Псалтыр 94 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Аляксандара Надсана
Божа помсты, СПАДАРУ, Божа помсты, зьявіся!
Хвалебная песьня Давіда. Прыйдзіце, узрадуемся Госпаду, усклікнем Богу, Збаўцу нашаму.
Узьніміся, судзьдзя зямлі, аддай заплату гордым.
Станем з удзячнасьцю перад абліччам Яго і ў псалмах усклікнем Яму.
СПАДАРУ, пакуль нягодным, пакуль нягодным вяльмувацца?
Бо Госпад — Бог вялікі і Уладар магутны над усёй зямлёй;
Верашчэць, гукаць пыхата? усім, бяспраўе дзеючым, вяльмувацца?
бо ў руцэ Яго ўсе канцы зямлі і вышыні гор належаць Яму;
Люд Твой, СПАДАРУ, яны мяжджуляць і спадак Твой уціскаюць;
бо Ягонае мора, і Ён стварыў яго, і сушы рукі Яго далі выгляд.
Удаве а чужаземцу робяць сьмерць, і сіроты забіваюць,
Прыйдзіце, паклонімся, і прыпадзем да Яго, і заплачам перад Госпадам, які нас стварыў;
І кажуць: «ЯГ не абача, і не зразумее Бог Якаваў».
бо Ён Бог наш, а мы людзі статку Яго, авечкі рукі Яго.
Зразумейце, недасьціпныя памеж люду, і дурныя, калі вы паразумнееце?
«Цяпер, калі пачуеце голас Яго, не рабіце цьвёрдымі сэрцы вашыя, як было ў час гневу, у дзень спакусы ў пустыні,
Ці Тый, што ўсадзіў вуха, не пачуе? Тый, што ўхармаваў вока, не абача?
дзе айцы вашыя спакушалі Мяне, выпрабоўвалі Мяне і бачылі Мае дзеяньні.
Ці Тый, што зырыў паган, ня будзе ўпікаць, Тый, што вуча чалавека веданьня?
Сорак гадоў Я быў гнеўны на гэты род і сказаў: яны заўсёды блудзяць сэрцам, шляхоў Маіх не пазналі;
СПАДАР ведае думкі чалавека, што яны пустыя.
дык Я пакляўся ў гневе Маім: яны ня ўвойдуць да спачынку Майго».
Дабраславёны муж, каторага казьнера ЯГ і права Свайго навучае яго,
Каб супакоіць яго ў дні нягоды, пакуль выкапаюць дол нягоднаму.
Бо СПАДАР не адкіне люду Свайго і спадку Свайго не пакіне;
Але суд зьвернецца да справядлівасьці, і ўсі пасьцівага сэрца будуць за ім.
Хто пастаіць за мяне на ліхадзеяў? хто стане за мяне на дзеючых бяспраўе?
Калі б не СПАДАР быў імне памачніком, душа мая траха перабывала б у маўчаньню.
Як я казаў: «Мая нага коўзаецца», ласка Твая, СПАДАРУ, падперла мяне.
У множасьці журлівых думак у імне пацехі Твае даюць прыемнасьць душы маёй.
Ці прыязьньства з Табою мае мець седава бяспраўя, каторае крыўды тарнуе да права?
Яны зьбіраюцца на душу справядлівага й вінуюць кроў нявінную.
І быў СПАДАР імне горадам, і Бог мой скалаю прытулішча майго;
І Ён паверне на іх бяспраўе іхнае, і ў нягоднасьці іхнай адатнець іх, адатнець іх СПАДАР, Бог наш.
