Другі закон 2 разьдзел

 

 

І завярнуліся мы, і крануліся дарогаю Чырвонага мора, як гукаў СПАДАР імне, і хадзілі наўкола гары Сэіру шмат дзён.

 

И рушившися оттоле, приидохомъ во пустыню, еже ведеть к Чермному морю, яко повеле ми Господь, и обыходихомъ гору Сеиръ за долгий часъ.

І гукаў імне СПАДАР, кажучы:

 

И рече Господь ко мне:

"Досіць вам кружыняць навокал гэтае гары, зьвярніцеся на поўнач;

 

“Досыть есте обыходили гору сию, идите ко стране полуночъной.

А люду раскажы, кажучы: вы праходзіце граніцы братоў сваіх, сыноў Ісавовых, што жывуць на Сэіру, і яны збаяцца вас; але вельмі сьцеражыцеся.

 

И людемъ заповедай, глаголя: Се пойдете по пределомъ братии вашея, сыновъ Ісавлихъ, ониже пребывають на горе Сеиръ, и убоятся васъ.

Не сьперачайцеся зь імі; бо Я ня дам вам зямлі іхнае ані на ступу нагі, бо ў дзяржаньне Ісаву даў Я гару.

 

Сего для согледайте того пильне, да не биетеся с ними, понеже не дамъ вамъ земли ихъ такъ много, яко бы моглъ ногою ступити. В достоание убо Ісаву далъ есмъ гору Сеиръ.

Ежу купляйце ў іх за срэбра і ежча; і таксама ваду купляйце ў іх за срэбра і піце;

 

Покармы будете собе куповати от них за сребро и ести, и воду, заплативши, пити.

Бо СПАДАР, Бог твой, дабраславіў цябе ў вусялякай рабоце рук тваіх, знаў хадню тваю па гэтай пустыні вялікай; гэта ж сорак год СПАДАР, Бог твой, з табою; ты не цярпеў нястачы".

 

Господь, Богъ вашъ, далъ естъ вамъ благославение во всехъ делехъ руку вашихъ, Той знаеть путь вашъ, имже идосте по пустыни сей великой; четыредесят летъ пребываше с вами, и ничто же естъ, чего бы ся вамъ не доставало”.

І перайшлі мы ад братоў нашых, сыноў Ісавовых, што жывуць на Сэіру, ад дарогі раўніны, ад Елафа а Ецон-Ґевера, і адхінуліся, і прайшлі дарогаю пустыні Моаўскай.

 

И егда минухомъ землю братии наших, сыновъ Ісавлихъ, ониже живяху на горе Сеиръ, путемъ польнымъ от Галяфа и от Ангавера приидохом на путь, еже ведеть в пустыню Моавскую.

І сказаў імне СПАДАР: "Не атакуй Моава, і не квялі іх вайною, бо Я ня дам табе ізь зямлі ягонае ў дзяржаву, бо Я даў Ар у дзяржаву сыном Лотавым".

 

И рече Господь ко мне: “Не воюйтеся с Моавляны и ни зачинайте бою с ними, понеже не дамъ вамъ ничего же от земли ихъ, яко сыномъ Лотовымъ предахъ ю владети ею”.

Эмімы ўперад жылі там, люд вялікі, чысьлены а высокі, як Енаковы.

 

Емим, людие, первей живяху на земли той велиции и силнии и тако высокого возрасту, иже ся видели яко волотове с поколения Енахимъ,

За Рэфаімаў мелі іх, як Енаковых; Моаўляне ж завуць іх Эмімамі.

 

ониже подобъни быша сыномъ Енаковымъ, и того для Моавляне прозвали суть ихъ Емимъ.

А на Сэіру ўперад жылі Горэі; але сынове Ісавовы прагналі іх, і выгубілі іх ад відаў сваіх, і асяліліся замест іх так, як учыніў Ізраель ізь зямлёю спадку свайго, каторую даў ім СПАДАР.

 

На горе пакъ Сеиръ пребываху первей Оррейстии, ихже выгнавши и погубивши, вселишеся сынове Исавли, якоже учинять людие Ізраилевы в земли своей, юже далъ имъ Господь Богъ владети ею.

