Псалтыр 102 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2012
Малітва прыгнечанага, калі ён зьнемагае і перад ГОСПАДАМ вылівае смутак свой.
Давідаў. Дабраславі, душа мая, Госпада, і ўсё, што ёсць ува мне, — імя святое Яго.
ГОСПАДЗЕ, пачуй малітву маю, і лямант мой няхай дойдзе да Цябе!
Дабраславі, душа мая, Госпада ды не забывай пра ўсе даброцці Яго.
Не хавай аблічча Твайго ад мяне ў дзень уціску, прыхілі да мяне вуха Тваё ў дзень, калі клічу; хутчэй адкажы мне.
Ён адпускае ўсе твае правіннасці, Ён лечыць усе кволасці твае.
Бо зьніклі, як дым, дні мае, і косткі мае выпаленыя як у гарне.
Ён адкупае душу тваю ад загубы, Ён вянчае цябе міласэрнасцю і літасцю;
Скошанае як трава і высахлае сэрца маё, ажно забываюся я есьці хлеб свой.
Ён напаўняе дабротамі пры жыцці цябе, аднаўляецца, як у арла, маладосць твая.
Ад голасу ўздыханьня майго косткі мае прыляпіліся да цела майго.
Госпад, што чыніць справядлівасць і суд для ўсіх, хто церпіць крыўду,
Я падобны да пэлікана ў пустыні, стаўся як пугач сярод спусташэньня.
Ён даў Майсею спазнаць шляхі Свае, сынам Ізраэля — справы Свае.
Я ня сплю і стаўся як птушка самотная на даху.
Літасцівы і спагадны Госпад, доўгацярплівы і вельмі міласэрны.
Увесь дзень зьневажаюць мяне ворагі мае; тыя, што сьмяюцца з мяне, запрысягнуліся супраць мяне.
Не бясконца Ён сварыцца ды не вечна будзе гневацца.
Бо я ем попел як хлеб, і напой мой са сьлязьмі мяшаю
Не адгаджае нам паводле грахоў нашых і не помсціць нам за правіннасці нашыя.
праз гнеў [Твой] і абурэньне, бо Ты падняў мяне і кінуў.
Бо, наколькі ўзвышаецца неба над зямлёю, настолькі перавышае міласэрнасць Яго страх Яго.
Дні мае, быццам цені, зьнікаюць, і я сохну, быццам трава.
Як далёкі ўсход ад захаду, так аддаляе Ён ад нас грахі нашы.
А Ты, ГОСПАДЗЕ, будзеш жыць на вякі, і памяць Твая — з пакаленьня ў пакаленьне.
Як бацька літуецца над сынамі, так Госпад злітаваўся над тымі, што шануюць Яго.
Ты паўстанеш, зьлітуешся над Сыёнам, бо час дараваць яму, бо прыйшла пара.
Бо Ён спазнаў стварэнне наша, успомніў, што мы — пыл.
Бо слугі Твае маюць ласку да камянёў ягоных і літасьць — над пылам ягоным.
Быццам трава дні людскія, чалавек цвіце, як краска палявая,
І будуць баяцца народы імя ГОСПАДА, і ўсе валадары зямныя — славы Тваёй,
ледзь павее на яе вецер, і ўжо няма яе, і месца яе невядомае.
бо адбудаваў ГОСПАД Сыён і даў убачыць Сябе ў славе Сваёй.
А міласэрнасць жа Госпадава спрадвеку па век над тымі, што шануюць Яго, а справядлівасць Яго — для сыноў сынавых.
Ты прыхіліўся да малітвы прыніжанага і не пагардзіў малітвамі іхнімі.
Для тых, якія трымаюцца запавету Яго і памятаюць прыказанні Яго, каб спаўняць іх.
Будзе запісана гэта для пакаленьня наступнага, і народ, які будзе створаны, будзе хваліць ГОСПАДА,
Госпад у небе падрыхтаваў сталец Свой, і валадарыць Ён над усім светам.
бо Ён глянуў з вышыні сьвятасьці Сваёй, паглядзеў ГОСПАД з нябёсаў на зямлю,
Дабраслаўляйце Госпада, усе анёлы Яго, моцныя магуццем, робячы па слове Яго на паслухмянасць голасу мовы Яго.
каб пачуць стогны вязьня, каб вызваліць сыноў, сказаных на сьмерць,
Дабраслаўляйце Госпада, усе магуцці Яго, слугі Яго, якія выконваеце волю Яго.
каб апавядалі на Сыёне імя ГОСПАДА, і хвалу Ягоную — у Ерусаліме,
Дабраслаўляйце Госпада, усе справы Яго, і ў кожным месцы Яго валадарання дабраславі, душа мая, Госпада!
калі разам зьбяруцца народы і валадарствы, каб служыць ГОСПАДУ.
Змардаваў Ён у дарозе сілу маю, скараціў дні мае.
Я кажу: «Божа мой, не вазьмі Ты мяне ў палове дзён маіх! З пакаленьня ў пакаленьне гады Твае!
Здаўна Ты заснаваў зямлю, і нябёсы — твор рук Тваіх.
Яны згінуць, а Ты застанешся; і ўсе яны, як адзеньне, спарахнеюць, як вопратку іх пераменіш, і яны пераменяцца;
а Ты — Той самы, і гады Твае ня маюць канца!
Сыны слугаў Тваіх будуць жыць, і насеньне іхняе будзе ўмацаванае перад абліччам Тваім».
