Другі закон 9 разьдзел

 

 

Слухай, Ізраіле: ты цяпер ідзеш за Ярдан, каб пайсьці авалодаць народамі, якія большыя і мацнейшыя за цябе, з гарадамі вялікімі, з умацаваньнямі да нябёсаў,

 

Послушайте, людие Ізраилевы! Ныне вы пойди те за Иорданъ владети народы многыми и силнейшими, нежели вы, грады великими и огражеными даже к небеси,

народам, вялікім у ліку і вялікарослым, сынамі Энакавымі, пра якіх ты ведаеш і чуеш: «хто ўстоіць супроць сыноў Энакавых?»

 

людьми высокими и силными, сынми Енаховыми, ихже видели есте и слышали, имже никто не можаше спротивитися.

Дык ведай сёньня, што Гасподзь, Бог твой, ідзе перад табою, як агонь пажыральны: Ён будзе зьнішчаць іх і класьці іх перад табою, і ты прагоніш і вынішчыш іх неўзабаве, як казаў табе Гасподзь.

 

Сего для ведайте сее, иже Господь, Богъ вашъ, пойдеть пред вами, огнь попаляя и пожирая вся, Он погубить и сотреть всехъ скоро предъ лицемъ вашим, якоже глаголалъ естъ вамъ.

Калі будзе праганяць іх Гасподзь, Бог твой, ад аблічча твайго, не кажы ў сэрцы тваім, што за справядлівасьць маю прывёў мяне Гасподзь авалодаць гэтай зямлёю, і што за грэх народаў гэтых Гасподзь праганяе іх ад аблічча твайго;

 

Да не речете потомъ во серцехъ вашихъ, яко: “Правды ради нашее воведе насъ Господь Богъ в землю сию владети ею и для неправды своея сии народы погибоша”, понеже не для правъды вашея

не за справядлівасьць тваю і не за праўду сэрца твайго ідзеш ты спадкаваць зямлю іхнюю, а за грэх народаў гэтых Гасподзь, Бог твой, праганяе іх ад аблічча твайго, і каб выканаць слова, якім прысягаўся Гасподзь бацькам тваім Абрагаму, Ісааку і Якаву;

 

и ни для истинны серца вашего вниидете до зем[л]и сея владети ею, но безакония для странъ тыхъ погубить е Господь Богъ, егда вы будете входити в землю ихъ, да наполнить Господь Богъ слово Свое, еже со клятвою глаголалъ естъ ко отцемъ вашимъ — Аврааму, Ісааку и Якову,

таму ведай, што не за праведнасьць тваю Гасподзь, Бог твой, дае табе авалодаць гэтаю добраю зямлёю, — бо ты народ цьвёрдахрыбетны.

 

сего ради, да бы есте ведали тое, иже не для справедливости вашее далъ естъ вам Господь Богъ землю сию избранную владети ею, понеже претвердое шии есте людие.

Памятай, не забудзь, колькі ты дражніў Госпада, Бога твайго, у пустыні: з самага таго дня, як выйшаў ты зь зямлі Егіпецкай, і да самага прыходу вашага на месца гэта вы супрацівіліся Госпаду.

 

Паметайте и не запоминайте, яко ко гневу попужали есте Господа, Бога вашего, въ пустыни, и от того дня, якоже вышли есте изъ Египту, даже и по днесь есте сварливы и противни Господу, Богу вашему,

І каля Харыва, вы раздражнілі Госпада, і ўгневаўся на вас Гасподзь, аж хацеў быў зьнішчыць вас,

 

яко и на горе Ориве попудили есте Его на гневъ, протожъ хотелъ естъ погубити васъ.

калі я ўзышоў на гару, каб узяць скрыжалі каменныя, скрыжалі запавета, які пастанавіў Гасподзь з вамі, і прабыў на гары сорак дзён і сорак ночаў, хлеба ня еў і вады ня піў,

 

Внегда бо идохъ на гору, абых взялъ две доски каменны завета, еже завещалъ естъ Господь Богъ с вами, и пребыхъ на горе четыредесятъ дней и четыредесят нощей, хлеба не ядя и воды не пия,

і даў мне Гасподзь дзьве скрыжалі каменныя, напісаныя пальцам Божым, а на іх усе словы, якія сказаў вам Гасподзь на гары зь сярэдзіны агню ў дзень сходу.

 

и дал ми Бог две досце каменне, писаны перстом Божиим, на нихже быша написаны все заповеди Господьне, еже глагола к вам от среды огня, егда вси людие сошлися были.

Як мінуліся сорак дзён і сорак ночаў, даў мне Гасподзь дзьве скрыжалі каменныя, скрыжалі запавета,

 

И бысть, внегда проидоша четырдесят дней и четырдесят нощей, далъ ми естъ Господь две доски каменне — доски свидения.

і сказаў мне Гасподзь: устань, ідзі хутчэй адгэтуль, бо разбэсьціўся народ твой, які ты вывеў зь Егіпта; хутка ўхіліліся яны з дарогі, якую Я наказаў ім; яны зрабілі сабе літага ідала.

 

И рече ко мне: “Въстани и сойди с горы прудце, понеже людие твои, ихже вывел еси из Египта, скоро сошли суть с путя, еже показал есь имъ, и слиша собе телца”.a

І сказаў мне Гасподзь: бачу Я народ гэты, вось, ён народ цьвёрдахрыбетны;

 

И рече паки Господь ко мне: “Вижу, иже людие сие. твердосерди суть,

ня стрымлівай Мяне, і Я зьнішчу іх і згладжу імя іхняе з-пад нябёсаў, а ад цябе выведу народ, які будзе мацнейшы і большы ў ліку за іх.

