Быццё 21 разьдзел
Быццё
Пераклад Чарняўскага 2017 → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Наастатак наведаў Госпад сваёй ласкай Сару, як абяцаў, і споўніў тое, што сказаў.
Наведилъ пакъ естъ Господь Сарру, якоже обещалъ былъ, и наполнилъ, елика же глаголал.a
І яна пачала, і нарадзіла Абрагаму сына ў старасці, у час, які Бог прызначыў ёй.
И почала естъ, и породила сына въ старости своей во время, якоже преды поведал ей Бог.
І Абрагам даў сыну свайму, якога Сара нарадзіла яму, імя Ізаак.
И назвалъ естъ Авраам имя сына своего, егоже породила есму Сарра, — Ісаакъ.b
І абрэзаў Абрагам Ізаака, калі той меў восем дзён, як яму Бог загадаў.
И обрезал его во осмый день, якоже приказал ему Богъ,
Абрагам меў сто гадоў, калі яму нарадзіўся сын яго, Ізаак.
егда былъ ест во сту летехъ, в томъ бо веку отца своего народился Ісаакъ.
І Сара сказала: «Прычыну да смеху даў мне Бог, хто ні пачуе, будзе смяяцца з мяне».
И рече Сарра: «По те шение вчинилъ мне Богъ, и кто услышит, потешится со мною».
І зноў сказала: «Хто б паверыў, пачуўшы ад Абрагама, што Сара будзе грудзьмі карміць дзяцей, бо нарадзіла яму сына ўжо старая?»
И паки рече: «Кто, слыша, уверить, иже бы Авраамови Сарра кормила сына, егоже породила ему во старости?»
І дзіця вырасла, і было аднятае ад грудзей. І Абрагам справіў вялікі баль у той дзень, у які Ізаак быў адняты ад грудзей.
Тогда росло отроча, и оставлено естъ. И вделалъ ест Авраамъ пиръ великий въ день оставления его.
А Сара, бачачы, што сын егіпцянкі Агар, якога яна нарадзіла Абрагаму, насміхаецца з Ізаака, сказала Абрагаму:
Егда же узрела Сарра, ано сын Агары Египтянки поигрываеть со Ісаакомъ, сыномъ ея,
«Выгані гэтую паслугачку разам з яе сынам, бо сын гэтай паслугачкі не будзе спадкаемцам з сынам маім, Ізаакам».
рекла Аврааму: «Выжени рабу сию и сына ее, яко не будеть дедичити сын рабыни с сыномъ моимъ Ісаакомъ».
Прыкра прыняў гэта Абрагам дзеля сына свайго.
И тяжко тое было ест слышети Аврааму о сыне своем.
Але, вось, Бог сказаў яму: «Хай табе не здаецца прыкрым тое, што сказала Сара пра хлопца і пра тваю паслугачку. Паслухай голасу яе, бо толькі ад Ізаака будзе названа патомства тваё.
И рече к нему Бог: «Да не будеть тобе тяжко о отрочати и о рабе твоей: все, еже ти глаголеть Сарра, послушай гласу ея, яко во Ісааце тобе назовется семя.
Але і з сына паслугачкі Я зраблю вялікі народ, бо ён ёсць тваім нашчадкам».
Сына же рабы сея учиню в народъ великий, понеже семя твое естъ».
І ўстаў назаўтра Абрагам рана, узяў хлеба і мех вады, і даў Агар, ускладаючы ёй на плечы, і адправіў яе разам з дзіцем. Яна ж пайшла і бадзялася па пустыні Бээр-Сэба.
Востав же Авраамъ рано, взялъ хлебъ и лагвицу воды и возложил на плечи Агаре, и дал ей отроча, и отпустил ю. Она же, егда отошла, блудила по пустыни Версавейской.
А калі не стала вады ў мяху, яна пакінула дзіця пад адным кустом,
И егда была выпита вода з лагвице, поверже отроча под древомъ единымъ, иже бе ту,
потым адышла і села далёка, на адлегласць стрэлу з лука, і сказала: «Няхай не ўбачу смерці дзіцяці». І, седзячы насупраць, узняла лямант, і пачала плакаць.
и от[ъ]иде и сяде прямо ему подале, якоже дострелити можеть с луку, глаголя: «Да не увижу дитяти своего, егда умирати будеть!» И седячи напротиву, воздвиже гласъ свой и плакася.
І Бог пачуў крык дзіцяці. І Анёл Госпадаў азваўся з неба да Агар, кажучы: «Што табе, Агар? Не бойся, пачуў вось Бог крык дзіцяці адтуль, дзе знаходзіцца.
