і маліў Яго, бо ГОСПАД сказаў, што зьнішчыць вас.

 

И лежахъ я предъ Господемъ четырдесятъ дней и четырдесятъ нощей, в нихже смирене молихся, абы не погубилъ, якоже грозилъ.

І я маліўся ГОСПАДУ, і казаў: “Госпадзе ГОСПАДЗЕ, не губі народ Твой і спадчыну Тваю, якую адкупіў Ты веліччу Тваёй, якую Ты вывеў з Эгіпту рукою моцнаю.

 

И моляся, реклъ есми: “Господи, Боже! Не погубляй людей Твоихъ и достоания Твоего, еже избавилъ еси великою силою Своею, изводяй ихъ изъ Египта рукою крепкою и мысцею высокою.

Памятай слугаў Тваіх, Абрагама, Ісаака і Якуба; і не глядзі на закамянеласьць народу гэтага і на бязбожнасьць ягоную, і на грахі ягоныя,

 

Воспомяни на рабы Твоя Авраама, Ісаака и Якова. Не гледи на твердосердие людей сихъ и на безаконие и на грехи ихъ,

каб не казалі ў зямлі, з якой Ты вывеў нас: "Ня мог ГОСПАД увесьці іх у зямлю, якую абяцаў ім. З нянавісьці да іх вывеў Ён іх, каб памерлі ў пустыні".

 

да не рекуть когда живущие на земли той, с неяже еси вывелъ е, глаголюще: “Не моглъ естъ вовести Бог ихъ в землю, юже обещалъ былъ имъ, яко возненавидел е, и для того вывел их в пустыню, абы погубил е”.

А яны — народ Твой і спадчына Твая, тыя, якіх Ты вывеў сілаю Тваёй вялікаю і рамяном Тваім узьнятым”.

 

Сии убо суть людие Твое и достоание Твое, ихже вывелъ еси рукою силною и мысцею высокою”.