 

прото да погублю их и заглажу имя их под небесем и поставлю тя над иным языком, болшим и силнейшимъ, нежели сей естъ”.

Я павярнуўся і пайшоў з гары, а гара гарэла агнём; дзьве скрыжалі запавета былі ў абедзьвюх руках у мяне;

 

И внегда идохъ з горы, еже горела огнем, и несохъ во обу руку доски завета.

і бачыў я, што вы зграшылі супроць Госпада, Бога вашага, зрабілі сабе літае цяля, хутка ўхіліліся з дарогі, наказанае вам Госпадам;

 

И егда узрехъ, а вы согрешисте пред Господемъ, Богом своимъ, и слисте собе телець и скоро опустисте путь Его, еже показа вамъ,

і ўзяў я абедзьве скрыжалі, і кінуў іх з абедзьвюх рук сваіх, і разьбіў іх перад вачыма вашымі.

 

тогда повергохъ доски з руку моихъ и сламахъ е пред лицемъ вашимъ.

І ўпаўшы прад Госпадам, маліўся я, як раней, сорак дзён і сорак ночаў, хлеба ня еў і вады ня піў, за ўсе грахі вашыя, якімі вы зграшылі, зрабіўшы ліхое ў вачах Госпада і раздражніўшы Яго;

 

И шедъ опять, падохъ пред Господемъ, моляся, яко и первей, четыредесятъ дней и четыредесятъ нощей, хлеба не ядохъ и воды не пихъ за грехи ваше, еже вчинисте пред Господем, Богомъ вашимъ, попужающе на гневъ ярость Его,

бо я баяўся гневу і лютасьці, якімі Гасподзь прагневаўся на вас і хацеў пагубіць вас. І паслухаў мяне Гасподзь і гэтым разам.

 

бояхся убо гневу и ярости Его, имже порушился былъ и хотелъ погубити васъ. И услыша мя Богъ и в той часъ.

І на Аарона вельмі прагневаўся Гасподзь і хацеў пагубіць яго; але я маліўся і за Аарона ў той час.

 

На А[а]рона теже вельми ся былъ розгневал, хотяй сотрети его, и молихся за нь Господу.

А грэх ваш, у які вы дапусьціліся, — цяля я ўзяў, спаліў яго ў агні, разьбіў яго і ўсяго сьцёр да таго, што ён стаў дробны, як пыл, і я кінуў пыл гэты ў паток, які цячэ з гары.

 

Грехъ же вашъ, еже учинисте, то естъ телець, похопивъ, на огни спалих, и на кусы сокрушивъ, сотрохъ въ прахъ и высыпахъ до потока, текущего з горы.

І ў Тавэры, у Масе і ў Кіброт-Гатааве вы дражнілі Госпада.

 

Въ Запалении теже, и во Искушении, и у Гробовъ Похотейb разгневасте Господа Бога.

І калі пасылаў вас Гасподзь з Кадэс-Варні, кажучы: ідзеце, авалодайце зямлёю, якую Я даю вам, — дык вы ўсупрацівіліся загаду Госпада, Бога вашага, і не паверылі яму і не паслухаліся голасу Ягонага.

 

И егда посылалъ васъ от Кадисъ-Варни, глаголя: “Идите и приимите землю, юже дахъ вамъ”, и погордели есте повелением Господа, Бога вашего, и не веристе Ему, и ни послушасте гласу Его.

Вы былі непакорныя Госпаду з таго самага дня, як я ўведаў вас.

 

Но всегда были есте противни от того дня, в онже есмъ позналъ васъ.

І ўпаўшы прад Госпадам, маліў я сорак дзён і сорак ночаў, у якія я маліўся, бо Гасподзь хацеў пагубіць вас;

 

И лежахъ я предъ Господемъ четырдесятъ дней и четырдесятъ нощей, в нихже смирене молихся, абы не погубилъ, якоже грозилъ.

І маліўся я Госпаду і казаў: Валадару Госпадзе, не загубі народу Твайго і долі Тваёй, якую Ты выкупіў велічнасьцю Тваёю, якую Ты вывеў зь Егіпта рукою моцнаю;

 

И моляся, реклъ есми: “Господи, Боже! Не погубляй людей Твоихъ и достоания Твоего, еже избавилъ еси великою силою Своею, изводяй ихъ изъ Египта рукою крепкою и мысцею высокою.

успомні рабоў Тваіх Абрагама, Ісаака і Якава; не зважай на жорсткасьць народу гэтага і на нявернасьць ягоную і на грахі ягоныя,

 

Воспомяни на рабы Твоя Авраама, Ісаака и Якова. Не гледи на твердосердие людей сихъ и на безаконие и на грехи ихъ,

каб у той зямлі, адкуль Ты вывеў нас, не сказалі: «Гасподзь ня мог увесьці іх у зямлю, якую абяцаў ім, і, зьненавідзеўшы іх, вывеў Ён іх, каб усьмерціць іх у пустыні».

 

да не рекуть когда живущие на земли той, с неяже еси вывелъ е, глаголюще: “Не моглъ естъ вовести Бог ихъ в землю, юже обещалъ былъ имъ, яко возненавидел е, и для того вывел их в пустыню, абы погубил е”.

А яны Твой народ і Твая доля, іх Ты вывеў сілаю Тваёю вялікаю і мышцаю высокаю.

 

Сии убо суть людие Твое и достоание Твое, ихже вывелъ еси рукою силною и мысцею высокою”.