Другі закон 9 разьдзел

 

 

Слухай, Ізраелю, ты цяпер пераходзіш Ёрдан, каб пайсьці і апанаваць народы, большыя а дужшыя за цябе, месты вялікія з умацаваньнямі аж да неба,

 

Послушайте, людие Ізраилевы! Ныне вы пойди те за Иорданъ владети народы многыми и силнейшими, нежели вы, грады великими и огражеными даже к небеси,

Люд чысьлены а высокі, сынове Енаковы, каторых ты знаеш і ты чуў: "Хто ўстое супроці сыноў Енаковых?"

 

людьми высокими и силными, сынми Енаховыми, ихже видели есте и слышали, имже никто не можаше спротивитися.

Ведай жа цяпер, што СПАДАР, Бог твой, Ён, Каторы праходзе перад табою, як цяпло зьядаючае; Ён будзе губіць іх і Ён укора іх перад табою, і ты выжанеш іх, і загубіш іх борзда, як казаў табе СПАДАР.

 

Сего для ведайте сее, иже Господь, Богъ вашъ, пойдеть пред вами, огнь попаляя и пожирая вся, Он погубить и сотреть всехъ скоро предъ лицемъ вашим, якоже глаголалъ естъ вамъ.

Не кажы ў сэрцу сваім, як выжане СПАДАР, Бог твой, іх ад віду твайго, кажучы: "За справядлівасьць маю прывёў мяне СПАДАР апанаваць гэтую зямлю", бо за ліхасьць народаў гэтых СПАДАР выганяе іх ад віду твайго.

 

Да не речете потомъ во серцехъ вашихъ, яко: “Правды ради нашее воведе насъ Господь Богъ в землю сию владети ею и для неправды своея сии народы погибоша”, понеже не для правъды вашея

Не за справядлівасьць сваю і не за правасьць сэрца свайго прышоў ты адзяржаць на спадак зямлю іхную, але за ліхасьць народаў гэтых СПАДАР, Бог твой, выганяе іх ад віду твайго, і каб споўніць слова, каторым прысягаў СПАДАР айцом тваім Абрагаму, Ісаку а Якаву.

 

и ни для истинны серца вашего вниидете до зем[л]и сея владети ею, но безакония для странъ тыхъ погубить е Господь Богъ, егда вы будете входити в землю ихъ, да наполнить Господь Богъ слово Свое, еже со клятвою глаголалъ естъ ко отцемъ вашимъ — Аврааму, Ісааку и Якову,

І ведай, што не за справядлівасьць тваю СПАДАР, Бог твой, даець табе зямлю гэтую добрую, каб апанаваць яе, бо ты люд калянага завыйку.

 

сего ради, да бы есте ведали тое, иже не для справедливости вашее далъ естъ вам Господь Богъ землю сию избранную владети ею, понеже претвердое шии есте людие.

Памятуй, не забудзься тое, што ты гневаў СПАДАРА, Бога свайго, на пустыні: із самага таго дня, як вышаў ты ізь зямлі Ягіпецкае, і аж да прыходу свайго на месца гэтае, вы былі праціўнікамі СПАДАРУ.

 

Паметайте и не запоминайте, яко ко гневу попужали есте Господа, Бога вашего, въ пустыни, и от того дня, якоже вышли есте изъ Египту, даже и по днесь есте сварливы и противни Господу, Богу вашему,

І ля Горыву вы квялілі СПАДАРА, і загневаўся на вас СПАДАР, каб выгубіць вас,

 

яко и на горе Ориве попудили есте Его на гневъ, протожъ хотелъ естъ погубити васъ.

Як я ўзышоў на гару, каб узяць табліцы каменныя, табліцы змовы, каторую ўчыніў СПАДАР із вамі, і прабыў на гары сорак дзён і сорак ночаў, хлеба ня еў і вады ня піў,

 

Внегда бо идохъ на гору, абых взялъ две доски каменны завета, еже завещалъ естъ Господь Богъ с вами, и пребыхъ на горе четыредесятъ дней и четыредесят нощей, хлеба не ядя и воды не пия,

І даў імне СПАДАР дзьве табліцы каменныя, напісаныя палцам Божым; а на іх подле ўсіх словаў, каторыя гутарыў СПАДАР із вамі на гары з пасярод цяпла ў дзень збору.

 

и дал ми Бог две досце каменне, писаны перстом Божиим, на нихже быша написаны все заповеди Господьне, еже глагола к вам от среды огня, егда вси людие сошлися были.

І было, што на канцу сараку дзён і сараку ночаў даў СПАДАР імне дзьве табліцы каменныя, табліцы змовы,

 

И бысть, внегда проидоша четырдесят дней и четырдесят нощей, далъ ми естъ Господь две доски каменне — доски свидения.

І сказаў імне СПАДАР: "Устань, зыйдзі барзьдзей адгэтуль, бо папсаваўся люд твой, каторы ты вывеў зь Ягіпту; адхінуліся яны борзда ад дарогі, каторую Я расказаў ім: яны зрабілі сабе літы балван".

 

И рече ко мне: “Въстани и сойди с горы прудце, понеже людие твои, ихже вывел еси из Египта, скоро сошли суть с путя, еже показал есь имъ, и слиша собе телца”.a

І сказаў СПАДАР імне, кажучы: "Бачу Я люд гэты, і вось, люд калянага завыйку ён.

 

И рече паки Господь ко мне: “Вижу, иже людие сие. твердосерди суть,

Пакінь Мяне, і Я выгублю іх, і сьцяру імя іхнае з пад нябёсаў, і ўчыню цябе народам дужшым а чысленшым за іх".

