Псалтыр 10 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Аляксандара Надсана
Чаму, СПАДАРУ, стаіш воддаль, хаваешся ў часох уціску?
Кіраўніку хору. Псалом Давіда. На Госпада спадзяваўся я, як жа вы кажаце душы маёй: «Ляці, быццам птушка, у горы»?
З пыхі нягодны перасьлядуе беднага; няхай яны будуць злоўлены ў хітрыкі, каторыя самы выдумалі;
Бо вось грэшнікі нацягнулі лук, нарыхтавалі стрэлы ў калчане, каб упоцемку страляць у праведных сэрцам.
Бо хваліцца нягоднік жадою душы свае і прагавітата дабраславе, а СПАДАРА ўлегцы мае.
Бо што ты зрабіў, яны разбурылі; а праведнік што ўчыніў?
Нягодны ў пысе сваёй ня шукае. «Няма Бога», — вось усі замеры ягоныя.
Госпад у сьвятым храме сваім, Госпад — на небе пасад Яго. Вочы Яго глядзяць на ўбогага, зрэнкі Яго выпрабоўваюць сыноў людзкіх.
У кажным часе дарогі ягоныя смутныя; высокія суды Твае ад яго; усіх уцісканьнікаў сваіх ён не шманае;
Госпад выпрабоўвае праведнага і нязбожнага, а хто любіць няправеднасьць, ненавідзіць душу сваю.
Кажа ў сэрцу сваім: «Не пахіснуся; з пакаленьня ў пакаленьне ня стрэну нядолі».
Ён пралье дажджом на грэшнікаў сеці; агонь, і сера, і бурны вецер — частка чашы іх.
Кляцьбы, ізрадлівасьці а ўціску рот ягоны поўны; пад языком ягоным крыўда а ашука.
Бо Госпад справядлівы і палюбіў праўду. Твар Яго бачыць праведнасьць.
Сядзіць у засадзе ў сёлах; у патайных месцах забівае нявіннага; вочы ягоныя падглядаюць гаротнага;
Цікуе ў патайным месцу, як леў у логве; цікуе, схапіць беднага; хапае беднага, цягне да сеці свае;
Зьгінаецца, прылягае, і падаюць ад моцы ягонае гаротныя.
Кажа ў сэрцу сваім: «Забыўся Бог, схаваў від Свой, не абача ніколі».
Паўстань, СПАДАРУ, Божа, узьнімі руку Сваю, не забудзься бедных.
Нашто нягодны ўлегцы мае Бога, кажучы ў сэрцу сваім: «Ты ня сочыш?»
Ты бачыў, бо Ты зацямляеш крыўду а ўціск, каб адплаціць рукою Сваёй. На Цябе здаецца гаротны; сіраце Ты быў памачнік.
Зламі плячо нягодніку а ліхадзею; датуль шукай нягоднасьці, пакуль ня знойдзеш ніякае.
СПАДАР — кароль на векі а векі, зьгінуць народы ізь зямлі Ягонае.
Жаданьне лагодных Ты пачуеш, СПАДАРУ, прыгатуеш сэрцы іх; Ты нахінеш вуха Свае,
Каб даць суд сіраце а ўцісьненаму, каб наперад не пасьмеў палохаць людзіну на зямлі.
