Псалтыр 94 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Аляксандара Надсана
Божа помсты, ГОСПАДЗЕ, Божа помсты, зазьзяй!
Хвалебная песьня Давіда. Прыйдзіце, узрадуемся Госпаду, усклікнем Богу, Збаўцу нашаму.
Узьніміся, Судзьдзя зямлі, аднагародзь пыхліўцам за тое, што зрабілі яны!
Станем з удзячнасьцю перад абліччам Яго і ў псалмах усклікнем Яму.
Дакуль бязбожнікі, ГОСПАДЗЕ, дакуль бязбожнікі будуць радавацца?
Бо Госпад — Бог вялікі і Уладар магутны над усёй зямлёй;
[Дакуль] будуць плявузгаць, прамаўляць дзёрзка? [Дакуль] будуць гаварыць усе злачынцы?
бо ў руцэ Яго ўсе канцы зямлі і вышыні гор належаць Яму;
Яны крышаць народ Твой, ГОСПАДЗЕ, прыціскаюць спадчыну Тваю.
бо Ягонае мора, і Ён стварыў яго, і сушы рукі Яго далі выгляд.
Удоваў і прыхадняў мардуюць і сіротаў забіваюць,
Прыйдзіце, паклонімся, і прыпадзем да Яго, і заплачам перад Госпадам, які нас стварыў;
і кажуць: «Ня ўбачыць гэтага ГОСПАД, і не даведаецца Бог Якуба!»
бо Ён Бог наш, а мы людзі статку Яго, авечкі рукі Яго.
Зразумейце, бязглуздыя з народу! І калі, бязглуздыя, паразумнееце?
«Цяпер, калі пачуеце голас Яго, не рабіце цьвёрдымі сэрцы вашыя, як было ў час гневу, у дзень спакусы ў пустыні,
Ці ж Той, Які вуха стварыў, не пачуе? Ці ж Той, Які вока ўфармаваў, ня ўбачыць?
дзе айцы вашыя спакушалі Мяне, выпрабоўвалі Мяне і бачылі Мае дзеяньні.
Ці ж Той, Які навучае народы, ня будзе караць, Той, Які вучыць чалавека ведам?
Сорак гадоў Я быў гнеўны на гэты род і сказаў: яны заўсёды блудзяць сэрцам, шляхоў Маіх не пазналі;
ГОСПАД ведае думкі чалавечыя, што яны — марнасьць.
дык Я пакляўся ў гневе Маім: яны ня ўвойдуць да спачынку Майго».
Шчасьлівы чалавек, якога Ты, ГОСПАДЗЕ, навучаеш і вучыш яго Закону Твайму,
каб быў ён у супакоі ў дні ліхія, пакуль выкапаны будзе дол для бязбожніка.
Бо не адкіне ГОСПАД народ Свой, і спадчыну Сваю не пакіне.
Бо вернецца суд да праведнасьці, і пойдуць за ім усе правыя сэрцам.
Хто за мяне супраць злачынцаў паўстане? Хто заступіцца за мяне супраць тых, што робяць злачынства?
Калі б ГОСПАД ня быў успамогай мне, хутка душа мая пасялілася б у [месцы] маўчаньня.
Калі я сказаў: «Хістаецца нага мая!», міласэрнасьць Твая, ГОСПАДЗЕ, умацавала мяне.
Калі мноства цяжкіх думак у нутры маім, пацяшэньні Твае падбадзёрваюць душу маю.
Ці ж можа таварышаваць з Табою пасад загубы, які чыніць ліхоцьце супраць пастановы [Тваёй]?
Яны зьбіраюцца супраць душы праведніка і кроў нявінную асуджаюць.
Але ГОСПАД стаўся ўмацаваным замкам для мяне, і Бог мой — скалой прыстанішча майго.
І зьверне Ён на іх злачынства іхняе, і ў ліхоце іхняй вынішчыць іх; вынішчыць іх ГОСПАД, Бог наш.
