Другі закон 29 разьдзел

 

 

Гэта словы змовы, каторую СПАДАР расказаў Масею зрабіць із сынамі Ізраелявымі ў зямлі Моаўскай, апрача змовы, каторую СПАДАР зрабіў ізь імі на Горыве.

 

Сия суть слова завета, еже приказалъ Господь Моисеови, абы утвердилъ с сынми Ізраилевыми в земли Моавли кроме того завета, еже завещалъ с ними на горе Орев.

І згукаў Масей усяго Ізраеля, і сказаў ім: «Вы бачылі ўсе, што зрабіў СПАДАР перад ачыма вашымі ў зямлі Ягіпецкай Фараону а ўсім слугам ягоным а ўсёй зямлі ягонай:

 

И созвалъ естъ Моисей всехъ людей Ізраилевыхъ, и глагола к нимъ: «Видели есте вси дела, еже учинил Господь предъ вами в земли Египетской царю фараону и рабомъ его и всей земли его

Тыя вялікія дазнаньні, каторыя бачылі вочы вашы, знакі а чудосы вялікія тыя;

 

покушения великая, еже видели суть очи ваше знамена и чудеса тая силная.

Але ня даў вам СПАДАР сэрца, каб цяміць, і ачоў, каб бачыць, і вушоў, каб чуць, дагэтуль.

 

И не далъ естъ вамъ Богъ серца розумного, а ни очию прозрети ни ушию слышати даже до днешнего дня

І вадзіў сорак год па пустыні, і адзецьці вашы на вас ня зьвялі, і вобуй твой ня зьвяў на назе тваёй.

 

Водилъ ест вас четыредесятъ летъ по пустыни, не подралися суть ризы ваши на васъ и ни обувъ ваша ветошью скажена естъ.

Хлеба вы ня елі, і віна а напітку хмельнага ня пілі, каб вы ведалі, што Я СПАДАР, Бог ваш.

 

Хлеба не ядосте, вина и пития упояющего не писте, да познаете, яко Той естъ Господь, Богъ вашъ.

І вы прышлі на месца гэтае, і выступіў Сыгон, кароль Гэшбонскі, і Оґ, кароль Вашанскі, на пярэймы нам на вайну, і мы іх пабілі,

 

И приидосте на место сее. Изыйде на васъ Сеонъ, царь Есеонескъ, и Огъ, царь Васанескъ, битися с вами.

І мы ўзялі зямлю іхную, і аддалі яе на спадак Рувінам а Ґадам а палавіцы плямені Манасавага.

 

И поразили есте е, и землю ихъ взяли, и дали владети ею поколению Рувинову и Гадову и полуплемени Манасиину.

Дзяржыце ж словы змовы гэтае, і паўніце іх, каб вам мець дасьпех у вусім, што будзеце рабіць.

 

Протож соблюдите слова завета сего и наполните е, да разумети можете всемъ деломъ своимъ, еже чинити имаете.

Усі вы цяпер стаіце перад відам СПАДАРА, Бога свайго, галавы плямёнаў вашых, старцы вашы, ураднікі вашы, усі мужы Ізраелявы,

 

Вы ныне стоите пред Господемъ, Богомъ вашим, князи ваши, поколения ваша, старейшины людей, учители и вси людие Ізраилевы,

Дзецяняты вашы, жонкі вашы і чужаземец твой, што сярод табару твайго, ад секача дроў тваіх да сіляча вады твае,

 

жены ваше, дети ваши и пришельци, еже пребывають во станехъ вашихъ, кроме толико тыхъ, ониже древа секають и воду носять,

Каб увыйсьці табе ў змову СПАДАРА, Бога свайго, і ў прысягу Яго, каторую СПАДАР, Бог твой, чыне з табою сядні,

 

да походите вси в завете Господа, Бога вашего, еже со клятвою днесь завещаеть с вами Господь, Бог вашъ,

Каб пастанавіць цябе цяпер сабе за люд, і Ён будзе табе Богам, як Ён казаў табе й як прысягаў айцом тваім Абрагаму, Ісаку а Якаву.

 

беряй васъ Собе за люди, и Той да будеть Богъ вашъ, якоже глаголалъ естъ к вамъ и якоже клялся естъ отцемъ вашимъ Аврааму, Исааку і Якову.

І не з аднымі толькі вамі я ўчыню гэтую змову й гэтую прысягу,

 

Не толико же с вами самими заветъ сей завещаю и клятву сию утвержаю,

Але як із тымі, каторыя цяпер тут із намі стаяць перад відам СПАДАРА, Бога нашага, так і з тымі, каторых няма тут із намі цяпер;

 

но со всеми живущими во васъ и будущими по васъ,

Бо вы ведаеце, як мы жылі ў зямлі Ягіпецкай, і як мы праходзілі пасярод народаў, пераз каторыя вы прайшлі,

 

вы бо добре весте, яко жили есмо в земли Египетской и яко шли есмо посреди народовъ поганскихъ,

І бачылі агіды іхныя й балваны іхныя, дзярвяныя й каменныя, срэбныя й залатыя, каторыя ў іх.

