Псалтыр 89 псалом
Псалтыр
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2012
Навучаньне Этана Эзрахі.
Маленне Майсея, чалавека Божага. Госпадзе, Ты стаўся нам прыстанішчам з пакалення ў пакаленне.
Пра міласэрнасьць ГОСПАДА буду сьпяваць вечна; з пакаленьня ў пакаленьне буду апавядаць пра вернасьць Тваю вуснамі маімі.
Перш чым паўсталі горы і нарадзілася зямля і сусвет, і спакон вякоў, і на век Ты — Бог.
Бо я сказаў: «Навечна збудаваная міласэрнасьць, на нябёсах Ты ўгрунтаваў вернасьць Тваю».
Ты вяртаеш чалавека ў парахно і Ты сказаў: «Сыны чалавечыя, вярніцеся».
«Я заключыў запавет Мой з выбранцам Маім, прысягнуў Давіду, слузе Майму:
Бо тысяча гадоў перад вачамі Тваімі, як учарашні дзень, які прамінуў, і начная варта.
“На вякі ўгрунтую насеньне тваё, збудую пасад твой з пакаленьня ў пакаленьне”». (Сэлях)
Ты аддаляеш іх, і стануць яны сном:
І нябёсы славяць цуды Твае, ГОСПАДЗЕ, і вернасьць Тваю — у царкве сьвятых.
зранку — як трава, што прабіваецца, зранку цвіце і вырастае, вечарам вяне і ссыхае.
Бо хто параўнаецца ў аблоках з ГОСПАДАМ? Хто падобны да ГОСПАДА сярод сыноў Божых?
Бо мы марнеем ад гневу Твайго і ў абурэнні Тваім стурбаваліся.
Бог гэтак страшлівы на нарадзе сьвятых, і страшны для ўсіх, што вакол Яго.
Ты паставіў несправядлівасці нашыя перад вачамі Тваімі, цёмныя справы нашыя — у святле аблічча Твайго.
ГОСПАДЗЕ, Божа Магуцьцяў, хто гэтакі моцны, як Ты, ГОСПАДЗЕ? І вернасьць Твая навакол Цябе.
Бо ўсе нашы дні прамінаюць уў гневе Тваім, спыняюцца гады нашыя, быццам дыханне.
Ты пануеш над узьнёсласьцю мора, і калі хвалі ўздымаюцца, Ты іх сьцішаеш.
Колькасць нашых гадоў — семдзесят або, у здароўі, восемдзесят, а большая частка іх — праца і марнасць, бо хутка праходзяць, а мы адлятаем.
Ты скрышыў Рагава, быццам параненага; рамяном моцы Тваёй Ты раскідаў ворагаў Тваіх.
Хто зразумеў вялікасць Твайго гневу і сілу абурэння Твайго?
Тваё ёсьць неба, і Твая — зямля; сусьвет і ўсё, што ў ім, Ты заснаваў.
Навучы нас лічыць дні нашы так, каб прывялі мы сэрца да мудрасці.
Поўнач і поўдзень — Ты іх стварыў; Табор і Гермон радуюцца дзеля імя Твайго.
Павярніся, Госпадзе, дакуль жа яшчэ? І будзь жа спагадны для сваіх паслугачоў.
Рамяно Тваё магутнае; рука Твая дужая, узьнятая правіца Твая.
Напоўні нас уранку міласэрнасцю Тваёй, і мы ўзрадуемся і пацешымся праз усе дні нашы.
Праведнасьць і суд — падставы пасаду Твайго; міласэрнасьць і праўда ідуць перад абліччам Тваім.
Павесялі нас за тыя дні, у якія прыніжаў нас, за гады, калі мы бачылі ліха.
Шчасьлівы народ, які ведае трубны голас Твой. ГОСПАДЗЕ, яны ходзяць у сьвятле аблічча Твайго!
Хай адкрыецца слугам Тваім учынак Твой, а аздоба Твая — сынам іх.
У іменьні Тваім будуць радавацца яны ўвесь дзень, і праведнасьцю Тваёй будуць узвышаны.
