Быццё 21 разьдзел

Быццё
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна

 
 

І СПАДАР даведаўся да Сорры, як сказаў; і ўчыніў СПАДАР Сорры, як казаў.
 
І ГОСПАД наведаў Сару, як сказаў; і ўчыніў ГОСПАД Сары, як гаварыў.

І зачала а нарадзіла Сорра Абрагаму сына ў старасьці яго, у часе, праз каторы казаў яму Бог.
 
І зачала Сара, і нарадзіла сына Абрагаму ў старасьці ягонай, у час, пра які казаў яму Бог.

І назваў Абрагам сына свайго, што нарадзіўся яму, каторага нарадзіла яму Сорра: Ісак.
 
І назваў Абрагам сына свайго, які нарадзіўся яму, якога нарадзіла яму Сара, Ісаак.

І абрэзаў Абрагам Ісака, сына свайго, на восьмы дзень, як расказаў яму Бог.
 
І абрэзаў Абрагам Ісаака, сына свайго, на восьмы дзень, як загадаў яму Бог.

Абрагаму было сто год, як нарадзіўся ў яго Ісак, сын ягоны.
 
І было Абрагаму сто гадоў, калі нарадзіўся ў яго Ісаак, сын ягоны.

І сказала Сорра: «Сьмех учыніў імне Бог; хто не пачуе, засьмяецца зь мяне».
 
І сказала Сара: «Сьмех учыніў з мяне Бог. Кожны, хто пачуе, будзе сьмяяцца з мяне».

І сказала: «Хто сказаў бы Абрагаму: "Будзе саіць дзеці Сорра", бо я нарадзіла сына ў старасьці яго».
 
І сказала: «Хто сказаў бы Абрагаму: “Сара будзе карміць грудзьмі сыноў”, бо я нарадзіла сына ў старасьці ягонай».

І вырасла дзяцё, і адвучана, і ўчыніў Абрагам вялікую чэсьць таго дня, як Ісак быў адвучаны.
 
І вырасла дзіцятка, і было аднятае ад грудзей, і ўчыніў Абрагам вялікую гасьціну ў той дзень, калі Ісаак быў адняты ад грудзей.

І абачыла Сорра сына Гаґары Ягіпцянкі, каторага яна нарадзіла Абрагаму, што ён насьміхаецца,
 
І ўбачыла Сара сына Агар Эгіпцянкі, якога тая нарадзіла Абрагаму, што ён насьміхаецца,

І сказала Абрагаму: «Выжані гэтую служэбку а сына ейнага, бо не спадзець сыну нявольніцы гэтае із сынам маім, з Ісаком».
 
і сказала Абрагаму: «Выгані гэтую нявольніцу і сына ейнага, бо ня будзе мець спадчыну сын нявольніцы гэтай з сынам маім Ісаакам».

І было гэта нягодным у ваччу Абрагамовым дзеля сына ягонага.
 
І было гэта ліхім у вачах Абрагама адносна сына ягонага.

І Бог сказаў Абрагаму: «Няхай ня будзе гэта нягодным у ваччу тваім дзеля хлопчыка і дзеля служэбкі свае; усе, што скажа табе Сорра, слухай голасу ейнага; бо ў Ісаку будзе названа табе насеньне.
 
І сказаў Бог Абрагаму: «Няхай ня будзе гэта ліхім у вачах тваіх адносна хлопчыка і адносна нявольніцы тваёй. У-ва ўсім, што скажа табе Сара, слухай голасу ейнага, бо ў Ісааку будзе названа насеньне тваё.

Таксама й сына нявольніцы народам учыню, бо ён твае насеньне».
 
Таксама сына нявольніцы Я зраблю народам, бо ён — насеньне тваё».

Абрагам устаў нараніцы, і ўзяў хлеба а мех вады, і даў Гаґары, і палажыў ёй на плечы, і дзецянё, і выслаў яе. Яна пайшла і заблудзіла ў пустыні Бэер Шаве.
 
І ўстаў Абрагам раніцаю, і ўзяў хлеб і мех вады, і даў Агар, і палажыў ёй на плечы, і выслаў яе разам з дзіцём. І яна пайшла, і блукала ў пустыні Бээр-Шэва.

І скончылася вада ў мяху, і яна заставіла дзецянё пад адным із кустоў.
 
І скончылася вада ў мяху, і яна пакінула дзіця пад адным з кустоў,

І пайшла, і села насупроці так далёка, як із луку дастрэліць; бо яна сказала: «Хай не гляджу на сьмерць дзецяняці». І села насупроці, і ўзьняла голас свой, і плакала.
 
і пайшла, і села насупраць так далёка, як стрэліць з луку, бо яна сказала: «Няхай ня буду глядзець на сьмерць дзіцяці». І сядзела насупраць, і ўзьняла голас свой, і плакала.

І пачуў Бог голас хлопчыкаў; і гукнуў ангіл Божы да Гаґары зь нябёсаў, і сказаў ёй: «Што з табою, Гаґар? ня бойся; бо пачуў Бог голас хлопчыка стуль, ідзе ён ё.
 