 

и яко видели есте гнусности их и нечистоты, и кумиры ихъ древяные, каменные, сребряные и златые, имже молихуся.

Каб ня было памеж вас мужчыны або жонкі, або радзімы, або плямені, каторага сэрца адхінулася б цяпер ад СПАДАРА, Бога нашага, каб хадзіць служыць багом тых народаў, каб ня было памеж вас караня, што родзе жоўць а палын;

 

Да не будеть ныне межи вами мужъ или жена, племя или поколение, егоже серце отвратило бы ся от Господа, Бога своего, да бы шолъ и кланялся богомъ тыхъ погановъ, и тако былъ бы межи вами корень, плодяй жолчъ и горесть.

І калі б было, што, як пачуеш словы кляцьбы гэтае, то дабраславіш у сэрцу сваім, кажучы: "Супакой будзе імне, хоць бы хадзіў подле ўпорлівасьці сэрца свайго", каб знішчыць таго, што напіўшыся, і ўсьмяглага.

 

И егда услышить той слова завета сего, помыслить в серци своем, глаголя: “Покой имети буду и похожу в неправости серца моего, и приложу к неправде грехи”.

Ня будзе зычыць СПАДАР дараваць яму, але тады задыміцца гнеў СПАДАРА й завісьць Яго на такога чалавека, і будзе цікаваць на яго ўся кляцьба, напісаная ў гэтай кнізе, і вытра СПАДАР імя ягонае з пад нябёсаў;

 

Но Господь Богъ не презрить ему и в той часъ превелми розгорится ярость Его на человека того, и нападуть на нь вся проклятия, еже написана суть во книгахъ сихъ, и погубить Господь Богъ имя его под небесемъ, и потребит

І аддзеле яго СПАДАР на ліха ад усіх плямёнаў Ізраелявых, подле ўсіх кляцьбаў змовы, напісаных у гэтай кнізе права гэтага.

 

и отлучить его от всехъ поколеней сыновъ Ізраилевых по всехъ злоречениахъ сихъ, еже в завете закона сего писаны суть.

І скажа апошні род, дзеці вашыя, што будуць просьле вас, і чужаземец, што прыйдзе ізь зямлі далёкае, абачыўшы болькі зямлі гэтае й хваробы, каторымі заразе яе СПАДАР:

 

И рекуть потомъ инии народове и сынове, еже народяться с нихъ, и пришельци, иже з далеких странъ приидуть, видяще язвы земли вашее и скажение, имже сказить ее Господь Богъ:

"Серка а соль, пажарышча — уся зямля; не засяецца й ня родзе яна, і ня ўзыйдзе зь яе ніякая трава, як па выгубленьню Содомы, Ґоморы, Адмы а Сэвоіму, каторыя вывярнуў СПАДАР у гневе Сваім а ў вабурэньню сваім";

 

серою и зноемъ солнечнымъ высушить ее тако, иже к тому не будуть мощи сеати на ней и ниже что зеленое возростеть на ней, но яко Содома и Гомора, Адама и Севоимъ — грады, еже спроверже Господь Богъ во гневе ярости Своея.

І скажуць усі народы: "За што СПАДАР так учыніў з гэтаю зямлёю? які вялікі гэты гіж гневу Ягонага!"

 

И рекуть к тому вси языци: “Прочто учинилъ ест Богъ таковая земли сей и якая естъ ярость гневу превеликого сего?”

І скажуць: "За тое, што яны пакінулі змову СПАДАРА, Бога айцоў сваіх, каторую Ён учыніў зь імі, як вывеў іх ізь зямлі Ягіпецкае,

 

И возвестять имъ, глаголюще: “Понеже опустили суть заветъ Господа, Бога своего, еже завещалъ былъ со отци ихъ, егда выведе ихъ из земли Египетское,

І пайшлі й пачалі служыць іншым багом, і кланяцца ім, багом, каторых яны ня зналі, і каторых Ён ня ўдзяліў ім,

 

и послужили суть богомъ чужим и поклонихуся тымъ, ихже не знаху и ниже к нимъ беша прилучени.

Узгарэўся гнеў СПАДАРОЎ на зямлю гэтую, каб навесьці на яе ўсю кляцьбу, напісаную ў гэтай кнізе;

 

И сего ради розгневася ярость Божия на землю сию, и наведе на ню вся проклятия, еже написана суть въ законе Его,

І вырваў іх СПАДАР ізь зямлі іхнае ў гневе, пале і ў вялікім абурэньню, і кінуў іх на іншую зямлю, як цяпер".

 

протожъ выгналъ ихъ из земли Своея во гневе и въ ярости Своей и в ненависти великой, и заверже ихъ до земль чужихъ, якоже во днешний день явно естъ”.

Тайныя належаць СПАДАРУ, Богу нашаму, а яўныя нам а сыном нашым аж навекі, каб мы паўнілі ўсі словы права гэтага.

 

Сия сокрита суть у Господа Бога и объявлена намъ и сыномъ нашимъ во веки, да быхомъ полнили вся слова закона Его.