Псалтыр 73 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
Псальма Асафова. Запраўды добры Бог да Ізраелю, да чыстых сэрцам.
Маскіль. Асафа. Чаму, Божа, Ты адпіхнуў нас да скону, няўжо ўзгарэўся гнеў Твой на авечак пашы Тваёй?
А я, — ледзь не пахіснуліся ногі мае, за малым не пакаўзнуліся ступы мае;
Успомні пра сход Твой, якім Ты завалодаў ад пачатку. Ты адкупіў жазло спадчыны Тваёй, гару Сіён, на якой Ты пасяліўся.
Бо я завідаваў пыхатым, як бачыў дабрабыт нягодных;
Узнясі крокі Твае да вечных руін: усё знішчыў непрыяцель у святыні.
Бо ня спутаны яны аж да сьмерці, і здаровае цела іхнае.
Равуць тыя, што ненавідзяць Цябе, пасярод сходу Твайго; усклалі яны знакі свае як знакі [перамогі].
У працы людзіны іх няма, і з чалавекам ня лучаюць пад вытні.
Яны прыпадобнілі сябе да тых, што высока ўзносяць сякеру ў лясным гушчары.
Затым прыбор іхны — пыха; усілства пакрывае іх, як адзецьце.
Разбілі яны дзверы яе ўшчэнт; зруйнавалі бердышамі і сякерамі.
Вылупіліся ад туку вочы іхныя, сэрцы іхныя пераліваюцца шалам.
Падпалілі яны агнём свяцілішча Тваё, ганебна скінулі на зямлю хорам імя Твайго;
Насьміхаюцца; злосна гукаюць праз уціск; згары гукаюць.
прамовілі яны ў сэрцы сваім: «Знішчым іх усіх разам». Спалілі яны ўсе святыні Божыя на зямлі.
На нябёсы падыймаюць рот свой, і язык іхны пахаджае па зямлі.
Знакаў нашых мы не бачым, ужо няма прарока, і няма ў нас таго, які б ведаў, як доўга гэта будзе.
Затым люд Ягоны зварачаецца туды, і ў множасьці п’юць ваду,
Дакуль жа, Божа, будзе здзекавацца непрыяцель? Ці ж вечна будзе знеслаўляць праціўнік імя Тваё?
І кажуць: «Як можа Бог ведаць? ці ё там веданьне ў Навышняга?»
Чаму ж Ты адводзіш руку Тваю і трымаеш правіцу Тваю за пазухай Тваёй?
Вось, гэтыя нягодныя, яны заўсёды супакойныя і зьбіраюць багацьце.
Але ж Бог — наш цар спрадвеку, учыніў Ён збаўленні пасярод зямлі.
Дык дарма я чысьціў сэрца свае, і мыў у нявіннасьці рукі свае,
Ты рассек мора магуццем Тваім, сцёр галовы драконаў у водах.
І быў немарашчаны ўвесь дзень і ганены раніцамі.
Ты растаптаў галовы Левіятана, аддаў яго на ежу марскім страшыдлам.
Калі б я сказаў: «Буду я так гукаць, як яны», то быў бы няверны роду сыноў Тваіх.
Ты прабіў крыніцы і ручаі; Ты высушыў велічныя рэкі.
І думаў я, як сьцяміць гэта, стомаю гэта было ў аччу маім,
Твой дзень і Твая ноч; Ты змайстраваў свяцілы і сонца.
Пакуль я не пашоў да сьвятыняў Божых і ня сьцяміў канец іх.
Ты ўсталяваў усе межы зямлі, лета і зіму — Ты стварыў гэта.
Запраўды на коўзкасьць Ты пастанавіў іх, кінуў іх на спустошаньне.
Помні пра гэта: непрыяцель зняважыў Госпада, і народ неразумны зняславіў імя Тваё.
Бы за часіну яны абярнуліся ў пусташ, сканалі, шчэзьлі ад ляку!
Не аддавай звярам душы тых, што вызнаюць Цябе, і не забудзь навечна пра душы бедных Тваіх.
Як сьненьні, калі хтось прачыхаецца; Спадару, пабудзіўшы, Ты пагрэбуеш абразом іхным.
Зірні на запавет, бо сховы зямныя поўныя прыбежышчаў гвалту.
Як гарчэла сэрца мае і ў нутру маім калола,
Хай пакорлівы не вяртаецца пасаромленым; бедны і ўбогі хай хваляць імя Тваё.
Недасьціпны быў я й ня ведаў, быў як статак перад Табою.
Уздыміся, Божа, будзь суддзёю ў справе Тваёй; памятай пра ганьбаванні Твае, якія цэлы дзень спараджае неразумны.
Але я кажначасна пры Табе, Ты дзяржыш мяне за правую руку.
Не забывайся на галасы непрыяцеляў Тваіх; заўсёды ўздымаецца гоман праціўнікаў Тваіх.
Радаю Сваёю вядзеш мяне і потым у славу прыймеш мяне.
Хто імне на нябёсах? і з Табою нічога не хачу на зямлі.
Змаглося цела мае а сэрца мае; скала сэрца майго і дзель мая Бог на векі.
Бо гля, тыя, што здаляюцца ад Цябе, загінуць; Ты губіш тых, што блудзяць, адыходзячы ад Цябе.
Але я, — блізіня Бога добрая імне, — Спадара свайго СПАДАРА я ўчыніў прытулішчам сваім, каб агалашаць усі ўчынкі Твае.