 

прото да погублю их и заглажу имя их под небесем и поставлю тя над иным языком, болшим и силнейшимъ, нежели сей естъ”.

І я абярнуўся і зышоў з гары, гара ж гарэла цяплом; і дзьве табліцы змовы на абедзьвіх руках маіх.

 

И внегда идохъ з горы, еже горела огнем, и несохъ во обу руку доски завета.

І абачыў я, вось, вы ізграшылі супроці СПАДАРА, Бога свайго, зрабілі сабе літае цялё-бычка, адхінуўшыся борзда ад дарогі, каторую расказаў вам СПАДАР;

 

И егда узрехъ, а вы согрешисте пред Господемъ, Богом своимъ, и слисте собе телець и скоро опустисте путь Его, еже показа вамъ,

І схапіў я абедзьве табліцы, і кінуў іх із абедзьвіх рук сваіх, і разьбіў іх перад ачыма вашымі.

 

тогда повергохъ доски з руку моихъ и сламахъ е пред лицемъ вашимъ.

І паў я перад СПАДАРОМ, як уперад, сорак дзён і сорак ночаў хлеба ня еў і вады ня піў, з прычыны ўсіх грахоў вашых, каторымі вы ізграшылі, зрабіўшы гэта ліха ў ваччу СПАДАРА, угневаўшы Яго;

 

И шедъ опять, падохъ пред Господемъ, моляся, яко и первей, четыредесятъ дней и четыредесятъ нощей, хлеба не ядохъ и воды не пихъ за грехи ваше, еже вчинисте пред Господем, Богомъ вашимъ, попужающе на гневъ ярость Его,

Бо я лякаўся гневу а палу, каторымі СПАДАР загневаўся на вас, каб згубіць вас. І паслухаў СПАДАР мяне таксама тым разам.

 

бояхся убо гневу и ярости Его, имже порушился былъ и хотелъ погубити васъ. И услыша мя Богъ и в той часъ.

І на Аарона вельмі загневаўся СПАДАР, каб загубіць яго, але я маліўся таксама за Аарона тога часу.

 

На А[а]рона теже вельми ся былъ розгневал, хотяй сотрети его, и молихся за нь Господу.

І грэх ваш, каторы вы зрабілі, цялё-бычка я ўзяў, і спаліў яго ў цяпле, і разьбіў яго, і сьцер яго добра, ажно ён стаў ценькі, як пыл, і я кінуў пыл яго ў цурэй, што цёк із гары.

 

Грехъ же вашъ, еже учинисте, то естъ телець, похопивъ, на огни спалих, и на кусы сокрушивъ, сотрохъ въ прахъ и высыпахъ до потока, текущего з горы.

І ў Таверу, у Масе а Кіброт-Гатааве вы былі ўквяліўшы СПАДАРА.

 

Въ Запалении теже, и во Искушении, и у Гробовъ Похотейb разгневасте Господа Бога.

І як пасылаў СПАДАР вас із Кадэш-Барні, кажучы: "Узыйдзіце, апануйце зямлю, каторую Я даў вам", то вы спрацівіліся слову СПАДАРА, Бога свайго, і не паверылі Яму, і не паслухалі голасу Ягонага.

 

И егда посылалъ васъ от Кадисъ-Варни, глаголя: “Идите и приимите землю, юже дахъ вамъ”, и погордели есте повелением Господа, Бога вашего, и не веристе Ему, и ни послушасте гласу Его.

Вы былі бунтаўнікамі супроці СПАДАРА з тога самага дня, як я пазнаў вас.

 

Но всегда были есте противни от того дня, в онже есмъ позналъ васъ.

І я быў упаўшы перад відам СПАДАРА тыя сорак дзён і сорак ночаў, як быў упаўшы ўперад, бо сказаў СПАДАР, што загубе вас.

 

И лежахъ я предъ Господемъ четырдесятъ дней и четырдесятъ нощей, в нихже смирене молихся, абы не погубилъ, якоже грозилъ.

І маліўся я СПАДАРУ, і сказаў: "Спадару СПАДАРУ, ня нішч люду Свайго а спадку Свайго, каторы Ты выкупіў вялікасьцю сваёй, каторы вывеў ты зь Ягіпту рукою дужой.

 

И моляся, реклъ есми: “Господи, Боже! Не погубляй людей Твоихъ и достоания Твоего, еже избавилъ еси великою силою Своею, изводяй ихъ изъ Египта рукою крепкою и мысцею высокою.

Успомні на слугі свае, на Абрагама, Ісака а Якава, не зважай на калянасьць люду гэтага й на ліхасьць ягоную й на грахі ягоныя,

 

Воспомяни на рабы Твоя Авраама, Ісаака и Якова. Не гледи на твердосердие людей сихъ и на безаконие и на грехи ихъ,

Каб не сказалі ў зямлі, скуль Ты вывеў нас: "З тае прычыны, што СПАДАР ня мог увесьці іх у зямлю, праз каторую казаў ім, дык, ненавідзячы, вывеў Ён іх, каб зрабіць ім сьмерць на пустыні’.

 

да не рекуть когда живущие на земли той, с неяже еси вывелъ е, глаголюще: “Не моглъ естъ вовести Бог ихъ в землю, юже обещалъ былъ имъ, яко возненавидел е, и для того вывел их в пустыню, абы погубил е”.

А яны Твой люд, адылі, і Твой спадак, каторы Ты вывеў сілаю Сваёй вялікай і цаўём Сваім выцягненым".

 

Сии убо суть людие Твое и достоание Твое, ихже вывелъ еси рукою силною и мысцею высокою”.