І пачуў Бог голас хлопчыка. І паклікаў анёл Божы да Агар з неба, і сказаў ёй: «Што з табою, Агар? Ня бойся, бо пачуў Бог голас хлопчыка з месца, дзе Ён ёсьць.

Устань, падыймі хлопчыка і дзяржы моцна рукою сваёю яго, бо ў народ вялікі ўчыню яго».
 
Устань, падымі хлопца і трымай яго моцна рукою сваёю, бо Я зраблю яго народам вялікім».

І адчыніў Бог вочы ейныя, і яна абачыла студню з вадою, і пайшла, і напоўніла мех вады, і дала піць дзецяняці.
 
І адчыніў Бог вочы ейныя, і яна ўбачыла студню з вадою, і пайшла, і напоўніла мех вады, і дала піць хлопцу.

І быў Бог із хлопчыкам; і ён вырас, і жыў на пустыні, і быў стралец із луку.
 
І быў Бог з хлопцам; і ён вырас, і жыў у пустыні, і быў стралец з луку.

Ён жыў на пустыні Фаран; і ўзяла яму маці жонку ізь зямлі Ягіпецкае.
 
І ён жыў у пустыні Паран; і ўзяла яму маці ягоная жонку з зямлі Эгіпецкай.

І было таго часу, і сказаў Авімелех а Фіхол, вайводца ягоны, Абрагаму, кажучы: «Бог із табою ў вусім, што ты робіш;
 
І сталася ў той час, і сказаў Абімэлех і Піколь, гетман ягоны, Абрагаму, кажучы: «Бог з табою ў-ва ўсім, што ты робіш.

І цяпер прысягні імне Богам тут, што ты ня будзеш маніць імне ані пагону майму, ані ўнуку майму; і як я ласку чыніў табе, так будзеш рабіць з імною і ізь зямлёю, што ты падарожжуеш у ёй».
 
І цяпер прысягні мне Богам тут, што ты ня здрадзіш ані мне, ані нашчадку майму, ані ўнуку майму, і як я чыніў міласэрнасьць табе, так ты будзеш рабіць са мною і з зямлёю, у якой ты жывеш».

І сказаў Абрагам: «Прысягаю».
 
І сказаў Абрагам: «Прысягаю».

І ўпікаў Абрагам Авімелеху ўзглядам студні вады, каторую заглабалі слугі Авімелехавы.
 
І дакараў Абрагам Абімэлеха з прычыны студні вады, якую забралі слугі Абімэлеха.

І сказаў Авімелех: «Ня ведаў я, хто ўчыніў гэта, таксама ты не сказаў імне; таксама я ня чуў, апрача сядняшняга дня».
 
І сказаў Абімэлех: «Я ня ведаю, хто ўчыніў гэтую рэч, і ты не расказваў мне, і я ня чуў нічога аж да сёньняшняга дня».

І ўзяў Абрагам драбнога й буйнога статку, і даў Авімелеху, і ўчынілі яны абодва змову.
 
І ўзяў Абрагам авечак і валоў, і даў Абімэлеху, і заключылі яны абодва запавет.

І пастанавіў Абрагам сем тых ягнят із драбнога статку асобна.
 
І паставіў Абрагам сем ягнятаў з чарады асобна.

І сказаў Авімелех Абрагаму: «А што гэта за сем авец гэтых, каторыя ты пастанавіў асобна?»
 
І сказаў Абімэлех Абрагаму: «Навошта гэтыя сем ягнятаў, якіх ты паставіў асобна?»

І сказаў: «Бо сем гэтых ягнят возьмеш ад рукі мае, каб яны былі імне сьветчаньням, што я выкапаў гэтую студню».
 
І сказаў [Абрагам]: «Бо сем гэтых ягнятаў возьмеш з рукі маёй, каб яны былі мне сьведчаньнем, што я выкапаў гэтую студню».

Затым і назваў гэтае месца: Бэер Шава (Студня Прысягі), бо там яны абодва прысягалі.
 
Дзеля таго і названа гэтае месца Бээр-Шэва, бо там яны абодва прысягалі.

І ўчынілі змову ў Бэер Шаве. І ўстаў Авімелех а Фіхол, вайводца ягоны, і зьвярнуліся да зямлі Пілісцкае.
 
І заключылі запавет у Бээр-Шэве. І ўстаў Абімэлех і Піколь, гетман ягоны, і вярнуліся ў зямлю Філістынскую.

І засадзіў гай ля Бэер Шавы, і гукаў там у імя СПАДАРА, Бога вечнага.
 
І пасадзіў [Абрагам] гай у Бээр-Шэве, і клікаў там імя ГОСПАДА, Бога вечнага.

І падарожжаваў Абрагам у зямлі Пілісцкай дзён шмат.
 
І жыў Абрагам у зямлі Філістынскай шмат дзён.