"Дык устаньце цяпер, і прайдзіце сабе цурэй Зэрэд". І прайшлі мы цурэй Зэрэд.

 

Тогда рушившися оттоле, да быхом перешли потокъ Зареф, и приидохомъ к нему.

А дзён, у каторыя мы прайшлі ад Кадэш-Барні, пакуль перайшлі цурэй Зэрэд, мінула трыццаць і восьмі год, пакуль ня зьвёўся з пасярод табару ўвесь род ваенных людзёў, як прысягнуў СПАДАР ім.

 

Часъ пакъ, в немже пришли есмо от Кадис-Варнии до Зарефа, было летъ тридесеть и осмъ, дондеже не погибоша все множество боевников с полков, якоже клялъся есть Господь Богъ,

І таксама рука СПАДАРОВА была на іх, каб выгубіць іх з пасярод табару, пакуль не зьвяліся яны.

 

Егоже рука была на нихъ, да бы загинули вси от среды полъковъ.

І было, як зьвяліся ўсі ваенныя людзі, памершы з пасярод люду,

 

И егда погибоша вси боевници,

Што гукаў імне СПАДАР, кажучы:

 

рече Господь ко мне, глаголя:

"Ты праходзіш цяпер граніцаю Моава-Ара,

 

“Ты прейдеши ныне пределы Моавские до града, именем Аръ,

І дабліжыўся супроці сыноў Амонавых; неатакуй і не квялі іх; бо Я ня дам табе нічога ізь зямлі сыноў Амонавых у дзяржаньне, бо Я аддаў яе ў дзяржаву сыном Лотавым".

 

и приидешъ к кончинамъ сыновъ Аммонихъ. Гледи жъ, абы еси не воевался с ними, ани попужай их на брань, яко не дамъ тобе земли сыновъ Аммоних, понеже сыномъ Лотовымъ далъ есмъ ю в достоание”. —

За зямлю Рэфаімаў мелі яе таксама; Рэфаімы ўперад жылі на ёй; Амонцы ж завуць іх Замзумімамі;

 

Сия называна была земля Волотовъ, яко первей на ней живяху волотове, ихже Аммонитяне называху Зозим:

Люд вялікі а чысьлены а высокі, як Енаковы; і выгубіў іх СПАДАР перад відам іхным, і выгналі яны іх, і асяліліся на месцу іхным,

 

людие велиции и мнозии и высокого возрасту, яко и Енахин. И погубил е Господь предъ лицемъ ихъ, и далъ имъ землю жити на ней вместо их,

Як Ён зрабіў сыном Ісавовым, што жывуць на Сэіру, што Ён выгубіў перад відам іхным Горэяў, і яны выгналі іх, і жылі на месцу іхным дагэтуль.

 

якоже учинилъ естъ сыномъ Исавлимъ, иже пребывають на горе Сеиръ: погуби оттоле Хореанъ и землю их предалъ имъ, на нейже живуть и до днейшего дня.

І Авімаў, што жылі ў сёлах аж да Ґазы Кафторымы, каторыя вышлі з Кафтора, выгубілі, і жылі замест іх.

 

Евеанъ теже, живущихъ во Асериме даже до Газама, погубиша Кападоциане, вышедши с Кападоции, и живяху вместо их.

"Устаньце, краніцеся й перайдзіце цурэй Арнон; гля, Я даў у руку тваю Сыгона, караля Гэшбонскага, Аморэяніна, і зямлю ягоную; пачынай браць яе ў дзяржаньне і квялі іх вайною.

 

“Ныне же въстаньте и прейдите потокъ Арнонъ: се, предахъ в руце ваше Сеона, царя Аморейскаго, и землю его, почните жъ вже владети ею и воюйтеся с нимъ.

Гэтага дня Я пачну пушчаць страх а жах перад табою на люды пад усім небам; тыя, што пачуюць чуткі празь цябе, задрыжаць а зжахнуцца цябе".

 

Днесь воистинну почну пущати боязнь и страхъ вашъ на люди, живущия под всем небомъ, да бы слышаще имя ваше вляклися и тряслися, яко жена, рожающая детище, и болесть да приимуть”.

