Псалтыр 89 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
Навука Ефана Езрагіта.
Маленне Майсея, чалавека Божага. Госпадзе, Ты стаўся нам прыстанішчам з пакалення ў пакаленне.
Ласкі СПАДАРОВЫ буду апяваць на векі, ад пакаленьня да пакаленьня буду агалашаць вернасьць СПАДАРОВУ вуснамі сваімі;
Перш чым паўсталі горы і нарадзілася зямля і сусвет, і спакон вякоў, і на век Ты — Бог.
Бо я сказаў: «Навекі будзе збудавана ласка Твая, нябёсы — Ты ўстановіш вернасьць Сваю ў іх»;
Ты вяртаеш чалавека ў парахно і Ты сказаў: «Сыны чалавечыя, вярніцеся».
«Я ўчыніў змову з абраным Сваім, прысягнуў Давіду, слузе свайму:
Бо тысяча гадоў перад вачамі Тваімі, як учарашні дзень, які прамінуў, і начная варта.
Навекі ўстанаўлю насеньне твае і збудую з роду да роду пасад твой». Сэля.
Ты аддаляеш іх, і стануць яны сном:
І выхваляць нябёсы чуда Твае, СПАДАРУ; таксама вернасьць Тваю ў грамадзе сьвятых;
зранку — як трава, што прабіваецца, зранку цвіце і вырастае, вечарам вяне і ссыхае.
Бо хто на небе можа раўнавацца да Цябе, СПАДАРУ? хто памеж сыноў дужасілаў можа быць падобны да СПАДАРА?
Бо мы марнеем ад гневу Твайго і ў абурэнні Тваім стурбаваліся.
Бог вельма страшны ў тайнай радзе сьвятых і грозны над усімі, што абступаюць Яго.
Ты паставіў несправядлівасці нашыя перад вачамі Тваімі, цёмныя справы нашыя — у святле аблічча Твайго.
СПАДАРУ, Божа войскаў! хто падобны да Цябе, магучы ЯГ? І вернасьць Твая новокал Цябе.
Бо ўсе нашы дні прамінаюць уў гневе Тваім, спыняюцца гады нашыя, быццам дыханне.
Ты радзіш шал мора; як хвалі яго ўзьнімаюцца, Ты сьцішаеш іх.
Колькасць нашых гадоў — семдзесят або, у здароўі, восемдзесят, а большая частка іх — праца і марнасць, бо хутка праходзяць, а мы адлятаем.
Ты паламіў Рагава, як забітага; магутным плячом Сваім Ты расьцярушыў непрыяцеляў Сваіх.
Хто зразумеў вялікасць Твайго гневу і сілу абурэння Твайго?
Нябёсы Твае, зямля таксама Твая; сьвет а паўніня яго, Ты заклаў іх;
Навучы нас лічыць дні нашы так, каб прывялі мы сэрца да мудрасці.
Поўнач і паўдня Ты стварыў; Табор а Гэрмон пяюць праз імя Твае.
Павярніся, Госпадзе, дакуль жа яшчэ? І будзь жа спагадны для сваіх паслугачоў.
У Цябе дужое плячо, дужая рука Твая, высокая правіца Твая.
Напоўні нас уранку міласэрнасцю Тваёй, і мы ўзрадуемся і пацешымся праз усе дні нашы.
Справядлівасьць а суд подам пасаду Твайго; ласка а праўда пярэймуць відзеньне Твае.
Павесялі нас за тыя дні, у якія прыніжаў нас, за гады, калі мы бачылі ліха.
Дабраславёны люд, каторы знае гук; СПАДАРУ! у сьвятліні віду Твайго яны ходзяць;
Хай адкрыецца слугам Тваім учынак Твой, а аздоба Твая — сынам іх.
Зь імені Твайго будуць цешыцца ўвесь дзень і справядлівасьцяй Тваёй вывышацца;
Хай будзе велічнасць Госпада Бога нашага над намі, і справы рук нашых умацуй над намі, і справу рук нашых умацуй.