Хай будзе велічнасць Госпада Бога нашага над намі, і справы рук нашых умацуй над намі, і справу рук нашых умацуй.
Бо Ты — краса сілы іхняй, і праз ласку Тваю ўзьняты рог наш.
Бо ад ГОСПАДА шчыт наш, і ад Сьвятога Ізраіля валадар наш.
Тады, гаворачы ў відзежы да багабойнага Твайго, Ты сказаў: «Я даў успамогу волату, узвысіў юнака з народу.
Знайшоў Я Давіда, слугу Майго, сьвятым алеем Маім памазаў яго.
Рука Мая ўмацуе яго, і рамяно Маё ўзмоцніць яго.
Не пераможа вораг яго, і сын беззаконьня не асіліць яго.
І Я скрышу перад абліччам ягоным тых, што прыгнятаюць яго, а тых, што ненавідзяць яго, павалю.
І будзе вернасьць Мая і міласэрнасьць Мая з ім, і ў імя Маё ўзьнясецца рог ягоны.
І Я палажу руку ягоную на мора, а правіцу ягоную — на рэкі.
Ён будзе клікаць Мяне: “Ты — Айцец Мой, Ты — Бог мой і скала збаўленьня майго!”
Я зраблю яго першародным, найвышэйшым між валадароў зямлі.
На вякі захоўваючы, захаваю для яго міласэрнасьць Маю, і запавет Мой з ім будзе верным.
І Я зраблю, што насеньне ягонае будзе трываць вечна, і пасад ягоны — як дні нябёсаў.
Калі сыны ягоныя пакінуць Закон Мой і ня будуць хадзіць паводле судоў Маіх,
калі парушаць пастановы Мае і прыказаньняў Маіх ня будуць захоўваць,
Я наведаю правіны іхнія з кіем, і беззаконьні іхнія — з пакараньнямі,
але міласэрнасьці Маёй не забяру ў яго, і вернасьці Маёй ня здраджу.
Не парушу Я запавету Майго і таго, што выйшла з вуснаў Маіх, не зьмяню.
Я пакляўся [адзін] раз у сьвятасьці Маёй, што не схлушу Давіду.
Насеньне ягонае будзе на вякі, і пасад ягоны — як сонца перада Мною.
Як месяц будзе ўмацаваны ён на вякі, а сьведка ў небе — верны». (Сэлях)
Але Ты пакінуў і пагрэбаваў, адвярнуўся ад памазанца Твайго!
Ты пагардзіў запаветам са слугою Тваім, кінуў на зямлю дыядэму ягоную.
Ты збурыў усе загарадкі ягоныя, прывёў загубу ў замкі ягоныя.
Усе, што праходзілі дарогаю, рабавалі яго; ён стаўся ганьбаю для суседзяў сваіх.
Ты ўзьняў правіцы тых, якія перасьледавалі яго, і ўзрадаваў усіх ворагаў ягоных.
Ты назад павярнуў джала мяча ягонага і ня даў перамогі ў вайне,
Ты прыбраў бляск ягоны і пасад ягоны паваліў на зямлю.
Ты скараціў дні маладосьці ягонай, ганьбай пакрыў яго. (Сэлях)
Як доўга, ГОСПАДЗЕ? Ці назаўсёды Ты будзеш хавацца? Ці будзе палаць, як агонь, ярасьць Твая?
Узгадай, які век мой, якой марнасьцю Ты стварыў усіх сыноў чалавечых!
Хто з людзей можа жыць і ня ўгледзіць сьмерці? Хто выбавіць душу сваю з рукі пекла? (Сэлях)
Дзе, Госпадзе, даўнейшая міласэрнасьць Твая, як Ты прысягаў Давіду ў вернасьці Тваёй!
Узгадай, Госпадзе, ганьбу слугаў Тваіх, што ў нутры я нашу ад усіх народаў шматлікіх,
якою зьневажаюць ворагі Твае, ГОСПАДЗЕ, якой зьневажаюць сьляды памазанца Твайго!
Няхай будзе дабраслаўлёны ГОСПАД на вякі. Амэн! Амэн!