И услышал Богъ гласъ отрочати, и возва ангелъ Господень Агару с небеси, глаголя: «Что чиниши, Агаръ? Не бойся, услышалъ убо Богъ гласъ отрочати на месте, игдеже ест.
Устань, падымі дзіця, вазьмі яго рукою сваёй, бо Я з яго зраблю вялікі народ».
Въстани и поими отроча, и держи за руку его, в люди бо велики вчиню и».
І адкрыў Бог ёй вочы, і ўбачыла яна студню з вадой. Яна пайшла, напоўніла мех і дала хлопцу напіцца.
И отверзе Бог очи ее, она же узрела кладезь воды, шла и наполнила лагвицу и дала отрочати пити, и пребыла с нимъ.
І Бог быў з ім, і ён рос і жыў на пустыні, і зрабіўся стральцом з лука.
Той же ростяше и живяше въ пустыни; и бысть с молодъца стрелець.
І пражываў ён на пустыні Паран, а маці яго ўзяла яму жонку з зямлі Егіпецкай.
И вселися на пустыни Фарани; и поняла ему мати жену из земли Египетское.
У той час Абімэлех і Піколь, начальнік яго войска, сказалі Абрагаму: «Бог з табой ва ўсім, што ты робіш.
В ты часы молвилъ естъ Авимелехъ, и Фиколъ, воевода силы его, ко Аврааму, глаголюще: «Богъ с тобою естъ во всем, еже чиниши.
Дык тут, на гэтым месцы, прысягні на Бога, што ты ані адносна мяне, ані адносна маіх нашчадкаў бліжэйшых не зробіш благога, але адпаведна даверу, які я ўчыніў табе, учыніш мне і зямлі, у якой жывеш прыхаднем».
Ныне же кленися намъ Богомъ, да не вредиши насъ, и потомковъ нашихъ, и роду нашего, но по милосердию, якоже уделахомъ тобе, тако и вчини намъ и земли нашей, в нейже пребывалъ еси пришельцемъ».
Абрагам сказаў: «Я прысягну».
И рече Авраамъ: «Азъ кленуся».
І ўпікнуў Абрагам Абімэлеха за студню з вадой, якую паслугачы яго забралі сілай.
И примолъвялъ естъ Авимелехови о кладезь водный, иже насилием были отняли раби его.
Адказаў Абімэлех: «Не ведаю, хто гэта зрабіў. Але ані ты мне гэтага не казаў, ані я не чуў аж да сёння».
Отвеща же Авимелех: «Не ведаю, кто учинил ест дело сее; и не поведелъ ми еси, и ниже слышахъ, кроме днесь».
Дык узяў Абрагам авечак і валоў, і даў Абімэлеху, і так абодва заключылі пагадненне.
Тогда взялъ Авраамъ овце и волы и далъ Авимелехови, и завещаша оба заветъ.
І паставіў Абрагам сем ягнят са статка асобна.
И поставилъ естъ Авраамъ седмъ агниць стадныхъ особно.
І спытаўся Абімэлех у яго: «Што значаць гэтыя сем ягнят, якіх ты паставіў асобна?»
К нему же рече Авимелехъ: «Что собе хотять сие седмъ агнець, еже поставилъ еси особно?»
А ён адказаў: «Сем ягнят атрымаеш з рукі маёй, каб былі мне сведчаннем, што я выкапаў гэтую студню».
Тогда рече Авраамъ: «Седмъ сихъ агниць приимеши з руку моихъ, да будуть ми во сведение, еже азъ выкопахъ кладезь сей».
Таму месца тое названа Бээр-Сэба, бо тут абодва прысягнулі.
Сего ради прозвано имя месту тому Кладезь клятвы,c понеже оба кляшеся ту, у кладезя того.
Так у Бээр-Сэбе заключылі яны пагадненне.
Востав же Авимелехъ, и Фиколь, воевода силы его, и навратилися суть до земли Палестынское.
Тады ўзняліся Абімэлех і Піколь, начальнік войска яго, і вярнуліся ў зямлю філістынцаў. А Абрагам пасадзіў лес у Бээр-Сэбе, і прызываў там імя Госпада, Бога Вечнага.
Авраамъ же насадилъ естъ садъ у Версавии, или у Кладезя клятвы, и призва ту имя Господа, Бога Вышнего,
І быў Абрагам чужынцам у зямлі філістынцаў многія дні.
и живяше пришельцемъ в земли Палестынъской за много дней.
