Быццё 2 разьдзел

 

 

Такім чынам былі закончаны нябёсы і зямля, і ўсё воінства іх.

 

Тако совершишеся небо и земля и все украшение ихъ.

У сёмы дзень скончыў Бог тварэнне Сваё, што ўчыніў, і ў дзень сёмы супачыў ад усякага тварэння, што выканаў.

 

И доконалъ ест Богъ дня шестаго дело Свое, еже сътворилъ, и отпочинулъ дня седмаго от всехъ делъ Своих, еже соделал,

І дабраславіў Бог дзень сёмы і ўсвяціў яго, бо ў ім супачыў ад усякай працы Сваёй, якую зрабіў Бог, творачы.

 

и благославилъ день седмый и посвятил и, яко в немъ былъ престалъ от всехъ делъ Своихъ, ихже сотворилъ Богъ, да бы чинилъ.

Такое вось паходжанне неба і зямлі, калі былі яны створаны. У дзень, калі Госпад Бог стварыў зямлю і неба,

 

Сия суть бытья небеси и земли, внегда сотворена суть в день, в оньже учини Богъ небо и землю,

не было яшчэ ніводнага куста палявога на зямлі, аніводнай палявой траўкі не ўзышло, бо Госпад Бог не спасылаў дажджу на зямлю ды не было чалавека, які б абрабляў глебу,

 

и всяку хворостину польну прежде, нежели выхожала на земли, и кажную былину странъ первей, нежели ест дала плод свой; яко не одождил былъ Господь Богъ на землю, и человек не был, делая земли,

але пара ўздымалася ад зямлі, арашаючы ўсю паверхню зямлі.

 

но источникъ выхожаше з земли, намочая все лице ея.

Тады стварыў Госпад Бог чалавека з пылу зямлі і ўдыхнуў у ноздры яго подых жыцця, і чалавек стаўся жывою душою.

 

Создал же естъ Господь Богъ человека, вземъ персть от земли, и водхнул в лице его дыхание живота, и бысть человек в душу живу.b

І насадзіў Госпад Бог рай у Эдэне, на ўсходзе, у якім памясціў чалавека, якога ўфармаваў.

 

И насадил былъ Господь Богъ рай кохания изначала, в немже поставилъ человека, егоже былъ создалъ.

І вырасціў Госпад Бог з зямлі ўсякае дрэва, прыгожае на від і салодкае для ежы, таксама дрэва жыцця ў сярэдзіне раю і дрэва пазнання дабра і зла.

 

И изведе Господь Богъ от земли всяко древо красно к позрению и добро ко укушению, древо теже живота посреди Раю и древо умения доброго и злого.

І рака выцякала з Эдэна для абваднення раю, якая адтуль раздзяляецца на чатыры ракі.

 

И потокъ исходяше з места кохания, намочая рай, онже оттоле розлучашеся во четыри реки главные.c

Назва адной Пішон. Яна тая, што акружае ўсю зямлю Хавіла, дзе знаходзіцца золата.

 

Имя единой — Фисон, сия есть, иже обыходить всю землю Евилатскую; ту родится злато,

А золата той зямлі найлепшае, там знаходзяць бдалах і онікс.

 

и злато земли тое избранно есть. И тамо знайдують бделиумъ и камень онихинъ.

А назва другой ракі Гіхон; яна тая, што акружае ўсю зямлю Куш.

 

Имя же реце второй — Геонъ, сия есть обыходяще всю землю Муринскую.

Назва ж трэцяй ракі Тыгр: цячэ яна на ўсход Асірыі, чацвёртая рака — Эўфрат.

 

Имя пакъ реки третее — Тигръ, сия идеть прямо Асиряномъ. Река же четвертая — Ефратъ.

Вось жа ўзяў Госпад Бог чалавека і памясціў яго ў садзе ў Эдэне, каб рупіўся пра яго і сцярог яго.

 

И поялъ естъ Господь Богъ человека и поставилъ и в раи кохания делати и хранити и.

І загадаў Госпад Бог чалавеку, кажучы: «З кожнага райскага дрэва еж,

 

И заповедалъ ему, глаголя: «От всякаго древа райскаго ежъ,

а з дрэва пазнання дабра і зла не еж! Бо ў які-колечы дзень будзеш есці з яго — смерцю памрэш».

 

от древа же познания доброго и злого да не яси, в оньже убо день ести будеши от него, смертию умреши».

Таксама сказаў Госпад Бог: «Не добра быць чалавеку аднаму: зробім яму памочніка, падобнага да яго».

 

И рече Господь Богъ: «Недобро быти человеку единому; учинимо жъ помощъ подобну ему».

І стварыў Госпад Бог з зямлі ўсіх жывуноў палявых і ўсіх птушак паднебных і прывёў іх да чалавека, каб пабачыць, як ён назаве іх; і як чалавек назваў кожную істоту жывую, такое і імя ёй уласцівае.

 

Со здавши же Господь Богъ от земли всехъ зверей земныхъ и всех птиць небесных,d приведе е ко Адаму, абы ихъ виделъ и именовалъ; всяко бо животное якоже назъвалъ Адамъ, то естъ имя его.

І так чалавек назваў сваімі імёнамі ўсіх жывёл, і ўсіх птушак паднебных, і ўсіх звяроў палявых. Аднак чалавеку не знаходзіўся памочнік, падобны да яго.

 

И именовалъ ест Адамъ кажное животное и всякую птицу небесную, и все звери земныи, Адамови же не знайдеся помощъникъ, подобенъ ему.

Дык наслаў Госпад Бог сон на чалавека. Калі ён заснуў, выняў адну з яго рабрын, і запоўніў целам замест яе.

 

И пустилъ естъ Господь Богъ дремоту на Адама. И егда уснулъ, вынялъ едину кость от ребръ его, и наполни плотию в нея место.e

А з рабрыны, якую выняў з чалавека, Госпад Бог стварыў жанчыну і прывёў яе да чалавека.

 

И созда Господь Богъ кость, юже вынялъ от Адама, в жену, и приведе ю ко Адаму.

І сказаў чалавек: «Гэта цяпер косць з касцей маіх ды цела з цела майго. Яна будзе называцца жонкаю, бо ўзята яна ад мужа».

 

И рече Адамъ: «Сия ныне кость от костей моихъ и плоть от плоти моея; сия наречеться мужатая, понеже от мужа взята есть».

Таму пакіне мужчына бацьку свайго і маці і злучыцца з жонкаю сваёй; і будуць адным целам.

 

Сего для оставить человекъ отца своего и матерь и прилепится жене своей, и будут два во плоти единой.f

І былі абодва голыя, чалавек, значыць, і жонка яго, але не адчувалі сораму.

 

И беста оба нага, Адамъ и жена его, и не стыдестася.