І паслаў я паслоў з пустыні Кедэмоф да Сыгона, караля Гэшбонскага, словамі міра, кажучы:

 

Тогда послалъ есмъ послы от пустыни Кадемофовы к Сеону, царю Есевонеску, словы мирными глаголя:

"Прайду зямлёю тваёй; дарогаю, дарогаю я пайду, не зьвярну направа ані налева;

 

Да проидемъ землю твою, путем великим пойдемъa, не уклонимся ни налево и ни направо.

Ежу прадавай імне за срэбра, і я буду есьці, і ваду давай імне за срэбра, і я буду піць, адно нагамі сваімі прайду;

 

Покармы продай намъ за цену, да емы, и воду, заплативши сребромъ, пити будемы, толико допусти намъ перейти ногами землю свою,

Так, як зрабілі імне сынове Ісавовы, што жывуць на Сэіру, і Моаўляне, што жывуць ув Ару, пакуль не перайду перазь Ёрдан да зямлі, каторую СПАДАР, Бог наш, даець нам".

 

якоже учинили суть сынове Исавли, живущие на горе Сеиръ, и Моавляне, пребывающии во Аре, дондеже приидемъ ко Іордану до земли, юже Господь, Богъ наш, дасть намъ.

І не хацеў Сыгон, кароль Гэшбонскі, каб мы праходзілі зямлёю ягонай, бо закаляніў СПАДАР, Бог твой, дух ягоны, учыніў упорлівым сэрца ягонае, каб аддаць яго ў руку тваю, як цяпер.

 

И не восхоте Сеонъ, царь Есевонескъ, допустити проити нас черес землю свою, понеже Господь, Богъ нашъ, затвердилъ был серце его прото, абы преданъ былъ в руце наше, якоже ныне видите.

І сказаў імне СПАДАР: "Гля, Я пачынаю аддаваць табе Сыгона а зямлю ягоную; пачынай браць у дзяржаньне, каб ты замеў яе за дзяржаву".

 

И рече Господь ко мне: “Се начах предаяти тобе Сеона царя и землю его, начни жъ владети ею”.

І вышаў Сыгон а ўвесь люд ягоны напярэймы нам на бітву ў Ягацы.

 

В той час вышолъ естъ Сеонъ царь с людми всеми своими к бою противу намъ въ Ясу.

І аддаў яго СПАДАР, Бог наш, нам, і мы зразілі яго а сыноў ягоных а ўвесь люд ягоны,

 

И предалъ естъ и Господь Богъ в руце наше, и убихомъ его и сыновъ его, и всехъ людей его.

І перамаглі таго часу ўсі месты ягоныя, і аканавалі кажнага места мужчын а жанкі а дзеціяняты, не пакінулі астачы.

 

b И вси грады его в той часъ здобывахомъ, побивши живущихъ в нихъ: муже и жены, и дети погубихомъ, не оставихомъ в нихъ ничего же,

Толькі статак узялі мы сабе заглабаньням і здабытак местаў, якія мы заваявалі.

 

кроме скоту, иже ся досталъ воевникомъ; и користи из градовъ побрахомъ собе

Ад Ароіру, што на беразе цур’я Арнона, і ад места, каторае ля цур’я, аж да Ґілеаду ня было места лішне высокага нам: усе аддаў СПАДАР, Бог наш, нам.

 

от Ароира-града, еже естъ на брегу потока Арнона — места, иже в долине лежать, — даже до Галаада. И не бе того града и ни места, егоже не взяхомъ. Все предалъ естъ намъ Господь, Богъ нашъ,

Адно да зямлі Амонцаў ты ня бліжыўся, ані да ўсяго боку цур’я Явока, ані да местаў на гары, ані да ўсёга, што заказаў СПАДАР, Бог наш.

 

кроме земли сыновъ Аммонихъ, до неяже не входихомъ и ни приближахомся ко всем странамъ, еже прилежать к потоку Евофу и ко градомъ на горахъ, и ко всим местом, о нихже заповеда намъ Господь, Бог нашъ.