Бо харашыня сілы іхнае Ты, і зычлівасьцяй Тваёй узьнімаецца рог наш;
Бо да СПАДАРА належа шчыт наш, і сьвяты Ізраеля — Кароль наш.
Тады Ты гукаў у відзені да дабрачэсьлівага Свайго і сказаў: «Я даў памогу дужасілу, Я ўзьняў абранага зь люду.
Я знашоў Давіда, слугу Свайго; сьвятым алеям Сваім Я памазаў яго,
З каторым рука Мая будзе ўмацавана, і плячо Мае будзе мацніць яго.
Непрыяцель ня будзе абдзіраць яго, ані сын нягоднасьці ўціскаць яго.
І Я скрышу перад відам ягоным уцісканьнікаў яго і ненавідзячых яго паражу.
І вернасьць Мая, і ласка Мая зь ім, імям Маім узьнімаецца рог ягоны.
Палажу руку ягоную таксама на мора і на рэкі правіцу ягоную.
Ён будзе гукаць да Мяне: "Ты айцец мой, Бог мой а скала спасеньня майго".
Таксама Я ўчыню яго першаком, вышшым за каралёў зямлі.
Заўсёды буду заховаваць ласку Сваю да яго, змова Мая будзе верная яму.
І пастанаўлю на векі насеньне ягонае і пасад ягоны, як дні неба.
Калі сынове ягоныя пакінуць права Мае і ў судох Маіх ня будуць хадзіць;
Калі яны збудзеняць уставы Мае й расказаньняў Маіх ня будуць дзяржаць,
Тады даведаюся з розкаю да выступу іхнага і з вытнямі да бяспраўя іхнага;
Але ласкі Свае да яго ня ўзрушу ані буду хвальшаваць узглядам вернасьці Свае;
Ня збудзеню змовы Свае і таго, што вышла з вуснаў Маіх, не зьмяню.
Аднойчы Я прысягнуў у сьвятасьці Сваёй, што Давіду не зманю.
Насеньне ягонае на векі будзе, і пасад ягоны, як сонца, перад Імною;
Як месяц, ён устаноўлены на векі, і верны сьветка на небе». Сэля.
Але Ты пакінуў а брыдзіўся, быў гнеўны на памазанца Свайго;
Адкінуў змову із слугою Сваім, збудзеніў карону ягоную, кідаючы яе на зямлю;
Паламіў усі агарожы ягоныя, разьвярнуў гарады ягоныя.
Глабаюць яго ўсі праходзячыя дарогаю, ён стаўся на зьдзек у суседзяў сваіх.
Ты ўзвышыў правіцу ўцісканьнікаў ягоных, пацешыў усіх непрыяцеляў ягоных;
Ты таксама абярнуў лязо мяча ягонага й не дзяржаў яго ў бітве;
Ты суняў бліск ягоны й пасад ягоны на зямлю ськінуў;
Скараціў дні маладосьці ягонае, пахрыў яго няславаю. Сэля.
Пакуль, СПАДАРУ, ці будзеш хавацца назаўсёды, будзе гарэць, бы цяпло, гнеў твой?
Успомні, што я, які век, нашто ўчыніў дарма ўсіх сыноў людзкіх?
Якая людзіна жывець і не абача сьмерці, выбаве душу сваю ад рукі шэолю? Сэля.
Ідзе ласкі Твае першыя, Спадару, каторымі Ты прысягаў Давіду ў вернасьці Сваёй?
Успомні, Спадару, зьдзек із слугаў Сваіх, каторы я нашу ў грудзёх сваіх ад усіх дужых людаў,
Каторым зьдзекаваліся непрыяцелі Твае, СПАДАРУ, каторым яны зьдзекаваліся ізь сьлядоў памазанца Твайго.
Дабраславёны СПАДАР на векі. Амін а амін.
